De werkzaamheden van Uw Coach worden met ingang van 1 januari 2017 voortgezet onder de naam De Gezonderie. Klik hier voor De Gezonderie. 

  • Je moet helemaal niks

    Je moet helemaal niks

    Author Ingrid

    Maar al te vaak hoor ik mensen tijdens coachgesprekken het woordje "moeten" gebruiken. Bij cliënten met stressgerelateerde klachten hoor ik het woordje zelfs nog ietsje vaker. Ik moet sporten, ik moet geld verdienen, ik moet dit, ik moet dat... de lijst is oneindig. Wanneer ik mijn cliënten terug geef dat het woordje "moeten" vaak valt, wordt dit veelal ook beargumenteerd met de reden "ja maar, het moet echt...". Geen speld tussen te krijgen. Of toch?

    Vervolgens stel ik de vraag wat dit moeten eigenlijk met je doet. Wat voor gevoel geeft het woordje "moeten" je? Reacties zijn vooral in de trend van "het verkrampt me", "het geeft druk", "het beperkt me". Niet echt iets waar je energie van krijgt dus. Hoe is dit in jouw leven? Moet jij veel van jezelf? En hoe kom je er weer van af, van al die "moetens"? Is het mogelijk om te ont-moeten?

    Ja, dat kan. Het vraagt wel wat oefening. Begin met deze stappen om jezelf te ont-moeten. 

    Stap 1: word jezelf bewust van hoe vaak je het woordje moeten gebruikt. Let er eens een paar dagen op of dit iets is wat jij veel doet. Dus als jij jezelf het woordje "moeten" hoort zeggen, denk dan even terug aan het uitroepteken op de foto.

    Stap 2: stel jezelf deze vragen: "Moet het echt? Of is het iets wat ik mezelf opleg? Hoe erg is het als ik genoegen neem met minder moeten?".

    Stap 3: komt er al iets meer ruimte? Vervang dan jouw "moetens" die overblijven, door "willen". Je moet namelijk helemaal niks! Hoe voelt het als je moeten vervangt door willen?

  • Steeds meer jongeren met een burn-out

    Steeds meer jongeren met een burn-out

    Author Ingrid


    Vanochtend werd door diverse nieuwssites erover bericht: “Jongeren hebben vaker burn-out”.
    Het bericht had voor mij vollediger geweest als het onderbouwd zou zijn met cijfers. “Vaker” is zo algemeen en weinig concreet.  In de berichtgeving worden mogelijke oorzaken genoemd zoals laag zelfbeeld, weinig zelfvertrouwen en hoge verwachtingen. Ook wordt de rol van de (social) media genoemd, omdat het lijkt alsof iedereen maar gelukkig en succesvol is. 

     

    Wat ik eigenlijk nog schokkender vond dat het nieuwsbericht zelf, was toen ik het bericht nog een keer voorbij zag komen op de site van Powned. De reacties die mensen daar achterlaten geven helaas nog steeds een beeld van onbegrip en onwetendheid. En vooral ook veel oordelen, die ik hier maar niet ga herhalen.

     

    Er werd hier overigens al eerder over bericht in de media. Ik kan je zeker aanraden om een aflevering van “Jong: ik heb een burn-out” terug te kijken, wat in april 2012 al op tv te zien was.  

     

    Wat kunnen de oorzaken zijn voor een toename van burn-out onder jongeren?

    • Social media kunnen zeker een rol spelen. Want zeg nou zelf: iedereen lijkt op social media blij, succesvol en gelukkig. Vooral als je een berichtje post met een stralende foto erbij, kan een bepaalde indruk gewekt worden die in feite niet zo hoeft te zijn. Terwijl in de echte wereld ieder mens zwakke momenten, slechte dagen, verdriet en pijn ervaart. We plaatsen dat alleen niet zo snel op social media-sites (en jongeren waarschijnlijk zelfs nog minder).
  • Een coachsessie om los te kunnen laten

    Een coachsessie om los te kunnen laten

    Author Ingrid

    Ik had deze week een bijzondere coachsessie met een bijzondere klant. Deze vrouw, ik noem haar Sandra, heeft een moeilijke tijd achter de rug. Ze werd op haar werk gepest door collega’s, waardoor ze steeds onzekerder is geworden. Ze heeft een aantal jaren geprobeerd om te matchen met haar collega’s, maar soms is die match er gewoon niet. Naarmate de jaren verstreken, heeft Sandra steeds maar weer geprobeerd om aansluiting te vinden, tot ze steeds verder van zichzelf af kwam te staan.

    Je moet weten, Sandra is een vrouw met hele mooie, waardevolle kwaliteiten en eigenschappen: ze is liefdevol, zorgzaam en betrokken. Ze wil haar werk graag goed doen, dit is belangrijk voor haar. Ze is loyaal, respectvol en biedt graag een helpende hand. Kortom, eigenlijk een droomcollega. Sandra heeft enige tijd geleden besloten om op zoek te gaan naar een andere baan en ze heeft deze ook gevonden. Een mooi moment om nare herinneringen, mensen of gedrag ook daadwerkelijk achter je te laten. Ik had eens een iets andere coachsessie bedacht dan anders. Ik heb haar vooraf gevraagd of ze een wandeling met me wilde maken. Ik zou een rugzak met stenen meenemen die zij zou dragen. Sandra zou aan mij doorgeven hoeveel stenen ik mee moest nemen, waarbij elke steen symbool zou staan voor iets wat ze achter zich wilde laten... een herinnering, haar gedrag, die collega’s.

    En zo gingen wij op pad met een rugzak met 10 stenen.


  • STRESS LESS - Verleng je vakantiegevoel

    STRESS LESS - Verleng je vakantiegevoel

    Author Ingrid

    Ben je lekker zen zo na je vakantie? Wat een fijn en heerlijk gevoel, hè. En nu? Ga je weer terug naar het hysterische stressen, de vele moetens en het vliegen van hot naar her? Of zullen we het dit jaar eens anders doen?

    Doe ook mee met de STRESS LESS week van 31 augustus t/m 6 september 2015. Een gratis challenge van de Gezonderie om je vakantiegevoel te verlengen.

    Elke dag (minimaal) één tip van stressexpert Ingrid Prent om de stress zo lang mogelijk buiten de deur te houden. Deelname is gratis!

    De STRESS LESS challenge is geschikt voor:

    • van hot-naar-her-vliegers
    • stress-a-holics
    • overbelaste mensen
    • vermoeide mensen
    • stresskipjes
    • iedereen die moeite heeft om na de vakantie weer aan het werk te gaan.

    Meld je aan op Facebook om deel te nemen aan de STRESS LESS week!

    Vergeet ook niet om dit bericht en het event te delen om heel Nederland het vakantiegevoel vast te laten houden. Nodig ook zeker je collega's, familie en vrienden uit van wie je denkt dat ze wel wat minder mogen stressen.

     


     

    Wil je nog meer gezonde tips en input ontvangen die goed zijn voor je gezondheid? Laat dan hieronder je gegevens achter!

     

  • Sporten? Waarom zou ik?

    Sporten? Waarom zou ik?

    Author Ingrid

    Ik ben ervan overtuigd dat de keuze voor een sportief leven jouw leven mooier kan maken. En ik kan wel zeggen dat ik recht van spreken heb. Ik ben namelijk ervaringsdeskundig. Jaren terug was ik zo iemand die al uitslag kreeg als ze het woord “sporten” hoorde. Desondanks kreeg ik toch ooit het inzicht dat ik beter voor mijn lijf moest gaan zorgen. Sporten maakte daar onderdeel van uit. En zo werd ik iemand die van 15 minuten sporten per dag groeide naar 3 tot 5 keer per week een uur sporten. Aanvankelijk was het moeten. Maar moeten werd willen en nu wil ik niet anders meer.

    Sporten? Dit is waarom:

    • Je wordt fitter en meer ontspannen.
    • Het vermindert stress en onrustige gevoelens.
    • Het geeft je meer energie.
    • Je piekert minder en komt meer los van malende gedachten.
    • Je behoefte aan gezond eten wordt vanzelf gestimuleerd.
    • Je concentratie en creativiteit worden verbeterd.
    • Je slaapt beter.
    • Getrainde spieren verbruiken in rust meer energie, zodat je meer calorieën verbrandt. Door de hogere verbranding sla je ook minder vet op.
    • Je gewicht blijft meer in balans (en als het mee zit val je ook nog af).

     

  • Hoe het stellen van hoge eisen leidt tot onnodige stress

    Hoe het stellen van hoge eisen leidt tot onnodige stress

    Author Ingrid

    Wat ik regelmatig tegenkom bij mijn cliënten met stress- of burn-outklachten, is dat zij hoge eisen stellen. Hoge eisen aan hun vaardigheden, hoge eisen aan hoe zij hun werk "zouden moeten doen" en vooral: hoge eisen aan zichzelf. Het  stellen van hoge eisen is een belemmerende overtuiging. Je gedachten, gedrag en gevoelens worden gestuurd door de overtuiging. Het stellen van hoge eisen uit zich o.a. in perfectionisme en het opleggen van verplichtingen en regels aan jezelf. Het is dan moeilijk om te ontspannen. En vooral in je hoofd is het een drukte van belang. Eigenlijk heb je nooit rust. 

    Het stellen van hoge eisen is iets wat je zelf in stand houdt, tot het moment dat je inziet dat het ook anders kan. Hoe extremer de eisen zijn die je aan jezelf stelt, hoe meer je "moet". Omdat je steeds maar weer achter de feiten aanloopt, kan dit leiden tot nog meer "moeten". Je kunt maar niet voldoen aan je eigen overtuigingen, dus doe je er nog een schepje bovenop. De stress neemt steeds meer toe, tot je lichamelijk en geestelijk steeds vermoeider raakt. Doorbreek dit patroon! Laat dit jouw moment van inzicht zijn.

    Wat je kunt doen om minder hoge eisen te stellen

    • Schrijf op hoe jij hoge eisen aan jezelf stelt. Is het vooral op je werk of thuis? In welke rol (vader, moeder, collega, leidinggevende, vriend, vriendin, broer, zus, enzovoort) stel je hoge eisen? Zit hier verschil in? Wat zijn de verplichtingen die je jezelf oplegt?

     

  • Waarom ik een heftige stressreactie had

    Waarom ik een heftige stressreactie had

    Author Ingrid

    Deze keer deel ik iets persoonlijks met je. Ik heb er over getwijfeld of ik dit zou doen, maar het was tijd voor het verzenden van mijn inspiratiebrief en hoe doe je dat als je zelf inspiratieloos bent? Ik kon maar één ding bedenken en dat was om te delen waar mijn hart nu vol van is. Mijn vader is vorige week onverwacht overleden. Op een prachtige leeftijd van 84 jaar heeft hij het leven verlaten door te gaan slapen en niet meer wakker te worden. Mijn vader heeft een mooi en vol leven gehad en ik heb er vrede mee dat het zijn tijd was.

    Wat bijzonder was om te ervaren, is wat zich in mijn lichaam afspeelde. Op de dag van zijn overlijden had ik een heftige stressreactie. Mijn lichaam was gespannen als een veer, ik ademde sneller, had pijn in mijn maag en borststreek en had soms ook hartkloppingen. Er gebeurde van alles in mijn lichaam en het voelde niet fijn. Ik herkende dat ik een stressreactie had (zoals ik het ooit geleerd heb in mijn opleiding) met alle symptomen van dien. Het was eigenlijk een logische stap dat ik vervolgens ook de dingen ben gaan doen waarmee ik mijn lichamelijke symptomen weer rustiger kon krijgen. In de dagen die volgden heb ik me dan ook steeds bewust bezig gehouden met mijn ademhaling, ik heb ontspanningsoefeningen gedaan en soms een meditatie, ik ben gewoon blijven sporten (ook al had ik er geen zin in). Eigenlijk deed ik alles waarvan ik weet dat het goed voor me is. Waarvan ik weet dat het werkt.

     


     

  • Check je werkstress

    Check je werkstress

    Author Ingrid

    Ruim 1 op de 8 werknemers in Nederland heeft last van werkstress. Het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid organiseert van 3 tot en met 6 november de landelijke Check Je Werkstress Week (www.checkjewerkstress.nl). Samen met bekende boegbeelden zoals Leontien van Moorsel en Lodewijk Asscher worden dagelijks diverse thema’s besproken over hoe werkstress het beste aangepakt kan worden. Uiteraard steunt Uw Coach deze landelijke week.

