De werkzaamheden van Uw Coach worden met ingang van 1 januari 2017 voortgezet onder de naam De Gezonderie. Klik hier voor De Gezonderie. 

  • Stress verminderen: 8 praktische tips

    Stress verminderen: 8 praktische tips

    Author Ingrid

    Stress is een steeds groter probleem geworden in onze razendsnelle samenleving. We rennen en razen maar door. Er zijn vele prikkels en van allerlei kanten komt er informatie op ons af. Wie lukt het nog om in de avond en het weekend vrij te zijn in plaats van “vast even wat e-mail wegwerken”? De zorg voor onszelf is (te) vaak ondergeschikt aan het werk. Moeten wint het van willen. Aanhoudende stress is één van de meest destructieve krachten voor geest en lichaam. Juist daarom is het belangrijk dat je er iets aan doet als je last hebt van stress. Denk je dat dit moeilijk is? Ik geef je 8 eenvoudige aanpassingen waarmee je vandaag nog kunt starten.  

    #1 Focus op je ademhaling

    Oh, wat lijkt het simpel. En dat is het ook. Iedereen die stress ervaart, gaat sneller ademen. Het is één van de fysieke reacties die volgt op een te hoog stressniveau. Dus wat kun je doen om dat tegen te gaan? Precies. Focus op je ademhaling, een paar keer per dag. Doe eens gek en sluit je ogen. Adem diep in (door je neus) en adem diep weer uit (via je mond). Herhaal dit een keertje of 5. Dit kostte je ongeveer een minuut. Voelt beter, hè.

    #2 Neem vaker een mini break

    En doe dit zeker als je veel zit tijdens het werk. Want te lang stil zitten achter een beeldscherm, zorgt voor opgetrokken schouders, stijve spieren, verkramping en vermoeidheid. Als je vaker het zitten afwisselt met lopen, zul je ervaren dat je minder vermoeid raakt. Doe dit zeker elk uur. Gebruik je mini break eventueel in combinatie met #1 voor een nóg beter resultaat.

    #3 Gebruik je andere hersenhelft

    Hoe vaak gebruik je je linker hersenhelft eigenlijk? Leef je je leven constant vanuit het denken, beredeneren en analyseren? Snap ik dat je daar moe en gespannen van wordt. Kies vaker en minimaal één keer per dag een activiteit om uit je hoofd te komen. Gebruik je "doe" hersenhelft in plaats van je "denk" hersenhelft. Als je kiest voor activiteiten met je handen (bijvoorbeeld schilderen, tuinieren, koken) kun je makkelijker uit je hoofd komen.

    #4 Laat los waar je geen invloed op hebt

    Wie piekert, fantaseert de verkeerde kant op. Hoe meer je bezig bent met de zorgen van gisteren of voor morgen, hoe minder ontspannen je bent. Alles wat ertoe doet, is vaak in het hier en nu aanwezig. Richt je aandacht eerder op de oplossingen dan op de problemen. Laat los wat je niet kunt veranderen of waar je geen invloed op hebt. Stel jezelf de vraag: kan ik het veranderen? Is het antwoord nee, dan rest je nog één ding: loslaten. 

  • Weet jij wat voeding kan betekenen bij stress en burn-out?

    Weet jij wat voeding kan betekenen bij stress en burn-out?

    Author Ingrid

    Als ervaringsdeskundige weet ik dat het zo is: gevarieerde en volwaardige voeding geeft je meer energie en draagt bij aan een energiek gevoel. Voeding is één van de verschillende ondersteunende elementen wat bijdraagt aan verlaging van stress- of burn-outklachten. Voeding als ondersteunend element van herstel is iets waar mijns inziens te weinig aandacht voor is. 

    Zeker bij een burn-out is het zo dat als je onvoldoende aandacht besteedt aan deze voedingsrichtlijnen, dit je herstel tegenwerkt.

    Voeding kan nooit de enige oplossing zijn voor je stress- of burn-outklachten, maar is wél een belangrijke component om hier grip op te krijgen! 

    Vermijd deze voeding als je stressklachten of een burn-out hebt

    In de eerste plaats: suiker geeft je energieniveau misschien een korte boost, maar dit betaal je ook weer terug met een onvermijdbare dip. Als je dagelijks te veel suiker eet of drinkt, zorgt dit er voor dat je bloedsuikerspiegel te veel en te vaak uit balans is. Je energieniveau schiet omhoog en weer omlaag en dit betekent (nog meer) disbalans.

    In de tweede plaats veroorzaakt het drinken van te veel koffie (of andere drankjes waar cafeïne in zit) voor een stijging van je al verhoogde cortisolniveau en vergroot je hiermee een gestrest of gejaagd gevoel.