    Check Je Werkstress Week

    In Nederland lopen jaarlijks bijna 1 miljoen mensen het risico op een burn-out of andere werkgerelateerde psychische ziekten. Signalen zoals slapeloosheid, aanhoudende hoofdpijn of oververmoeidheid worden vaak niet op tijd herkend. Twaalf procent van de werknemers heeft last van een burn-out of zit er tegen aan. Binnen vele organisaties is de kans groot dat er collega’s of werknemers zijn die wegens werkstress thuis zitten of die de werkdruk niet aan kunnen.

     

    De Check Je Werkstress campagne wil werkstress bespreekbaar maken en daarmee verzuim op de werkvloer voorkomen. De Check Je Werkstress Week vindt plaats van 3 tot en met 6 november en past binnen de landelijke campagne tegen werkstress. Bedrijven en boegbeelden doen mee door in deze week te sporten, de aandacht te vestigen op werkplezier en het gesprek aan te gaan over werkstress.

     

    Uw Coach doet mee aan de Check Je Werkstress Week

    Uw Coach heeft al vele mensen begeleid bij het voorkomen en herstellen van een burn-out.  Op deze blog is genoeg te lezen wat van grote nut is voor zowel de mensen die een burn-out willen voorkomen, de mensen die chronische stress of een burn-out hebben én de mensen die willen weten hoe ze het beste kunnen omgaan met mensen met een burn-out.

    Deze 3 artikelen worden veel gelezen op de site:

     

    Voorkomen is beter (én goedkoper) dan genezen

    Uw Coach ondersteunt de landelijke Check Je Werkstress Week om het onderwerp werkstress in Nederland hoger op de agenda zetten en uitval van werknemers binnen de organisatie te voorkomen. Voorkomen is beter dan genezen en wat mij betreft is het de hoogste tijd dat meer werkgevers zich mede verantwoordelijk voelen voor het welzijn van hun werknemers. Want helaas zie ik nog té vaak dat werkgevers het probleem werkstress of chronische stress niet serieus (genoeg) nemen.

     

    Preventieve oplossingen voor werkstress

    De preventieve oplossingen die door Uw Coach geboden worden, zijn:

    • E-learning voor een gezonde levensstijl via de Gezonderie waarbij 3 thema’s voor gezonde werknemers behandeld worden: gezonde voeding, bewegen en sporten en stress.
    • Burn-out preventiespreekuur. Uw Coach werkt samen met Gingermood voor een landelijke dekking. Neem contact op om de mogelijkheden te bespreken en mail meteen naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. .

     

  • Mijn partner heeft een burn-out. Wat nu?

    Mijn partner heeft een burn-out. Wat nu?

    Author Ingrid

    Vaak ziet een partner al eerder dat de ander burn-out aan het raken is. Je merkt dat de ander prikkelbaarder is, steeds meer tijd gaat steken in het werk, steeds minder goed kan ontspannen. Zijn of haar gedrag wordt anders en er kan ook sprake van zijn dat men zich meer terugtrekt. Er zijn tal van signalen dat het niet goed met je partner gaat, maar toch zie je gebeuren dat hij of zij burn-out raakt. Dat is moeilijk voor je partner, maar zeker ook voor jou.

    Omgaan met je partner die burn-out is, is zwaar en emotioneel. Onderstaand wat aanwijzingen om je richting te geven hoe je hiermee om kunt gaan.

    • Probeer je partner te overtuigen om professionele hulp te zoeken. Baseer je hierbij op de feiten en klachten die je ervaart en geef voorbeelden. Probeer emoties buiten het gesprek te houden.
    • Informeer jezelf over een burn-out en waar je partner mee worstelt. Dit kan middels internet, een boek of informeer hiernaar bij de hulpverlener van je partner. Ga mee naar het eerste gesprek met de hulpverlener.

  • 8 Tips om een burn-out te voorkomen

    Author Ingrid

    AL mijn cliënten met een burn-out zeggen achteraf: "Had ik maar beter naar mijn lijf geluisterd". Ook zeggen ze allemaal dat ze het nooit meer willen meemaken. Dus als jij op dit moment last hebt van chronische stress en hierdoor klachten ervaart, lees dan vooral wat je NU kunt doen om de neerwaartse spiraal te doorbreken. Ik geef je 8 tips!

    1. Stop met vechten
    Misschien wel het meest lastig is aanvaarden hoe je ervoor staat.

    Flink doen en jezelf eroverheen zetten, zijn nu niet de dingen die je helpen.

    Door te vechten blijf je jezelf uitputten. Als je niet toegeeft aan hoe het écht met je gaat, raak je steeds verder verwijderd van jezelf en zullen je klachten verder toenemen. Als jij kunt erkennen dat het genoeg is geweest, heb je de eerste belangrijke stap gezet.

    2. Neem signalen van stress ALTIJD serieus
    Sta eens stil en voel hoe het echt met je gaat. Als je klachten hebt, dan kun je dit zien als een signaal van je lichaam dat je over je grenzen bent gegaan. Het moet anders en het kan ook anders. Steeds als je deze signalen negeert, negeer je in feite jezelf.

    3. Maak je werk niet belangrijker dan jezelf
    Is jouw to do-list belangrijker dan jouw gezondheid? Ga je toch maar half ziek aan het werk, omdat je anders nóg verder achter loopt? Dan maak je je werk belangrijker dan jezelf en ben je niet goed bezig. Jij gaat altijd voor. Zoek andere oplossingen of vraag om hulp.


     

  • Deze 10 vitamines en mineralen geven je energie een boost!

    Author Ingrid

    Steeds meer mensen kampen met een energieprobleem. Vooral tijdens de donkere wintermaanden zijn mentale vermoeidheid, futloosheid en fysieke uitputting een probleem. Naast stress, blijkt een tekort aan essentiële bouwstenen vaak de oorzaak. Met deze reeks vitamines en mineralen help je je energiepeil in 'no time' opnieuw naar het gewenste niveau.

    1. Vitamine A

    Vitamine A zorgt voor een goede werking van het afweer- en immuunsysteem. Daarnaast is het goed voor je huid, haar en tandvlees en voorkomt het nachtblindheid.

    vitamines mineralen die energie boosten

    In wat voor voeding vind je vitamine A? Vooral in dierlijke producten en lever, maar ook in zuivelproducten, vis en eidooier. Daarnaast maakt het lichaam ook zelf vitamine A aan op basis van plantaardige producten. Zoete aardappelen, bloemkool, spitskool, wortels, sinaasappels, meloen en mango. De oranje kleur die veel van deze voedingsbronnen gemeen hebben, is het signaal dat ze betacaroteen bevatten. Die stof zorgt voor de opname van vitamine A als de producten door het lichaam worden verteerd.

    2. Vitamine B12

    Chronische stress zorgt ervoor dat onze vitamine B-reserves uitgeput worden - Ingrid Prent, gezondheidscoach

    Vitamine B12 zorgt ervoor dat de koolhydraten uit onze voeding worden omgezet in energie. Daarnaast zorgt deze vitaminesoort er ook voor dat je verteringssysteem geboost wordt. Wanneer het lichaam onvoldoende vitamine B12 binnenkrijgt, kan dat dan ook leiden tot sterke gevoelens van vermoeidheid. We vinden deze soort vooral terug in dierlijke voedingsmiddelen zoals melk, melkproducten, vlees en vleeswaren en eieren. Vooral de vitamine B12 uit schapenvlees, kip en vis wordt bijzonder goed opgenomen.

    3. Vitamine B6

    Vitamine B6 draagt in positieve zin bij tot de mentale helderheid en versterkt ons zenuwsysteem. B6 zou belangrijk zijn voor de hersenstofwisseling, omdat het de hersenen steunt in de productie van neurostransmitters. Daarnaast ondersteunt de vitamine ook ons verteringssysteem. Zo helpt het de voedingsstoffen in vlees af te breken en te verwerken. Vitamine B6 bevordert ook de opname van ijzer. 

    Zeer rijke dierlijke bronnen van vitamine B6 zijn bijvoorbeeld te vinden in kip. Ook goede bronnen zijn te vinden in vis (tonijn, forel, heilbot, haring, zalm), eieren.

    4. Foliumzuur

    Foliumzuur (B11) stimuleert de vorming van maagzuur en is belangrijk voor een goede leverwerking. De B-vitamine is betrokken bij de stofwisseling van eiwitten en vetten, is noodzakelijk bij de vorming van rode bloedlichaampjes en het helpt de hersenstofwisseling. We vinden de vitamine vooral terug in bonen, spinazie, avocado en groene bladgroenten. Maar ook ook spruitjes, broccoli, kool, asperges, fruit en tal van supplementen reiken de stof aan.

    5. Vitamine C

    Vitamine C is één van de belangrijkste vitamines voor het immuunsysteem. Mensen met stress en mensen die roken hebben zeker een verhoogde behoefte aan vitamine C. Het is ook de reinigingsvitaminebij uitstek: ze zorgt voor de afvoer van afbraakproducten en andere stoffen die het lichaam niet meer nodig heeft. Zonder al die overtollige 'ballast' voelt ons lichaam zich vanzelfsprekend veel fitter. Wie een tekort aan vitamine C heeft, zou bovendien vatbaarder zijn voor depressieve gevoelens.

    citrusfruit vitamine C

    We vinden deze vitamine vooral terug in sinaasappels en ander citrusfruit, boerenkool, rode, groene en gele pepers, guaves, raapstelen, tuinkers, kiwi, tomaten, papaja, bosbessen en natuurlijk in supplement vorm.

     

  • Hoe jij kunt omgaan met iemand met een burn-out

    Hoe jij kunt omgaan met iemand met een burn-out

    Author Ingrid

    In Nederland overkomt het één op de acht mensen: een burn-out. De kans is dus groot dat jij momenteel minimaal één persoon kent die een burn-out heeft. Soms is dat dichtbij en treft het je partner. Maar natuurlijk: het kan ook een collega zijn, een familielid of je beste vriendin. Hoe kun je nu eigenlijk het beste omgaan met iemand die een burn-out heeft? Wat moet je doen en wat kun je beter laten? 6 tips over hoe jij om kunt gaan met iemand met een burn-out.

    #1 Stel je voor dat jij het bent

    Ga eens in de schoenen van de ander met de burn-out staan. Stel je eens voor dat jij het bent. Jij bent degene die op is, vermoeider dan ooit is, die tal van lichamelijke, emotionele, mentale en fysieke klachten ervaart. Soms bonkt je hart of voel je pijn op je borst. Je slaapt slecht. Je hoofd maalt en maalt en chaos overheerst. Je wordt al moe van het minste geluid aan je hoofd. Je spieren doen pijn. Je hebt last van je maag. Hoofdpijn. Je huilt en bent vaak emotioneel. Je voelt je niet goed, je voelt je zelfs superslecht. Je zit vast en ziet geen uitweg. Je lontje is nogal kort. Je schaamt je, want het lukte je niet om te presteren. En het ergste: het is jou overkomen.

    Hoe voelt dat? Vermenigvuldig het nu met 100. En lees verder.  

  • Zelf je stress veroorzaken of verergeren

    Zelf je stress veroorzaken of verergeren

    Author Ingrid

    Ik zie haar knokken.

    Ze heeft het zwaar.

    Ze lacht minder.

    Haar stralende blik wordt overschaduwd door zwaarte.

    Ze ziet er moe uit.

    Haar humor is bedekt met zorgen. Angst voor "wat als".

    Ik wil haar door elkaar rammelen. Verd…, wat doe je. Je maakt jezelf kapot. Stop daarmee. Nu meteen!

    Ik zou willen dat ik een toverstaf had.

    Ik zou willen dat ik de woorden vond om haar in te laten zien dat ze zelf haar stress veroorzaakt of tenminste verergert.

     

    Ja maar…

    Ik hoor het je al bijna zeggen.

    Ja maar, weet je wel in wat voor klote situatie ik zit.

    Oh ja, dat zie ik.

    Ja maar, ik heb geen keuze.

    Dat zie ik anders. Je denkt dat je geen keuze hebt.

    Ja maar, ik moet ervoor zorgen dat er geld binnenkomt.

    Ik weet het, schatje.

    Ja maar, ik sta er alleen voor.

    Ik denk dat er ook mensen zijn die je willen helpen.

     

    Dit is wat ik zie 

  • Beter omgaan met emoties

    Beter omgaan met emoties

    Author Ingrid

    Hoe vaak komt het bij jou voor dat je emoties je de baas zijn? En zou je dit graag anders willen? Middels deze blogpost wil ik je een voorproefje geven van de RET (Rationeel Emotieve Therapie). Ik pas deze methodiek met succes bij mijn cliënten toe. Mijn cliënten geven als feedback dat deze nieuwe manier van denken hen blijvende inzichten heeft gegeven om anders om te gaan met moeilijke, vervelende maar ook alledaagse gebeurtenissen. De RET leert je om je bewust te worden van irrationele gedachten en deze te vervangen door rationele gedachten. De RET-gedachte betekent: het is niet de gebeurtenis of de omstandigheden waardoor wij van slag raken, maar het zijn je overtuigingen en gedachten die ertoe leiden dat je je boos, verdrietig, teleurgesteld, enz. voelt.

    Ik leg je graag uit hoe dit werkt middels het ABC-schema van de RET:

    A: staat voor de gebeurtenis, echt of bedacht (Activating event)

    B: staat voor je gedachten en je ideeën, wat zeg je tegen jezelf (Belief)

    C: staat voor de gevoelens en gedrag die dit veroorzaakt (Consequence of Consequentie)

    De kern van de RET is: niet A, maar B veroorzaakt C.


     

  • Ontdek wat een overdaad aan prikkels en stress met elkaar te maken hebben

    Ontdek wat een overdaad aan prikkels en stress met elkaar te maken hebben

    Author Ingrid

    Een van de zaken die ik een eye opener vond tijdens mijn opleiding tot stresscounselor, is dat wij tegenwoordig zo veel meer input te verwerken krijgen dan enkele tientallen jaren geleden. De werkdruk is in de afgelopen 20 jaar ieder jaar met 1,5% toegenomen. Wij mensen zijn zó gewend geraakt aan een zekere mate van stress en spanning in ons leven, dat we een gevoel van spanning als normaal beschouwen. En eigenlijk is dat juist abnormaal.

    Onze maatschappij is gericht op succes, op presteren, op targets, op meer, beter en sneller. De prikkels die op ons af komen zijn de laatste jaren mede door de komst van internet gigantisch toegenomen. Ons brein wordt de hele dag geprikkeld door onze smartphone, social media, e-mailverkeer, gamen, chatten. Het altijd maar bereikbaar moeten zijn vermindert je concentratie en kan leiden tot slechter slapen en vermoeidheid. Beeldschermen hebben bovendien een negatief effect op de aanmaak van melatonime. Dit stofje heb je nodig om in slaap te komen. 

  • 8 Tips die je helpen als je introvert bent

    8 Tips die je helpen als je introvert bent

    Author Ingrid

    In de jaren dat ik als coach werk, heb ik inmiddels al heel wat mensen mogen begeleiden naar minder stress en een mooier leven. Natuurlijk zijn al die mensen verschillend met even zo verschillende verhalen. Toch zie ik ook genoeg overeenkomsten. Wat ik graag met je wil delen, is mijn ervaring met introverte mensen. En vooral: wat introverte mensen nodig hebben. Want vaak blijkt dit een eye-opener te zijn. Niet alleen voor hen zelf, maar ook voor de omgeving.

    Wanneer ben je introvert?

    Introverte mensen zijn de mensen die in een groep mensen liever een beetje op de achtergrond blijven. Ze voelen zich meer op hun gemak in één-op-één contact. Ik ervaar dat introverte mensen gevoeliger zijn voor prikkels van de omgeving. Ze zijn rustig, praten vaak met een wat zachtere stem en vinden het meestal moeilijk om ad rem te communiceren. Ook kan het soms lastig zijn om eigen grenzen te (h)erkennen en communiceren.

    Als introvert kun je bij anderen overkomen als stil of zelfs gesloten. Een introvert heeft liever waardevolle vriendschappen dan vluchtige contacten. Een van de grootste verschillen met een extravert, is dat een introvert voornamelijk energie geeft in het contact met andere mensen. Een extravert persoon krijgt juist energie van andere mensen. Eigenlijk leeft een introvert vooral in zijn eigen innerlijke wereld. En een extravert leeft vooral in de wereld om hem heen. 

  • Zet jezelf op 1!

    Zet jezelf op 1!

    Author Ingrid

    Vooral vrouwen doen dit: zorgen, helpen, geven. Nog meer zorgen, helpen, geven. Ik wil hier geen oordeel over vellen, verre van dat zelfs. Het zit in onze aard. En nog meer als je moeder bent. Dan komt je kind of je kinderen op de eerste plaats. Wij vrouwen hebben er een handje van: we geven en geven, want als anderen gelukkig zijn dan is het goed. Dat maakt ons gelukkig. Sommige vrouwen geven zo veel van zichzelf tot er een moment komt dat ze helemaal leeg zijn. Ze zijn op en er valt niets meer te geven. Ben je vrouw en herken je dit? Laat mij je dan inspireren om jezelf op de eerste plaats te zetten. Het is tijd om aan jezelf te geven.

    Laat ik voorop stellen: het is heerlijk om te geven. Het geeft ons (en ook mij) een goed gevoel. Maar kan het zo zijn dat meer aan jezelf geven, jou ook een goed gevoel geeft?

    De eerste stap die je kunt zetten: jouw behoeftes. Op welk moment vraag je nu bij jezelf af wat jij nou eigenlijk wilt? Is dat pas nadat je de behoeftes van andere mensen vervuld hebt? Je man, je kinderen, je zus, je vriendin, je werk. Of is er dan eigenlijk al helemaal niets meer te willen? Als jij jezelf iets meer op 1 wilt zetten, begint dit met jezelf de vraag te stellen "Wat wil ik?".

    Als jouw behoefte helder is, komt de volgende - misschien wel moeilijke - stap. Je gaat deze behoefte kenbaar maken. Gewoon zeggen wat jij vindt of hoe jij het graag zou willen. Probeer dit vanuit jezelf te communiceren "Ik wil graag..." of "Ik heb het nodig dat...". Lastig om dit te doen? Begin dan bij mensen bij wie dit het makkelijkst is. Hoe meer je het doet, hoe meer zelfvertrouwen je hiermee opbouwt. Houd steeds voor ogen wat je doel is en waarom je dit doet: meer ruimte innemen, meer tijd voor jezelf, beter voor jezelf zorgen, jezelf meer op de 1e plaats zetten...

    Weet je wat nog het fijnste is als je jezelf meer op de 1e plaats kunt zetten? Als jij goed voor jezelf zorgt en jezelf op 1 zet, dan heeft die hele rits die na jou komt (je man, kinderen, familie, vrienden, werk, enzovoort) er óók baat bij! Jij bent dan immers op je best! Heb ik je overtuigd om jezelf meer op 1 te zetten?

    ​ 

  • Burn-outklachten komen vaker voor bij weinig sociale steun en bij alleenstaande werknemers

    Author Ingrid

    Deze week publiceerde het CBS nieuwe cijfers over het aantal werknemers in 2011 met burn-outklachten. Ruim één op de acht werknemers had in 2011 burn-outklachten. Dat zijn veel mensen: ruim 900.000 werknemers, maar het laat geen stijging zien ten opzichte van 2010. Het percentage werknemers met burn-outklachten bedroeg toen ook 13%.

     

    Het onderzoek laat onder meer zien dat bij hoge werkdruk en bij weinig zeggenschap er meer burn-outklachten worden ervaren. Maar is dat nu eigenlijk een bijzondere constatering? Mijns inziens zijn dit feiten die al eerder bekend waren. 

     

    Een aantal zaken vind ik wel opvallend:

    • Het feit dat bij lage sociale steun van collega’s of leidinggevenden, het percentage aanzienlijk toeneemt tot maar liefst 37%.
    • Het feit dat alleenstaande werknemers vaker burn-outklachten ervaren: in één op de zes gevallen is dit zo.

    Wat je kunt doen voor meer sociale steun

    Als je op het werk een lage sociale steun van collega’s of je leidinggevende ervaart, wat kun je daar dan zelf aan doen? Eigenlijk heel simpel (maar makkelijker gezegd dan gedaan): maak het bespreekbaar. Vaak worden medewerkers tegen gehouden door allerlei vooronderstellingen. Dat je denkt te weten hoe het af gaat lopen. Dat er misschien wel een bepaalde “cultuur” heerst binnen het bedrijf waardoor je het lastig vindt om jezelf uit te spreken. Dat je leidinggevende of collega het “toch niet met je eens zal zijn”. En natuurlijk valt het dan niet mee om iets bespreekbaar het maken. Doe het toch. Zolang je niets zegt, verandert er ook niets. Als jij je grenzen niet aangeeft, kunnen anderen ze ook niet weten. Onderzoek waar je behoefte aan hebt en maak het bespreekbaar. En lees ook zeker mijn andere blogpost over communiceren kun je leren.

     

  • Eén simpel inzicht voor minder stress

    Eén simpel inzicht voor minder stress

    Author Ingrid

    Stel je voor dat je met gestrekte arm een flesje water vasthoudt. Dit flesje water weegt een pond. Hoe lang kun jij dan het flesje water vast blijven houden? Gaat het dan om het gewicht van het flesje of gaat het om hoe lang je dit vasthoudt?

    Als je het flesje een minuut vasthoudt, geeft dat geen problemen. Hou je het flesje voor een uur vast, dan zal het al veel zwaarder voelen. Je arm gaat waarschijnlijk ook pijn doen. Als je het flesje nóg langer, zeg 3 uur, zou vasthouden, dan doet je arm nog meer pijn of misschien hou je het zelfs niet vol. Het gewicht van het flesje is niet veranderd. Dit is wat er in feite gebeurt: hoe langer je vasthoudt, hoe zwaarder het wordt. Dit is precies wat stress met je kan doen.

    Een klein beetje stress? Prima. Houdt dit iets langer aan? Dan wordt het zwaarder en kan dit voor klachten zorgen. Ga je te lang door? Je klachten verergeren en misschien zelfs zó erg, dat je niets meer kunt volbrengen.

    Het inzicht? Als je tussendoor het flesje even neerzet en uitrust, kun je het gewoon weer oppakken. Herstelmomenten vergroten je draagkracht. Het gaat om de balans tussen inspanning en ontspanning. Wat kun jij vandaag nog doen om in balans te komen?

    ​ 

  • In 8 stappen naar meer zelfvertrouwen

    In 8 stappen naar meer zelfvertrouwen

    Author Ingrid

    Het is maandagmorgen, je voelt je niet helemaal lekker in je vel, dus hup naar de winkel om wat zelfvertrouwen te kopen. Zou dat niet mooi zijn? "Een onsje, mevrouw?" "Nee, doet u mij maar 2 ons vandaag". En klaar is Kees. Helaas is het niet zo simpel. Maar groeien naar meer zelfvertrouwen ligt wél binnen je bereik!

    Zelfvertrouwen is eigenlijk je geloof in jezelf dat je iets goed kunt. Mensen met zelfvertrouwen kunnen hun eigen kwaliteiten realistisch inschatten. Deels wordt dat bepaald door je jeugd waar je zelfbeeld wordt gevormd. Maar minstens zo belangrijk is hoe je jezelf waardeert. Kun je jezelf waarderen, ook als je een fout maakt? Zelfwaardering staat daarmee ook aan de basis voor je zelfvertrouwen. Dan is bij zelfvertrouwen ook nog bepalend of je in bijvoorbeeld je werk ervaart dat je iets kunt, dat je goed werk levert, dat je ervaart waar je goed in bent. Hoe vaker iets lukt of goed gaat, hoe meer je zelfvertrouwen de kans krijgt om te groeien.

    Wat kun je zelf doen voor meer zelfvertrouwen?

    1. Vraag jezelf af: wat is er goed aan mij? Wat zijn je positieve eigenschappen? Noem minstens 5 kwaliteiten van jezelf. Moeilijk? Hoe zouden de mensen die dichtbij je staan dit dan benoemen? Vraag het ze desnoods!