    Vermijd verder ook deze energiebrekers in je voeding en levensstijl:

    • Alcohol, nicotine, stimulerende drugs.
    • Naast suiker: zoetstoffen of voedingsmiddelen met suiker als ingrediënt (dus ook rietsuiker, kristalsuiker, glucose(stroop), maïssiroop, fructose, melksuiker, frisdranken of geconcentreerde vruchtensappen).
    • Fabrieksvoedsel en alle bewerkte producten (eet voedsel wat je grootmoeder ook herkent).
    • Te veel verzadigde vetten (dus ook transvetten en bewerkte vetten, zoals in koekjes). Verzadigde vetten zijn vetten die bij kamertemperatuur hard zijn.
    • Stop met het eten van voedingsmiddelen waarvoor je overgevoelig of waaraan je verslaafd bent. 

     

    Eet deze voeding wél als je stressklachten of een burn-out hebt

    • Voeding die rijk is aan B-vitamines (aanhoudende stress rooft je B-vitamines), zoals: bonen, asperges, erwten, champignons, zilvervliesrijst, broccoli, avocado’s, linzen, eieren, volkoren producten, bananen, noten en zaden, bruine rijst. 
    • Voeding die rijk is aan vitamine C: deze vitamine laat de hoeveelheid cortisol in je bloed na een stressreactie sneller dalen. Daarnaast is vitamine C een sterke antioxidant, die schadelijke oxidatieprocessen tegengaat, waardoor de algehele afweer tegen ziekte toeneemt. Voedingsmiddelen met veel vitamine C zijn: broccoli, paprika’s, kool, aardbeien, waterkers, bramen, citroenen, tomaten, citrusvruchten, bloemkool, alfafa. 
  • Bijnieruitputting: oorzaken en oplossingen

    Bijnieruitputting: oorzaken en oplossingen

    Author Ingrid

    In onze razende wereld is onze gezondheid steeds vaker de prijs die we moeten betalen. Chronische stress, burn-out en bijnieruitputting komen steeds meer voor. Bijnieruitputting lijkt vaak niet te worden herkend door huisartsen, waardoor wel op het niveau van de (verschillende) symptomen wordt behandeld, maar de oorzaak over het hoofd wordt gezien. En dat vind ik nou een typisch geval van jammer. 

    De functie van de bijnieren

    Bovenop je nieren bevinden zich de bijnieren, niet groter dan een walnoot. Deze kleine organen zijn verantwoordelijk voor de productie van hormonen, zoals o.a.:

    • cortisol: maakt ons lichaam bij een stressprikkel klaar voor actie. Cortisol is betrokken bij een goed werkend immuunsysteem en werkt ontstekingsremmend. Wanneer er sprake is van chronische stress e/o bijnieruitputting, heeft dit effect op het immuunsysteem en kan ontsteking of gevoeligheid hiervoor in de hand werken. Glucose en cafeïne bevorderen de aanmaak van cortisol. Je kunt dit ervaren als een vergrote (bijna onbedwingbare) behoefte aan zoetigheid en koffie.
    • adrenaline en noradrenaline: deze hormonen zijn samen met cortisol specifiek betrokken bij stress. Wanneer de bijnier adrenaline aanmaakt, zorgt dit voor een verhoging van de hartslag en ademhaling. De peristaltiek en vertering in het maag-/darmkanaal wordt op een laag pitje gezet.
    • aldosteron: zorgt voor de vochthuishouding en voor het constant houden van je bloeddruk. Als er door de bijnieren onvoldoende aldosteron aangemaakt kan worden, kan dit resulteren in een te lage bloeddruk. Ook krijg je door de verstoorde vochthuishouding een sterk verhoogde hang naar zoute voeding.
    • testosteron en oestrogeen: DHEA is nodig voor de aanmaak van testosteron en oestrogeen. Vandaar de libidoproblemen en menstruatieproblemen indien het DHEA-level te laag is.

    Deze hormonen beïnvloeden alle belangrijke fysiologische processen in je lichaam. Wanneer de hersenen een stressprikkel krijgen, vindt er meteen vanuit de bijnieren een reactie plaats naar de hypothalamus voor de afgifte van hormonen. Welke stressprikkels dit zijn?

  • Happy is een keuze

    Happy is een keuze

    Author Ingrid

    Zo tegen het einde van het jaar vliegen de gelukswensen en goede voornemens je om de oren. En natuurlijk nemen velen zich voor om het anders te gaan doen. Meer geluk, minder gewicht, vaker bewegen. Maar wat doe je er nu eigenlijk écht mee? Concreet? Hoe lang duurt het voor je goede voornemens weer verzanden in je te haastige leven? Wordt het niet eens tijd dat je tijd maakt voor dat waar je écht happy van wordt?