    2. Maak deze zin af: "Ik ben trots op ... ". Maak een lijst met alles waar je trots op bent van jezelf en lees hem regelmatig door.

    3. Accepteer je minpunten. Natuurlijk heeft ieder mens ook minpunten. Inderdaad, ieder mens, hier ben je niet alleen in. Is dat nou echt zo erg? Accepteer ze of kijk of je er iets aan zou kunnen en willen veranderen. En hoe zou het zijn als je jouw minpunt zo positief mogelijk bekijkt? Wees lief voor jezelf.

    4. Stop met jezelf afkeuren. De meeste mensen zijn milder voor hun vrienden dan voor zichzelf. Bedenk dat je ook zo mild voor jezelf kunt zijn. Je kunt je gedrag afkeuren, maar keur nooit jezelf af.


     

Mijn partner heeft een burn-out. Wat nu?

Geschreven door Ingrid op maandag, 20 februari 2012. Posted in Blog Social Buttons

Mijn partner heeft een burn-out. Wat nu?

Vaak ziet een partner al eerder dat de ander burn-out aan het raken is. Je merkt dat de ander prikkelbaarder is, steeds meer tijd gaat steken in het werk, steeds minder goed kan ontspannen. Zijn of haar gedrag wordt anders en er kan ook sprake van zijn dat men zich meer terugtrekt. Er zijn tal van signalen dat het niet goed met je partner gaat, maar toch zie je gebeuren dat hij of zij burn-out raakt. Dat is moeilijk voor je partner, maar zeker ook voor jou.

Omgaan met je partner die burn-out is, is zwaar en emotioneel. Onderstaand wat aanwijzingen om je richting te geven hoe je hiermee om kunt gaan.

  • Probeer je partner te overtuigen om professionele hulp te zoeken. Baseer je hierbij op de feiten en klachten die je ervaart en geef voorbeelden. Probeer emoties buiten het gesprek te houden.
  • Informeer jezelf over een burn-out en waar je partner mee worstelt. Dit kan middels internet, een boek of informeer hiernaar bij de hulpverlener van je partner. Ga mee naar het eerste gesprek met de hulpverlener.

  • Je partner kan mogelijk worstelen met gevoelens van schaamte. Toon begrip. Geef ruimte om te praten.
  • Zoek samen ontspanning en activiteiten die energie geven. Ook als je partner zegt “geen zin of puf te hebben”, is het juist goed dat er iemand is die een zetje in de goede richting kan geven. Een wandelingetje van 15 minuten kan al bijdragen aan het herstel.
  • Geef de ander ruim de tijd om te herstellen. Oefen geen druk uit, dit werkt averechts.
  • Luisteren is vaak belangrijker dan met oplossingen komen.
  • Bespreek samen waar je de ander bij kunt helpen.
  • Als de burn-out een werkgerelateerde oorzaak heeft, dan kan het zijn dat je partner het contact met het werk als zeer stressverhogend ervaart. Kijk of je hierbij kunt helpen door op te treden als (tijdelijk) contactpersoon voor het contact met de werkgever.
  • Blijf betrokken, ook al is dat moeilijk als je partner prikkelbaar en negatief is.
  • Zorg ook goed voor jezelf. Je kunt niet alles overnemen. Geef ook goed je eigen grenzen aan.
  • Kijk of er iemand in je omgeving is bij wie je zelf steun kunt zoeken. Bij je partner zal je hiervoor minder ruimte krijgen.
  • Natuurlijk kun je ook contact met mij opnemen voor een oriënterend kennismakingsgesprek. Dit is gratis en vrijblijvend.

Social Buttons

Comments (51)

  • Jessie

    Jessie

    06 maart 2013 at 08:59 |
    Mijn man is nu behoorlijk overspannen en het moeilijkste vind ik op dit moment dat hij het thuis op mij af reageert. Ik snap het wel, want ik ben de enige thuis met wie hij dit kan delen, maar ik kan hem zo moeilijk helpen. Hij gaat vaak zo te keer tegen mij met dat ik hem niet begrijp en dat ik hem niet steun dit in soms in bijzijn van onze dochter van 1,5. Zij begrijpt er niets van en komt dan naar mij toe om me te knuffelen of een hand op me neer te leggen. Ik leg dan aan haar uit dat papa problemen heeft en niet echt boos op me is.
    Hij is al naar de huisarts geweest, die heeft hem medicijnen gegeven om rustiger te worden en een doorverwijzing naar een psycholoog. Alleen zijn werkgever ziet niet in dat hij ziek is en wil dat hij gewoon komt werken. Ook de bedrijfsarts heeft niet geconcludeerd dat hij overspannen is. Dit alles komt door zijn werk, waarin hij naar zijn zeggen op de proef wordt gesteld en hij niet serieus wordt genomen.
    Ik weet het niet meer, ik wil hem zo graag helpen maar hoe? We krijgen alleen maar ruzie hierdoor. Ik merk dat het mij best zwaar valt omdat alles nu op mij neer komt. Heb je advies voor mij?
  • Ingrid Prent

    Ingrid Prent

    08 maart 2013 at 12:16 |
    Wat moeilijk voor je, Jessie. Heeft de huisarts wel een diagnose gesteld, begrijp ik?

    Heb je eerder tegen je man gezegd dat je hem wel wilt begrijpen en dat je hem wel wilt steunen? Luisteren is vaak belangrijker dan met oplossingen komen. Het is al fijn dat hij is doorverwezen naar een psycholoog; dit is in feite de persoon die hem hier nu verder bij gaat helpen. Wat jij wel voor hem kunt doen:
    - luisteren en hem laten praten, begrip tonen
    - stel desnoods als open vraag: wat kan ik voor je doen om je goed te helpen? Wat heb je van mij nodig? Jij hoeft dan ook geen oplossing te bedenken, je man kan dan aangeven wat hij van je nodig heeft.

    Wat je voor jezelf kunt doen:
    - zorg dat je zelf ook bij iemand terecht kunt om je verhaal kwijt te kunnen
    - blijf voor jezelf leuke dingen doen. Ook voor jou is deze situatie erg moeilijk. Soms kan het helpen om even afstand te nemen door dingen voor jezelf te blijven doen, soms kan dat al een klein wandelingetje zijn.

    Veel sterkte en lieve groet,
    Ingrid
  • Tanja

    Tanja

    03 mei 2013 at 20:19 |
    Mijn man is op dit moment bij zijn zus, nadenken over wat hij nog voelt voor mij. We zijn 12 jaar samen en hadden tot voor kort een geweldig huwelijk en leven.
    Ik ben kapot van verdriet want ik ben 20 weken zwanger en we hebben een zoon van 7 jaar. Ik ben met IUI zwanger geworden in december, een zeer bewuste keus dus. In februari op de wintersport, toen ik 11 weken zwanger was, ontdekte ik dat mijn man een relatie heeft met een 20 jaar jonger collegaatje (hij is 47) als sinds november, dus voor mijn zwangerschap.
    Het rare is dat de timing van de affaire "niet klopt", we waren in een piek van onze relatie (12 jaar), dat zegt mijn man ook en toch is er ruimte ontstaan. Na nu 5 weken knokken voor ons huwelijk, is hij nu vertrokken, want hij is in de war, voelt onrust en voelt de liefde niet meer voor mij en moet nadenken. Sinds 1,5 week heeft hij de diagnose burnout/depressie en is er niets van hem over. Veel van zijn extreem egoistische gedrag kan ik nu wel plaatsen want de dingen die hij deed, paste niet bij mijn man.
    Op zijn werk werd hij in januari tijdelijk ontheven van bepaalde taken want er liep een onderzoek naar hem. Uiteindelijk bleek hij niets misdaan te hebben maar het hele gebeuren heeft forse impact gehad op zijn eigenwaarde en zelfbeeld, plus zijn gevoel van rechtvaardigheid. Al met al diverse factoren waardoor een burnout/depressie me niet verbaasd.

    En ondanks alles wat er is gebeurd, wil ik mijn huwelijk en mijn gezin nog niet opgeven en wil ik mijn man graag thuis hebben zodat hij kan herstellen en genezen, al duurt dat lang en wordt dat voor mij zwaar. Hij twijfelt echter sterk aan zijn liefde voor mij en de verliefdheid op het collegaatje, helpt daarbij niet. Zij trekt aan hem, Joost mag weten waarom ze in zee wil met een man die 20 jaar ouder is, zo ziek is en over 4 maanden vader wordt van een baby, maar a la.

    Op welke manier kan ik mijn man overtuigen om thuis te komen en hier in alle rust te herstellen? Hij houdt zich nu vast aan de liefde voor mij die hij mist maar ik durf met alle vertrouwen te zeggen dat dat er nog is, alleen is het voor nu weg door alles wat er gebeurd is. Tzt zal het terugkomen. Ik weet dat ik hem niet zomaar kan overtuigen en ik weet ook dat ik niets kan zeggen waardoor hij direct terugkomt maar wat is in dit geval de beste aanpak met de meeste kans van slagen of waarbij ik hem in ieder geval niet afstoot ?
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      06 mei 2013 at 05:41 |
      Allereerst wil ik zeggen dat ik met je mee voel, Tanja. Heftig wat je meemaakt en dan ook nog terwijl je 20 weken zwanger bent.

      Om je vraag te beantwoorden: ik weet niet of ik je het antwoord ga geven waarop je hoopt. Dit is namelijk mijn ervaring: als een man zegt dat hij ruimte nodig heeft om na te denken, dan is dit ook zo. Hij is nu tenminste op een “onafhankelijke” plek waar hij die ruimte ook heeft. Als hij zegt dat dit is wat hij nodig heeft, dan kun je hem misschien beter daar laten. Ik denk juist dat je meer kans hebt op zijn terugkomen als hij je gaat missen en hij bewust zelf die keuze maakt (voor jou). Eigenlijk denk ik dus ook niet zo zeer dat je hem kunt “overtuigen” om thuis te komen en in alle rust te herstellen. Het kan juist zijn dat dit voor hem nog verwarrender en moeilijker wordt. Of erger: als je te hard aan hem “trekt” (zoals zij), dat hij juist bij je weggaat. Het beste wat je mijns inziens kunt doen, is hem laten weten dat je er voor hem wilt zijn als hij daar behoefte aan heeft.

      Ik wens je veel sterkte.
  • Ellebil

    Ellebil

    23 juni 2013 at 09:00 |
    Hallo allemaal.

    Mijn vriend zit tegen overspannenheid aan. Zegt de huisarts. Persoonlijk denk ik dat hij al veel eerder heen is. Hij is doorverwezen naar een eertelijnspsychoog alleen wil hij er nu niet eens meer naar toe. Ik probeer hem in alles te helpen maar dit word erg moeilijk omdat hij heel kortaf tegen mij doet! Als ik iets zeg krijg ik weinig reactie terug. Als we op visite zijn of hij praat met andere mensen dan is hij z'n oude zelf weer maar zodra we weer in de auto zitten is hij weer stil en kortaf! Hierdoor voel ik me weer afgewezen en word het voor mij moeilijker om positief te blijven. Zelfs nu ik net geopereerd bent reageert hij weinig en komt ook niet uit zichzelf mij helpen. Moet bijna om alles vragen! Is dit normaal bij iemand die overspannen is ? En kan ik er wat aan doen om hem te helpen! Want ik word hier zo onzekere van
  • Ingrid Prent

    Ingrid Prent

    28 juni 2013 at 05:28 |
    Lieve Ellebil,

    Als je vriend inderdaad overspannen is, kan het zeker zo zijn dat hij minder aandacht voor jou heeft. Misschien heeft hij al zijn aandacht voor zichzelf nodig om "overeind" te blijven. Voor veel mensen is het erg moeilijk om te erkennen dat ze overspannen of burn-out zijn. Er kan een gevoel van schaamte meespelen. Dit komt omdat men vaak denkt dat overspannenheid of burn-out een teken van zwakte is.

    Heb je je vriend wel eens gevraagd HOE je hem het beste kan helpen? Wat ik je als laatste nog mee wil geven: probeer het niet op jezelf te betrekken door onzeker te worden.

    Ik wens je veel sterkte toe.
  • irene

    irene

    28 juni 2013 at 23:11 |
    Heb hetzelfde probleem. Mijn partner heeft de de diagnose burn-out en zwaar overspannen. Ik kan hem op persoonlijk vlak niet bereiken. Voor mij is het extra zwaar, omdat ik zelf ook nog eens een chronische ziekte heb die zowel lichamelijk en geestelijk zo'n effect heeft. Probeer af en toe tijd voor mezelf te nemen, maar heb dan ook weer het gevoel dat ik hem in de steek laat. Iemand ideeën???
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      03 juli 2013 at 04:47 |
      Zijn er nog dingen die jullie samen kunnen doen, Irene? Waar jullie allebei van kunnen genieten... misschien iets wat jullie deden voor je partner een burn-out kreeg? Ik denk verder dat het goed is dat je juist wel die tijd voor jezelf neemt. Ook jij hebt het nodig om energie op te laden. Sterkte, Irene.
  • M

    M

    05 november 2013 at 06:23 |
    Mijn man heeft een Burn-out . Vorige week voor het eerst bij de psycholoog geweest. Het heeft veel met zijn werk te maken. Alleen het probleem is we zijn altijd thuis maar ook op het werk. Het gaat 24uur per dag door. We varen op een binnenvaartschip en zijn veel in het buitenland en zitten dus eigenlijk op een eiland. Niemand kan een kant op om even weg te zijn. Heb echt geen idee hoe ik het moet aanpakken zit er zelf aardig doorheen. Hij zegt niets en als ik probeer te praten speelt gelijk de woede op. Word kwaad om niets. Wat moet ik doen?
  • Ingrid Prent

    Ingrid Prent

    06 november 2013 at 13:29 |
    Beste M,

    Ik zou willen dat ik zó het antwoord voor je paraat had, maar dat heb ik niet. Jullie bevinden je in een moeilijke situatie. Als ik goed begrijp, is je man bij de psycholoog geweest. Als het goed is, gaat deze persoon ervoor zorgen dat hij handvatten krijgt om de situatie te verbeteren. Misschien heeft je man geen behoefte om erover te praten, lieve M. Je kunt misschien eens vragen hoe je hem het beste kunt helpen. Soms kunnen dat ook hele praktische zaken zijn. Het kwaad worden "om niets" is iets wat helaas ook erbij hoort.

    Ik wens je veel sterkte en alle goeds. En zorg ook goed voor jezelf.
  • me

    me

    13 januari 2014 at 13:15 |
    goedemiddag,

    ik weet niet meer wat ik moet doen. mijn vriend is overspannen en begrijp mijn vriend helemaal . ik heb zo vaak gevraagd of we iets kunnen doen samen en zegt steeds dat hij er geen in heeft en als zijn vrienden of broer of zus hem wat vragen dan kan het wel en dan voel ik me ook afgewezen en wordt daar erg onzeker van .. ik mag hem ook niet aan raken ...en doe ook alles zelf met de kinds wat ook zwaar is
    weten jullie mss wat ik nog kan doen?
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      13 januari 2014 at 15:45 |
      Heb je al gevraagd HOE je hem het beste kunt helpen, beste me?
  • Jenny

    Jenny

    27 januari 2014 at 12:42 |
    Na diverse reorganisaties 'overleefd' te hebben is mijn partner uiteindelijk via een massa-ontslag toch ontslagen. Gelukkig had hij binnen een half jaar al weer een andere baan. Die baan vindt hij wel leuk maar er heerst een nare bedrijfscultuur van steeds paniek schoppen. Bovendien staan er hier weer allerlei reorganisaties op stapel en vertrekt de ene na de andere collega. Mijn partner moet veel overwerken, ook vaak in het weekend standby staan en hij moet voor zijn werk per dag 200 kilometer reizen (file rijden).
    Dan is ook nog zijn vader anderhalf jaar geleden plotseling overleden. Daarvoor al maar nu nog meer trekt zijn moeder enorm aan hem: zij legt veel beslag op hem omdat ze nooit haar kinderen heeft kunnen loslaten. Door dit alles is mijn partner volgens mij overspannen geraakt/ aan het raken. Hij heeft het gevoel nergens meer tijd voor te hebben, steeds achter de feiten aan te lopen, wel te kunnen huilen als iets een beetje misloopt. Hij klaagt tegen mij dat hij toch nooit iets goed doet (wat ik helemaal niet met hem eens ben), hij vergeet de ene na de andere afspraak of belofte, hij is mopperig en hij is niet vooruit te branden.
    Ik probeer begrip op te brengen en hem met zo min mogelijk dingen te belasten. Het probleem is alleen wel, dat als ik hem de ruimte probeer te geven, zijn moeder die ruimte direct voor zichzelf inpikt. Maar mijn partner durft of wil niet tegen zijn moeder op.
    Door dit alles ben ik ook lang niet altijd meer tevreden over onze relatie. Ik probeer ook aan mijn trekken te komen maar wil hem toch niet belasten. Ik vind het balanceren maar ik zie dat hij toch slechter wordt. Ik heb al diverse keren aangegeven dat ik bang ben dat hij overspannen aan het worden is en ik heb hem gevraagd hoe ik hem kan helpen. Maar ik krijg nooit echt een reactie daarop.
    Wat nu? Wat kan ik nog meer doen om mijn partner te helpen?
  • Ro

    Ro

    20 maart 2014 at 11:19 |
    Hallo,

    Mijn vriendin is nu ongeveer 3 jaar overspannen/burnout en lichtje depressief. Ze is toen naar de dokter geweest en loopt sindsdien bij de psycholoog. Ze is na 2 jaar een tijdje stabiel geweest en is toen medicatie (paroxetine 20mg) af gaan bouwen tot 3mg en toen ging het mis, alle stress kwam weer terug waardoor ze niet meer at, sliep en alleen maar paniekaanvallen kreeg wat ze zelf ontwikkeld in haar hoofd. dat komt omdat haar perfectionisme in de weg zit, dat is haar grooote probleem! Dat heeft een paar weken geduurd voordat ze daar weer stabiel van werd en is op de 4 mg blijven zitten en ging aardig goed weer. Nu zijn net de stucador en tegelzetter klaar na 2 weken verbouwen wat de nodige spanningen meebrengt en nu zit ze weer een week thuis en is alleen maar bezig met angsten creeeren over dingen waar ze normaal totaal geen moeite mee heeft. Totaal geen zelfvertrouwen dus! I
    Ik vind het zo zielig en heb echt het gevoel dat ik niks voor haar kan doen. Ze probeert zelf van alles en is slim genoeg om alles precies te vertellen wat ze voelt, alleen haar lichaam (maag) waar ze nu een 2de maagzweer is op komst en haar geest kan niet stoppen met denken.

    Wandelen doen we en ik probeer haar te stimuleren voor yoga of sportschool, alleen de zenuwen zijn zo sterk op het moment dat dat kansloos is. Ik wil zo graag iets voor haar doen maar weet niet hoe meer.
    Wat kan ik nog doen?
    • Ingrid

      Ingrid

      28 maart 2014 at 05:58 |
      Ik denk dat je vooral kunt blijven stimuleren om actief buiten te blijven. Wandelen is goed om te blijven doen. Yoga (misschien thuis?) is ook een manier om tot rust te komen. Kijk ook even op de site of het boek Verademing van nut kan zijn. Veel sterkte.
  • Jolanda

    Jolanda

    12 mei 2014 at 18:30 |
    Mijn man is al 2 jaar depressief, tijdens onze vakantie is mij duidelijk geworden dat hij een burn-out had. Ik heb al zoveel meegemaakt met hem...dat kan ik hier in een paar woorden niet vertellen. De reden dat ik dit bericht achterlaat is omdat ik er nu zelf aan onderdoor ga...wij zijn al 22 jaar getrouwd we waren maatjes en wilden samen oud worden maar door de burn out lijkt t of ik een compleet andere man heb...hard, ongevoelig, muur opgetrokken, niet redelijk, geen warmte, geen intimiteit, geen begrip, geen aandacht...ik trek t gewoon niet meer maar ik hou nog steeds veel van hem. Ik wil zo graag dat t over is want ik hou dit niet meer vol maar ik wil ook niet scheiden..we hebben relatietherapie gehad, maatschappelijk werkster, en nu is hij onder behandeling van een psycholoog maar hij blijft zo hard. Ik weet niet meer waar ik heen moet met mijn gevoelens..ben compleet gesloopt en voel nu ook steeds een gloeiend gevoel in mn borst. Kan iemand me helpen? Ik weet t niet meer...
    • Ingrid

      Ingrid

      13 mei 2014 at 05:38 |
      Misschien is het dan tijd om hulp voor jezelf te zoeken, Jolanda. Ik zou zeker even naar de huisarts gaan als je deze klachten hebt. Als je eventueel een coachgesprek wilt, mail dan naar me op info@uwcoach.nu of naar ingrid@vooreengezondleven.nl.

      Sterkte.
      • Jolanda

        Jolanda

        14 mei 2014 at 14:28 |
        Ik ben vandaag bij de huisarts geweest, as maandag heb ik mn eerste gesprek met een maatschappelijk werkster, hopelijk kan zij me helpen mezelf sterk te maken en om te gaan met de situaties waar ik steeds tegen aan loop. Bedankt voor je reactie.
      • Els

        Els

        13 februari 2015 at 08:41 |
        Hallo Jolanda,
        Hoe gaat het nu met je? Ik herken zo veel in je verhaal, de woorden die je gebruikt, het gevoel welke je beschrijft. Ook ik zit met een partner die mij afwijst en een grote muur om zich heen bouwt. Onlangs is zijn moeder overleden (11 jaar heb ik een lat relatie met hem) en ik stond niet eens op de rouwkaart.
  • Daniee

    Daniee

    22 mei 2014 at 21:30 |
    Een jaar geleden leerde ik de liefde van mijn leven kennen en kregen wij een fijne relatie.
    Ik wist toen al dat ze een hectische baan had met weinig tijd voor haar zelf en in het weekend dood moe zijn.

    Twee weken geleden zijn we gaan samenwonen.
    Door ook de verhuizing naar mij toe is ze geknapt, half jaar geleden had ze de diagnose burn out gekregen maar ze bleef werken.
    Nu heeft ze zich wel ziek gemeld maar ze kan ook niets meer en ligt bijna alleen op bed ook al doet ze haar best om eruit te komen om even wat te doen.

    Poooh wat is dir zwaar zeg, woon je eindelijk samen maar ik voel meer afstand tussen ons dan ooit, niet samen ontbijten, lunchen eten of iets leuks doen.
    Niet samen slapen omdat mijn wekker vroeg gaat en zij haar slaap wil.
    Weet echt niet hoe haar te helpen.
  • Ingrid Prent

    Ingrid Prent

    24 mei 2014 at 05:12 |
    Ja, moeilijk Daniee. Heb je gevraagd aan haar HOE je haar het beste kunt helpen?
  • Daniee

    Daniee

    24 mei 2014 at 10:12 |
    Dank voor je reactie.
    Dat heb ik gevraagd en ze zegt dan "door mij te laten gaan, mijn eigen gang".

    Terwijl ik haar zo graag het belang wil laten in zien van ritme/structuur overdag ipv liggen, liggen liggen
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      25 mei 2014 at 05:31 |
      Het is zeker zo Daniee, dat energie op andere manieren opgebouwd kan worden dan door alleen maar te liggen (of rusten). Een hulpverlener zou haar kunnen begeleiden bij het opbouwen van energie. Vaak werkt dit beter dan dat de partner deze rol aanneemt.

      Sterkte.
  • Roos

    Roos

    19 augustus 2014 at 13:29 |
    Goedenmiddag.
    Sinds een tijdje is mijn (ex) vriend overspannen, we hadden een relatie van 1,5 jaar. Ik heb geprobeerd om hem de ruimte te geven, lief doen,boos worden en negeren ect. Ik ben in die tussen tijd zelf 2 keer weggaan voor rust en hem misschien in te laten zien wat hij mist. Hij deed vaak ook onredelijk tegen mij,

    Nu heeft hij er zelf een punt achter gezet en ben ik uit huis. Wat mijn foutis is dat ik het erg bij mezelf zocht ik was bang dat hij een ander had/vreemdging hij chat namelijk veel met woorden wat hij tegen mij zou moeten zeggen. Ik heb hem teveel op de huid gezeten en niet omdat ik wraak wil. Maar ik wil hem begijpen en ik wil dolgraag dat het goed komt.
    Nu heeft hij via via aangegeven dat ik te ver ben gegaan. Hoe moet ik er nou voorzorgen hem te laten inzien dat het mij spijt en dat ik het graag goed wil hebben?