     

    Alles wat je aandacht geeft, groeit 

    En hoe heerlijk is dat, zeg. Als ik je één levensles zou kunnen meegeven voor meer geluk, dan is het deze zin. Alles wat je aandacht geeft, groeit. Kan het zo simpel zijn? Vaak wel. Hoeveel tijd zijn we niet dagelijks bezig met

  • Je moet helemaal niks

    Je moet helemaal niks

    Author Ingrid

    Maar al te vaak hoor ik mensen tijdens coachgesprekken het woordje "moeten" gebruiken. Bij cliënten met stressgerelateerde klachten hoor ik het woordje zelfs nog ietsje vaker. Ik moet sporten, ik moet geld verdienen, ik moet dit, ik moet dat... de lijst is oneindig. Wanneer ik mijn cliënten terug geef dat het woordje "moeten" vaak valt, wordt dit veelal ook beargumenteerd met de reden "ja maar, het moet echt...". Geen speld tussen te krijgen. Of toch?

    Vervolgens stel ik de vraag wat dit moeten eigenlijk met je doet. Wat voor gevoel geeft het woordje "moeten" je? Reacties zijn vooral in de trend van "het verkrampt me", "het geeft druk", "het beperkt me". Niet echt iets waar je energie van krijgt dus. Hoe is dit in jouw leven? Moet jij veel van jezelf? En hoe kom je er weer van af, van al die "moetens"? Is het mogelijk om te ont-moeten?

    Ja, dat kan. Het vraagt wel wat oefening. Begin met deze stappen om jezelf te ont-moeten. 

    Stap 1: word jezelf bewust van hoe vaak je het woordje moeten gebruikt. Let er eens een paar dagen op of dit iets is wat jij veel doet. Dus als jij jezelf het woordje "moeten" hoort zeggen, denk dan even terug aan het uitroepteken op de foto.

    Stap 2: stel jezelf deze vragen: "Moet het echt? Of is het iets wat ik mezelf opleg? Hoe erg is het als ik genoegen neem met minder moeten?".

    Stap 3: komt er al iets meer ruimte? Vervang dan jouw "moetens" die overblijven, door "willen". Je moet namelijk helemaal niks! Hoe voelt het als je moeten vervangt door willen?

  • Een eye-opener: echt eten

    Een eye-opener: echt eten

    Author Ingrid

    Een van de onderwerpen die altijd aan de orde komt bij mijn stress- en burn-outbegeleiding, maar natuurlijk ook bij mijn nieuwste programma een Gezonder Leven, is voeding. Een gezond voedingspatroon draagt namelijk niet alleen bij aan een gezond lichaam, maar een gezond voedingspatroon geeft ook energie en hiermee vergroot je je eigen draagkracht.

    Ik geloof in echt eten. Een van mijn inspirators is Michael Pollan (journalist, auteur en voedseldeskundige). In een filmpje op YouTube kun je zelf zien wat hij te vertellen heeft over voeding, de voedingsindustrie en de relatie met onze gezondheid. Onderstaand lees je het interview in een notendop. Voor mij is dit niet alleen mijn persoonlijke richtlijn hoe ik eet, maar ook is dit één van de onderwerpen die aan de orde komt in de online cursus een Gezonder Leven. Ik hoop dat het ook voor jou een eye-opener kan zijn om te kiezen voor echt eten.

    Michael Pollan vertelt over de negatieve invloeden van goedkoop en bewerkt voedsel

    Het is verbazingwekkend hoe goedkoop het voedsel tegenwoordig geproduceerd kan worden. De voornaamste bron van energie bij het produceren van voedsel in de landbouw is niet langer de zon, maar dit zijn fossiele brandstoffen geworden. Dit geldt voor zowel de productie van voedsel, maar ook voor het gebruik van pesticiden en het wereldwijd transporteren van voedsel. De huidige productie van voedsel is hiermee ook geen duurzame oplossing.

    Beïnvloedt goedkoop voedsel onze gezondheid?

    Er is een direct verband tussen het voedingspatroon in de westerse maatschappij in relatie tot ziektes, zoals obesitas, diabetes, hart- en vaatziekte en kanker. Het is niet normaal dat we deze ziektes ontwikkeld hebben. Het is grotendeels een gevolg van onze manier van eten en levensstijl. Op plaatsen in de wereld waar het westers voedingspatroon wordt geïntroduceerd, ontstaan dezelfde ziektes. Deze westerse ziektes verspreiden zich steeds verder naar gelang het westers voedingspatroon zich verder verspreid over de wereld.