    Groetjes R
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      28 augustus 2014 at 05:41 |
      Dit kun je dan toch gewoon zeggen, Roos? Dat je hem wilt begrijpen, dat het je spijt, dat je wilt dat het goed komt?

      Liefs,
      Ingrid
  • Elise

    Elise

    17 september 2014 at 08:14 |
    Hoi, mijn man is al meer dan 5 jaar overspannen, sinds de geboorte van onze eerste dochter. Er was een periode dat het wat beter ging maar nu gaat het slechter dan ooit.
    Hij heeft weinig inkomen als zzp'er en dat geeft hem heel veel stress.
    's Avonds gaat hij vaak weg naar zijn vrienden omdat hij het huis even uit moet, hij zit voor zijn gevoel teveel binnen en is teveel bezig met de verzorging van de kinderen.
    Maar de laatste dagen wil hij steeds dat ik overdag thuis blijf bij hem, omdat hij me nodig heeft. Ik doe wat ik kan maar ik heb een fulltime baan om ons hoofd boven water te kunnen houden!
    Ik wil dat hij professionele hulp zoekt maar als ik erover begin wordt hij gelijk boos. Zegt dat hij geen vreemden nodig heeft, alleen mij. Ondertussen reageert hij steeds heftiger en vreemder op ons.
    Wat kan ik hier nu mee?
  • L

    L

    25 november 2014 at 21:42 |
    Hoi,

    Mijn man is al meer dan een jaar ziek door een burn-out, depressie, angsstoornis en ptss.

    Zodra er een brief of telefoontje komt, die met zijn ziekte te maken heeft, zeker mbt werkgever, lopen wij hier thuis op eieren.

    Alles is aanleiding tot boos worden, onredelijke reacties en agressie zoals dingen stuk maken.

    Ik ben zelf chronisch ziek en ik studeer en werk. We hebben kinderen en ik hou het niet meer vol.

    Ik heb geen moment rust. Elke keer hetzelfde.

    Wanneer er een brief of afspraak komt, begint het weer. Paar weken ervoor en paar weken erna.

    Het is geen doen zo en ik weet me geen raad. Ik hebt zelfs, uit angst voor zijn reactie, een brief een paar weken verstopt. Uiteindelijk wel gegeven en hoppa...gedrag begint weer.

    Dat ik lichamelijk en geestelijk kapot ga door al mijn taken ziet hij niet en erkend hij niet want hij heeft veel meer, zegt hij dan.

    Ik weet het niet meer.
    • Ingrid

      Ingrid

      26 november 2014 at 05:29 |
      Hoi L,
      Ik voel zo met je mee. Ik hoop maar dat er voor je man een vorm van hulp is of wordt gevonden. Want ik denk dat er wel iets moet gebeuren, maar misschien probeer je (jullie) ook al wel van alles. Het kan hiernaast ook voor jou goed zijn om hulp te zoeken om hier doorheen te komen.

      Ik wens je veel sterkte.
  • s

    s

    18 februari 2015 at 23:43 |
    Hallo, ik ben inmiddels 3 en een half jaar samen met mijn vriend en woon inmiddels een half jaar met hem samen. Mede door zijn werk, huis gekocht en andere omstandigheden heb ik mijn vriend in stappen van een normaal persoon naar overspannen zien worden. Wat ik wel door had, mijn vriend niet. Tot een erge ruzie voorbij kwam, en ik hem de waarheid had verteld, schrok hij van mijn reactie, begon te huilen en zag pas na dat ik had verteld dat hij hoog waarschijnlijk overspannen was. Een dag later is hij zelf naar de dokter gegaan en op eigen initiatief hulp gevraagd wat erg goed is!! En heeft hij binnenkort een afspraak bij psycholoog.

    Omdat hij mij een hele poos onbewust heeft verwaarloost en geen aandacht gaf heeft die mij gevraagd om 1 week uit huis te gaan. Zodat hij even zijn rust kreeg en ik ook en zouden we elkaar minder spreken. Eenmaal nu 3 dagen weg heb ik veel moeite om nou in te schatten wanneer ik contact met hem kan hebben of wanneer niet. Zoals vanavond werd het hem weer te veel. Maar mocht m ook niet met rust laten.

    Wat moet ik nou doen? En heeft iemand tips voor de omgang met de situatie als ik weer terug ga? Vind het erg lastig en weet zelf niet wat goed is of juist niet! Voor hem "zorgen"? Of juist laten doen wat hij wilt. Te veel aandacht wilt die niet.

    Groetjes S
    • Ingrid

      Ingrid

      19 februari 2015 at 06:12 |
      Kijk even bij het artikel wat hierboven (de comments) genoemd staat: hoe jij kunt omgaan met iemand met een burn-out.
      Sterkte.
  • Marie

    Marie

    03 maart 2015 at 13:14 |
    Mijn man en ik hebben 6 jaar een relatie. We hebben een zoontje van 2 en zijn nu na een jaar zwanger van nummer 2. Toen ik 11 weken zwanger was, ben ik erachter gekomen dat mijn man een ander heeft. Hij voelt niets meer voor me en het speelt al een aantal weken. Maar nog niet voor de zwangerschap houdt hij steeds vol. Na ruim 1,5 week veel proberen te praten zie ik mijn man veranderen. Hij zit erg in de war met zichzelf, valt nauwelijks meer met hem te praten, slaapt slecht, wordt boos op zichzelf omdat hij er niet uit komt welke keuze hij moet maken. Wil door niemand geholpen worden, wil ook niet met andere praten. Heb aangegeven dat ik hem niet meer herken zoals hij was en dat ik me echt zorgen maak. Overspannen/burn out/ depressie?! Maar dat is natuurlijk erg raar verzonnen van mij. Gister avond is hij boos weg gegaan met de auto om een stukje te gaan rijden. Ik heb geprobeerd hem tegen te houden om dat ik het gevaarlijk vond om in zo'n situatie weg te gaan... Hij is na ruim een uur terug gekomen en heeft vannacht op de bank geslapen. Ik weet niet meer wat ik nu moet doen?
    Ik wil hem zo graag helpen alles weer op een rijtje te krijgen, er voor hem zijn, hem de kans geven om zijn fout te herstellen en voor zijn gezin te vechten... Maar op elke vraag die ik hem stel: geeft hij aan dat hij het niet weet!!
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      11 maart 2015 at 09:16 |
      Beste Marie,

      Ik kan zo natuurlijk niet beoordelen of er sprake is van overspannenheid, depressie of burn-out. Als je man aangeeft dat hij het niet weet, is het meest liefdevolle wat je misschien wel kunt doen, is hem de ruimte geven om zijn eigen antwoorden te vinden. Spreek hier eventueel een bepaalde termijn voor af die voor jou ook te hanteren is. Hoe moeilijk ook, want natuurlijk wil je vechten om je relatie te behouden. Veel sterkte.
  • Belle

    Belle

    04 maart 2015 at 15:22 |
    Beste, mijn vriend lijdt denk ik aan een burnout. Altijd maar moe, totaal geen zin meer in sporten terwijl hij altijd zeer sportief was en mij hiertoe stimuleerde ook. Nu niets meer. Ik krijg hem ook niet meer mee om iets te gaan doen. Hij loopt gespannen rond. Minste dat er iets tegen zit, lijkt de hele wereld voor hem te vergaan en wordt alles op mij afgereageerd. Hij wil niet naar de dokter gaan. Hij geeft aan alleen te willen zijn. Wij hebben net een huis gekocht en hij zit nog in een scheiding. Hij heeft twee kinderen uit zijn vorige relatie. Ik drie. Ik probeer al zoveel mogelijk naar hem te luisteren en neem veel taken op mij, maar voel me ook gespannen raken en prikkelbaar. Ben voortdurend bang dat de kinderen ruzie maken zodat hij boos gaat worden. We hebben een heel sterke band en toch lijkt het alsof ik hem niets doe en hij raakt meer en meer op zichzelf. 's Morgens kan hij vrolijk zijn en plots krijg ik dan op mijn werk een sms en slaat zijn stemming helemaal om. We hebben een zware fysieke periode (verhuis) achter de rug en hij ook emotioneel (scheiding) waarbij zijn ex echt tot het uiterste ging. Hij voelt zich tekort gedaan door zijn advocaat en heeft nergens en in niemand nog vertrouwen. De volgende dag kan hij dan plots weer heel lief zijn en zeggen dat hij me graag ziet. Weet het momenteel niet goed meer wat ik nog kan doen om hem terug erbovenop te helpen. Ik heb veel geduld en zie hem enorm graag, maar wordt hier zelf ook heel onzeker van en moedeloos. Hoe overtuig ik hem om toch eens langs de dokter te gaan, zonder dat dit op ruzie uitloopt? Dank u.
  • Ingrid Prent

    Ingrid Prent

    11 maart 2015 at 09:24 |
    Beste Belle,

    Erkent je vriend wel dat het niet goed met hem gaat? Vaak is dit de moeilijkste stap. Misschien kun je proberen om hem in een brief te overtuigen om langs de huisarts te gaan. Begin en eindig de brief met begrip en liefde. Geef hem eventueel de tijd en ruimte om hier even over na te denken.

    Veel sterkte, Belle.
  • Lambert

    Lambert

    23 maart 2015 at 16:20 |
    Beste Belle

    Mijn vrouw vertoon symptomen van een burn-out, 3 weken geleden vertelde ze mij dat het niet goed met haar ging en dat ze aan alles twijfelt maar niet precies kan aan wijzen wat er mis, ze heeft een afspraak gemaakt met de huisarts en die heeft haar door verwezen, sindsdien wou ze meer tijd voor haar zelf en ging vorige week zondag naar het strand, afgelopen vrijdag wou ze weer tijd voor haar zelf, en kon het hele weekend in het huis van haar broertje die niet thuis was, dit alles om haar zelf te vinden, gister avond kwam ze thuis en ze zei dat ze rust gevonden had en de beslissing nam om van mij te scheiden, ik heb haar gevraagd om het gesprek af te wachten van de hulpverlener, ze zei dat ze dat deed maar dat ik geen hoop moet hebben, wat kan ik doen?
  • Jeff

    Jeff

    15 april 2015 at 14:59 |
    Mijn vrouw en ik zijn 12 jaar bij elkaar waarvan komende september 10 jaar getrouwd. In deze periode hebben we samen 3 kinderen gekregen in de leeftijd van 8, 5 en 4 jaar. Ik ben een oud beroepsmilitair en ben twee maal op missie geweest naar Afghanistan. Voor mijn 'toen nog' vriendin was dit emotioneel een enorm moeilijke periode. Voordat ik vertrok had ze wat overgewicht. Door de nodige stress en verdriet is ze destijds erg veel afgevallen. Toen ik terug kwam stond ik ook perplex en wist niet wat ik zag. Langzaam aan is ze steeds meer gaan jojoën als het op haar gewicht aankwam. Ik heb toen veel aangegeven te proberen de lijn vast te houden. Nadat ik bij Defensie ben weggegaan ben ik bij Justitie gaan werken. Nu bijna 5,5 jaar geleden kregen we te horen dat mij vrouw in verwachting was van ons derde kind. Dit overviel ons beiden omdat we naar aanleiding van 2 moeilijke bevallingen geen derde kind meer wilden. Tegelijkertijd kreeg ik een leidinggevende functie en was erg veel met mijn werk bezig. Op het moment dat ons kind geboren werd ben ik maar 1 dag thuis geweest en de volgende dag was ik alweer op het werk omdat ze mij daar nodig hadden. Mijn vrouw heeft er vanaf dat moment heel veel alleen voor gestaan. Naast de baby ook de zorg voor de andere twee kinderen gecombineerd met een eigen baan in het onderwijs. Mede door toedoen van de organisatie en onbegrip betreffende mijn situatie ben ik op gegeven moment vastgelopen op het werk en in mijn functie. Er is een arbeidsconflict ontstaan waarbij ik ontslag heb genomen en in de jeugdzorg ben gaan werken. Het plan was om het daar rustiger aan te doen maar al vrij snel begon men ook hier aan mij te trekken om meer verantwoordelijkheden op mij te nemen. Uiteindelijk (tot nu toe) ben ik hierop ingegaan en heb weer een verantwoordelijke functie als het gaat om een stuk aansturing en verantwoordelijkheden. Mijn vrouw heeft in de loop der jaren regelmatig aangegeven dat ik aan het veranderen was. Ze gaf aan dat ik op het werk en aan de telefoon met collega's een ander persoon was dan wanneer ik thuis was. Thuis was ik nors, monotoon en had vaak nergens zin in. Daarbij begon ik mij steeds meer vast te bijten in het afvallen van mijn vrouw en heb haar daarbij vaak gekwetst. In mijn achterhoofd voelde het niet goed maar ik kon het niet stoppen. Het leek op gegeven moment soms dwangmatig aan te voelen. Ik zou dan ook graag een verklaring willen waarom ik dit zo lang heb laten gebeuren. De laatste twee jaar begon ik veel te drinken en was nog meer in mijzelf gekeerd. Als mijn vrouw wilde praten hield ik vaak de boot af. Als ik na een late dienst thuis kwam waren het enkel nog wat standaard vragen en daarna niet meer. Ik ging veel later naar bed dan mijn vrouw met als gevolg dat ik ook de volgende dag weer uitgeput begon en zij weer de kinderen alleen moest doen. Thuiskomend van het werk kan ik de drukte van de kinderen vaak niet aan en daardoor ben ik kortaf tegen ze. Niet enkel thuis ben ik in mijzelf gekeerd ook bij andere familieleden houd ik mij afzijdig van conversaties. Dit heeft als gevolg gehad dat mijn vrouw overspannen is geworden en bij een psycholoog loopt. Ook mijn vrouw is nu erg fragiel en kan niet veel meer hebben. Haar emmer is letterlijk overgelopen. Ook ik herken niet meer de kracht die ze eerst uitstraalde. Enkele dagen geleden hebben mijn vrouw en ik wederom ruzie gehad waarbij ik haar gekwetst heb. Ik kan mij hier ziet zo veel van herinneren omdat ik een slok op had. Ik ben nav deze laatste ruzie gaan nadenken en heb een brief naar mijn vrouw geschreven omdat ik daarin mijn gevoelens makkelijker kon uiten waarbij ik voor het eerst aangeef dat ik een probleem heb en dat ik aan mijzelf wil gaan werken. Ik heb aangegeven dat ik de man weer wil worden waar ze van hield en niet de afgevlakte persoon. Op dat moment gaf mijn vrouw aan dat haar gevoel voor mij is veranderd en dat ze niet weet of dat nog terugkomt. Echter nu pas besef ik dat ik al die jaren een heel groot probleem heb gehad en waarin ik mijn vrouw mee tekort gedaan heb. Ik ben naar de huisarts geweest en heb binnenkort een afspraak met de psycholoog. Ook hebben we afgesproken om in relatietherapie te gaan. De laatste ruzie en de fase waarin mijn vrouw nu verkeert hebben mij de ogen eindelijk doen open gaan. Eindelijk kan ik naar mijzelf kijken en durf ik te zeggen dat mijn vrouw al die tijd gelijk heeft gehad. Ik ben per direct gestopt met drinken. Als ik een ding heel goed besef dan is het dat ik ontzettend veel van mijn vrouw houd en ik hoop haar weer vertrouwen te geven in de man die lang achter dat masker voor haar verborgen is gebleven. Want dat ben ik eigenlijk niet maar ben er wel veel en veel te lang in blijven hangen. Daarnaast heeft zij uit liefde mijn buien gepikt en veel over haar heen moeten laten komen. Ik wil er de komende jaren voor haar zijn en haar laten zien dat haar geduld en toewijding uitbetaald wordt in de liefde en aandacht die ze verdient. De sleutel ligt bij mij want ik heb een probleem…
    • Jill

      Jill

      31 mei 2016 at 11:35 |
      Hoi Jeff,
      Je bericht is al een jaar oud, maar ik kom hem nu tegen bij het scrollen op deze website. Ik werd getriggerd door je opmerking over de uitzendingen naar Afghanistan. Heb je ooit gesproken met mensen die meer weten over de gevolgen van missies? Het lijkt erop alsof je wat kenmerken vertoont van posttraumatische stress. Ik ga ervan uit dat je psycholoog dat ook herkent als dat zo is, en dat je hopelijk verder bent gekomen. Als dat nog niet het geval is en je bent zoekende, raad ik je aan om contact op te nemen met het Veteraneninstituut in Doorn. Zij hebben een goed netwerk voor vm. uitgezonden militairen. Maar nogmaals, misschien is dit mosterd na de maaltijd. Hopelijk gaat het goed met jou en jullie.
      - Jill
  • ilko

    ilko

    31 mei 2015 at 15:30 |
    We zijn bijna 10 jaar samen en hebben een dochter van 4. Na paar maanden gedrags verandering mijn vrouw heeft overspannenheid geraakt en in paar dagen zei ze dat we niks voor mij voelde en wilt scheiden. Voor haar burnout/overspanning zouden wij nooit denken dat we gaan ooit scheiden. Wat mij echt pijn doet dat ze zegt dat ze niks voor mij voelt, alles weg, leeg..
    Mijn vraag is, komt haar gevoelens voor mij ooit terug? Is er iemand dat haar/zijn relatie kon redden in burnout situatie?
  • Sharon Bos-Overweel

    Sharon Bos-Overweel

    09 juli 2015 at 19:20 |
    hallo.
    ik heb een burn out en ik heb er al enige tijd last van weet ik nu sinds kort.
    en als ik dan naar de symptomen kijk, ik herken echt ALLES, en alles.
    vooral, ik kan niks onthouden, ben waardeloos, de woede, ik ben zo ongelooflijk kwaad. maar dat komt omdat mijn ex de vader van mijn oudste die heeft zo ongelooflijk veel verpest bij m,n dochter, dat het meiske al jaren in de knoop zit, ook heeft hij haar misbruikt toen zij bijna 3 was, ze heeft mij letterlijk verteld wat er gebeurd is. de politie, de rechtbank niemand geloofd mij. terwijl er nu nog steeds kenmerken te zien zijn, ze is nu 9. ik ben vanaf die tijd alleen maar bezig met hulp daarin te krijgen. ik heb hem geconfronteerd ermee wat ze vertelde. toen heeft hij ervoor gezorgd dat de kinderen (ik ben getrouwd en had er toen nog 1 bij) uithuis werden getrokken door een leugen van hem, dus dat is erbij gekomen, in de jaren is er nog veel en veel meer gebeurd, niemand geloofde mij, en nog steeds niet. ze houden het op een "vermoedelijke" misbruik omdat ik het aangeef daar op te concentreren bij de hulpverlening. \maar niemand doet er wat mee. niemand. onder tussen heeft mijn dochter een Chinese muur om d'r heen gebouwd, is ze niks anders als agressief, kan ze niet meer opschieten met m,n huidige man, ze haat der zusje en der broertje daar begint ze nu ook al lichtelijk tegen. mijn man en ik praten al jaren niet meer, hij is dus altijd in strijd met m,n oudste, ik sta daar altijd tussen, is er strijd tussen de meiden, ik sta er tussen. maar hij begrijpt mij niet, en ja wat ik zei er word al jaren niet meer gepraat. hij zegt we gaan vanavond praten, maar hij vind ook dat ik moet beginnen, doe ik dat niet word er dus niet gepraat, en gaat hij uit eindelijk naar bed!!!!! ik voel me echt zo gods gruwelijk alleen. en die woede kropt op. ik ben bang dat ik straks explodeer, ik heb in de nacht al dromen hoe ik mijn ex af maak. nou dat wil ik niet want dan komt hij er wel erg makkelijk vanaf en mijn kindjes zijn mij veel en veels te belangrijk om dat te doen. maar ik bedoel maar. ook sta ik altijd dag en nacht voor iedereen klaar, en wat krijg ik terug, geen bal. niks noppes nada. waarom wat doe ik verkeerd. en nu ik zelf problemen heb dus beroerd in m,n vel zit, zie ik niemand. ik vertrouw ook na genoeg niemand meer. HELP.
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      11 juli 2015 at 05:10 |
      Beste Sharon,
      Zoek professionele hulp voor jezelf en je gezin. Agressie kan nooit de oplossing zijn. Boosheid eigenlijk ook niet. Met boosheid kun je niets oplossen. Probeer vooral vasthoudend te blijven in het zoeken naar een hulpverlener die je vertrouwt en die je kan helpen.

      Succes en veel sterkte,
      Ingrid
  • loes

    loes

    20 juli 2015 at 12:02 |
    Wow, wat een berichten. Mijn man en ik zijn 12.5 jaar samen, zoontje van 3 en 12 weken zwanger van de 2e.

    Wij hebben een hectisch en druk leven maar zijn naar mijn idee al jaren gelukkig met elkaar.

    Sinds 3 weken heeft mijn man een onverklaarbaar gevoel en wil hij niet meer samen zijn. Hij geeft aan dat t misschien terug komt maar wel rust wil hebben en zijn eigen ding wil doen.

    Nu ben ik zelf wat dwangmatig , wat de situatie niet makkelijker maakt . Maar zodra ik hem hulp aanbied of aangeef huisarts te gaan wimpelt hij alles af.

    Ook ben ik er nu achter gekomen dat hij contact heeft met andere vrouwen wat de situatie totaal nier bevorderd. Ik weet me gewoon echt geen raad, dit is totaal niet de man waar ik zoveel lief en leed mee heb gedeeld.

    Ik hoop zo dat hij hulp zoekt en ons gezin compleet blijft.
  • Angela

    Angela

    25 juli 2015 at 17:07 |
    Beste ingrid...
    Mijnan en ik zijn al 16 jaar bij elkaar en hebben een zoontje van 5.
    Sinds ongeveer 2 maanden heeft mijn man last van een burn out en heeft nu z'n hoogtepunt bereikt. Hij is alleen maar moe. Heeft nergens energie voor is chagrijnig kortaf en praat nooit over zijn gevoel. Hij loopt bij een psycholoog waar hij 1 x in de week een kwartier mee praat. Ik heb het idee dat er geen vooruitgang inzit en eigenlijk z'n klachten alleen maar erger worden. Ik ben het zat!! Ik zit zelf vol energie ben altijd bezig, aan het werk, sporten in huis dingen doen. Maar alles komt op mijn schouders terrecht. Als ie thuis is ligt ie op bed of op de bank loopt heel de dag te puffen en te steunen. Nu gaan we over een paar dagen op vakantie maar ook daar kijk ik tegen op. Hoe moet ik omgaan met iemand die geen leuke dingen meer wil doen. Die nergens zin in heeft of er kracht voor heeft. Hij heeft een soort huiswerk van de psycholoog gekregen maar ook dat doet ie niet. Ik weet het niet meer. Soms denk ik we gaan scheiden jij je weg ik mn weg maar dat ik ook geen oplossing. Terwijl ik dit schrijf rollen de tranen over mn wangen. Het lijkt wel of ie niet geholpen wil worden. Niet beter wil worden. Niet meer met mij en ons zoontje wil zijn. Ik weet het echt niet meer.....
    • Ingrid

      Ingrid

      26 juli 2015 at 06:19 |
      Beste Angela,

      Ik begrijp heel goed dat dit ook voor jou ontzettend zwaar is. Het herstellen van een burn-out kan lang duren. De meeste mensen met een burn-out worstelen ontzettend met zichzelf, zeker in het begin. Allerlei gevoelens van schaamte en schuld; het kan zo maar zijn dat je man nog niet geaccepteerd heeft dat dit hem overkomen is. De vermoeidheid en niets kunnen of willen is écht. En ik kan me moeilijk voorstellen dat jouw man niet beter wil worden. Ik hoop dat de psycholoog ook aandacht heeft voor het fysieke herstel bij je man. Eventueel kan de online cursus Minder Stress bij de Gezonderie hiervoor een mogelijkheid zijn voor je man; deze gaat op 1 oktober van start. Houd het in gedachten als er tegen die tijd nog onvoldoende verbetering is. Meer info vind je hier: http://www.vooreengezondleven.nl/courses/e-learning-minder-stress-in-30-dagen/

      Ik hoop dat je ondanks dat het moeilijk is, toch een opening kunt houden naar je man toe. Je kunt hem het beste helpen door niet te veroordelen, maar hem eerder te vragen hoe je hem het beste kunt helpen. Misschien ben je persoonlijk ook wel geholpen om met iemand te praten, hoe jij hier verder mee om moet gaan.
      Sterkte en alle goeds.
  • Jos

    Jos

    06 oktober 2015 at 09:41 |
    Mijn vriendin en ik zijn nu ongeveer 11 maanden samen. Vanaf het eerste moment dat wij elkaar zagen was er een geweldige klik. Onze relatie is geweldig. Zij is niet alleen mijn liefje maar ook mijn maatje. Vullen elkaar aan, voelen ons vertrouwd en op ons gemak bij elkaar en we genieten met volle teugen van onze tijd samen. We wonen nog niet samen, we wonen nu zo'n 120 km uit elkaar maar dit is voor ons nooit echt een probleem geweest. Mijn vriendin heeft een best wel fysiek en mentaal zware baan waarbij ik al vanaf het begin van onze relatie merk dat dit haar uitput. Daarnaast heeft zij ook een druk sociaal leven. Het is dus altijd rennen en vliegen. Ongeveer 3 weken geleden is er iets geknapt. Nadat we nog een heel fijn weekend hebben gehad samen waarbij mijn vriendin zich niet anders gedroeg dan normaal is zij volledig ingestort. Dit liet ze mij pas weten toen ze s'avonds weer in haar eigen huis was. Via de telefoon (whatsapp) moesten wij hier dus over praten. Ze vertelde me dat ze het allemaal niet meer weet, dat al haar gevoel afgestompt is door andere factoren. Ze wilde tijd om na te denken, alles op een rijtje zetten omdat haar gevoel en haar verstand niet meer gelijk lopen. Gelukkig heeft ze het op haar werk al bespreekbaar gemaakt en een afspraak gemaakt met een bedrijfsmaatschappelijkwerker die vermoedde dat het een burn-out is. Een week later ben ik bij haar langs geweest omdat we er echt over moesten praten. Helaas heeft ze die dag een punt achter onze relatie gezet. Ze zei dat ze het zwaar genoeg met zichzelf heeft en zich eerst beter moet gaan voelen. Ze vertelde dat ze ergens weet ze dat ze gek op mij is maar dit nu niet zo voelt. Ik vind dit zo moeilijk omdat ik haar graag wil steunen, een relatie is in voor-en tegenspoed toch? Het is allemaal zo moeilijk te bevatten dat iemand een maand geleden nog vertelde ontzettend gek op je te zijn en niet kon wachten om samen te wonen nu een vreemde voor je lijkt. Heb al vaker gelezen dat mensen met een burn-out worden geadviseerd niet te rigoureuze beslissingen te nemen maar daar luistert zij niet naar. We hebben wel nog wat contact gehad maar nu probeer ik haar wat rust te geven. Stiekem in de hoop dat ze me toch zal missen. Onze relatie was perfect, dat zei ze zelf ook alleen werkt het nu niet. Ik ben alleen bang dat tegen de tijd dat ze zich wat beter gaat voelen zij over ons heen is en dat de hoop die ik heb dat ze dan weer bij mij aanklopt valse hoop is geweest..
  • Daf

    Daf

    05 november 2015 at 09:38 |
    Hoi
    Ik denk dat mijn partner overspannen is. Wordt er gek van maar blijf hem helpen. Na zijn werk komt hij al chagrijnig thuis. Ik hoef maar iets verkeerds te zeggen en los gaat hij dan. Hij is zoveel eisend voor zichzelf boodschappen doet hij niet meer. Want dan wordt hij helemaal gek. Trillen zweten alles. Vaak hoofdpijn en pijn op zijn borst. En slapen ja als hij thuis komt drie uur later liggen we op bed en half 9 slaapt hij dan. En nu de laatste tijd zo onrustig praat in zijn slaap. Nou moet ik voornamelijk zeggen dat hij nee zegt en roept en veel draait. Maar zelf zegt hij nee hoor overspannen Hoe kom je daar nou bij. Ik blijf hem steunen en zal doen wat ik kan maar zolang hij het niet onder ogen ziet kan ik vrij weinig
  • X

    X

    22 november 2015 at 18:59 |
    Hoi!
    Mijn vader heeft een burnout en ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan. Hij schreeuwt tegen alles en iedereen en als je daar dan negatief op reageert (aka begint te huilen oid) dan wordt het alleen maar erger. Hij loopt bij een psycholoog (al weken) maar die zegt zelfs dat het erger wordt. Door een eigen bedrijf aan huis is het rust nemen moeilijk voor hem en is hij dus 24/7 in de buurt (op de rustige dingen die hij moet doen van de psycholoog zoals stukje wandelen of rondje fietsen). En als er al een glas verkeerd staat, dan is het allemaal een probleem en zijn de rapen gaar.
    Hoe moet ik hiermee om gaan? Ik (en de rest hier in huis) trekken het niet meer zo.
  • Geoffrey P.

    Geoffrey P.

    24 januari 2016 at 16:54 |
    Mijn vriendin heeft een burn out. Ik herken hier bovenstaan heel veel. Het blijft heel moeilijk. Ik probeerde haar helpen en ook luisteren. Ze is niet prater. En bovendien was ze vorige maand vreemd gegaan. Daar heeft ze wel spijt getoond. We waren voor 2 dagen uit elkaar nadat ze begon beetje wakker en open tegen mij was. Het verbaast mij dat ze alleen wakker wordt wanneer ik niet reageerde of niks zeg. Ik vind zo moeilijk om haar vertrouwen en gezien dat ze keihard tegen mij gezicht gelogen. Het feit dat vorige maand te veel gebeurd bij haar. Stressen en haar prive persoonlijk probleem wat ik nu wel kan begrijpen. Enige probleem is dat ik boos kan reageren en haar niet kan helpen. Dat komt door vertrouwen en uit angst weer gekwetst worden. Ze blijft wel zeggen dat ze begrijpt en van mij houdt. Maar er boekt geen vooruit. Zelfs wil ik bij haar zijn. Ze zegt altijd dat ligt aan haar mood. Dus dat wilt ze zeggen als ze goed voelt dan komt ze. Dat kan heel lang duren. Ik weet als we elkaar zien dan is ze blij. Het lijkt dat ze zich schaamt of zichzelf verstopt. Ze is al bijna 2 maanden niet in mijn huis geweest. Ik weet nu niet wat ik moet doen. Ik zei wat kan ik iets doen? Zeg iets wat t mij kan gerustgesteld en enige haar antwoord dat ze van mij houdt. Voor mij is t niet genoeg. Ik ben meer voor daden dan woorden. Ik probeer sterk te zijn maar afgewezen en terwijl toe kijkt dat ze thuis is, waar haar vader en de rest kan ze wel rustig leven. En bij mij niet. Is het omdat ze weet niet hoe goed maken omdat vorige maand fout had gemaakt? Of speelt er meer rol bij burn out? Nu praten we sinds middag niet meer omdat ze wilt ff rust dus heb ik haar rust gegeven. Ik zit mezelf af te vragen wat het beste is. Rust geven kan ik en afwachten wanneer ik haar kan zien. Alles ligt bij haar. Ik mag haar niet verassen of zomaar op bezoek. Ze wilt dat niet. Zoals je ziet is dit erg moeilijk. Ze gaat wel elk donderdag naar pyscholoog en daar ben ik erg blij maar ik vraag me af: hoe lang kan dit duren? Ik maak mezelf ook moeilijk en dat merk ik. Ze heeft echt verschillende mood en ik kan elk dag zien hoe ze praat via whatsapp. Haar reactie etc. Toen ik laatst bij haar was, kwam ik onverwacht maar ze was weer ff oude en volgend dag was ze blij. En dag erna weer ander mood. Ik vraag me af: mag ze wel werken ondanks burn out? Ze zei werk helpt haar afleiden. Maar ze werkt vanaf 6u tot 18u dus elk dag. Dat is zwaar voor haar? Ze is ook moeder dus thuis zitten en gelijk druk. Als ze hier was, geen druk zei ze toen. Dit is lastig situatie.
  • Jola

    Jola

    07 maart 2016 at 14:25 |
    Mijn man was de laatste weken erg terug getrokken en had een kort lontje. Omdat ik de laatste weken ook niet lekker in mn vel zat misschien dingen niet gezien? Ik confronteerde hem met zijn gedrag en het werd een heftige discussie die ineens duidelijkheid bood, Hij vind niks meer leuk. Kan niet meer nadenken en vooral niets voelen. Zn hoofd zit vol. Hij is erg in de war zegt hij ook zelf. Familie,verleden, werk. Hij twijfelt ook aan onze relatie, veel ruzietjes, weinig passie, geen fonk meer . na 15 jaar samen is het id wat minder allemaal en wat ik al zei ik was ook niet echt gezellig ivm met mn overgang. Het heeft wel mijn ogen geopend wat betreft mijn deel. Inmiddels heeft hij besloten hulp te zoeken en te zien waar het schip strand. Ondertussen zit ik met mijn deel van pijn. Ik weet gewoon niet hoe ik hiermee moet omgaan.
  • Tanja

    Tanja

    11 juni 2016 at 19:14 |
    Wat ben ik blij om op deze site te zijn beland. Ik dacht dat ik de enige was in deze situatie maar wat ik hier lees is zo herkenbaar!! Mijn man heeft nu 5 maanden een burn out/depressie. Sluit mij helemaal buiten, is altijd boos, wil niets meer samen doen (wel met anderen), ik kan niets meer goed doen. Loop op de toppen van m'n tenen...bang voor wat komen gaat. Het is leven in de hel.
    • Mieke

      Mieke

      06 juli 2016 at 03:46 |
      Hallo.
      Ik heb dus idem... Mijn vriend is sinds onze verhuizing totaal niet zichzelf. Ik doe helemaal niks goed en alles is mijn schuld. Ik heb een zoon van een andere relatie. Mijn zoon en vriend zijn kei gek op elkaar, gelukkig gaat dat wel goed, al reageert mijn vriend soms wat te prikkelig, maar dat is begrijpelijk! Maar naar mij toe is hij zo onredelijk... Hij is ook heel vaak heel egoistisch Ik voed mijn kind niet goed op, ik doe het huishouden niet goed, ik zeg dingen niet goed, ik snap veel niet, ik word als dom gezien, ik denk niet goed, etc. Ik word er helemaal gek van! Heb al van alles geprobeerd, met hem mee leven, tegenin gaan, het wat links laten liggen, er continu voor hem zijn, luisteren, samen zoeken naar oplossingen. Dan gaat het even goed, maar het zakt altijd weer naar niks. Hij is wat minder gaan werken, gelukkig heeft hem dat wat beter gedaan. Hij is nu 11 keer bij een psycholoog geweest, komt continu met een klacht thuis. Als ik vraag of het dan niet fijn is om een andere psycholoog te gaan zoeken, ligt het niet aan de psycholoog maar zie IK het weer verkeerd. Ik heb zelf ook een burn-out gehad (lichte) en weet wel een beetje waar hij in zit, maar ik heb het idee dat hij na ruim 7 maanden en behandeling bij de psycholoog toch wat meer berg opwaarts mag gaan. Hij begint zelfs met zinnen als: dan moeten we maar stoppen met onze relatie... Wat hij niet meent denk ik, maar ik word er helemaal niet goed van. Wat kan ik in hemelsnaam nog doen om het de goede kant op te sturen... ik wil mijn vriend weer terug... terug naar ons oude leventje... anders zie ik het ook somber in voor onze relatie... Lieve groetjes.....
  • jolanda

    jolanda

    20 juni 2016 at 08:57 |
    Hoi Tanja, kan ik in contact komen met jou?
    Mvgr.Jolanda
    jolly695@hotmail.com

Leave a comment

You are commenting as guest. Optional login below.