    De oorzaken in een notendop

    Historisch gezien hebben er de laatste tientallen jaren radicale veranderingen plaatsgevonden in ons voedingspatroon:

    • Ons eten wordt steeds vaker geproduceerd in een fabriek.
    • De verwerking van suiker, kunstmatige suikers en glucose-fructosestroop in ons voedsel.
    • De introductie van fast food en het steeds groter maken van porties.
    • Het goedkoop aanbieden van vlees, waardoor mensen het meer zijn gaan eten.  
  • 50 Tips voor meer ontspanning

    50 Tips voor meer ontspanning

    Author Ingrid

    In dit tijdperk waarin steeds meer van ons gevraagd wordt, is het ontzettend belangrijk om regelmatig te ontspannen. Mijn cliënten met stress- en burnoutklachten hebben één ding gemeen: ze hebben moeite om te ontspannen. Soms zie ik ook dat mensen zo druk zijn, dat zij menen dat ze geen tijd hebben om te ontspannen. En dat terwijl dit zo belangrijk is. Sterker nog: juist dan heb je alle reden om vaker voor ontspanning te kiezen.

    Ik geef je één reden: het nut van ontspannen geeft lichaam en geest de mogelijkheid om weer op te laden. En dat is nodig. Daarom is het ook nuttig. Jouw lichaam en geest hebben dit nodig. Geen inspanning zonder ontspanning. Voor een betere balans in je leven en voor een mooier leven: kies vaker voor ontspanning.

     

    Ik hoop je te inspireren met deze 50 tips voor meer ontspanning

    1. Lees een boek

    2. Luister naar muziek

    3. Neem een bad

    4. Zoek de natuur op en kijk om je heen

    5. Ga lekker hardlopen

    6. Schrijf in een dagboekje of blog

    7. Eet bewust in stilte

    8. Schrijf een brief

    9. Bel een vriend(in)

    10. Ga in je lunchpauze naar buiten voor een wandeling

    11. Beweeg tot er zweetdruppels op je voorhoofd staan

    12. Zing op je favoriete muziek

    13. Dans

    14. Schilder of teken (ook al heb je geen talent)

    15. Wees dankbaar voor wat goed gaat

    16. Adem 3x diep in en laat je uitademing langer zijn dan je inademing

    17. Speel met je huisdier

    18. Maak quality time voor je kinderen

    19. Schommel net als vroeger

    20. Ga tuinieren

    21. Laat negatieve gedachten los

    22. Doe een dutje in een hangmat

    23. Ga vliegeren

    24. Kijk naar de wolken en ontdek figuren

    25. Begin met yoga


     

  • 3 Krachtige vragen die je jezelf kunt stellen bij stress

    3 Krachtige vragen die je jezelf kunt stellen bij stress

    Author Ingrid

    Laatst had ik het nog met een cliënte over hoeveel meer er de laatste jaren van ons gevraagd wordt. Onze wereld verandert. En hoe. Klik hier. Lees dit. Download dat. Mail nu. App. De wereld schreeuwt steeds harder om jouw aandacht. Doe. Denk. Wees succesvol. Faal niet. Wees perfect. Doe mee. Je moet! Presteer meer! Input, input, input. Must see! Must read (zoals dit artikel, maar ja)! Je smartphone produceert constant geluidjes die je aandacht en actie vragen. Je mailbox stroomt over. Je to do-list komt nooit af. We leven ons leven in sneltreinvaart en lijken altijd maar haast te hebben. De belasting en stressverhogende omstandigheden nemen overduidelijk toe. Maar wat doe jij?

    Ja, zeg eens: wat doe jij?

    Ga jij mee in die hysterische sneltrein van altijd maar door, door, doorgaan? Hoe vaak neem je eigenlijk een moment om stil te staan? Is het echt zo belangrijk, die carrière van je? Is dat waar het in het leven om draait, denk je? Komt het nog wel eens voor dat het voor 10 minuten helemaal stil is? Om je heen, of in jou? Waar trek jij je grenzen eigenlijk? Of ben je vergeten dat jij degene bent die je situatie kan veranderen? Hoe gaat het eigenlijk met jou? Vraag je jezelf dat wel eens af? Of heb je daar ook geen tijd voor? Bang voor het antwoord misschien? Zou het niet beter zijn als je voortaan in een stoptrein stapt? Of zullen we eens gek doen en meteen op je pauzeknop drukken?

    Pauze

    Wat een mooi woord. Pauze. Dat is stap 1 die je zet. Stop eens even (en doe dit vooral vaker). Zet alle geluid uit wat je nu af kan leiden. Je bent er even niet. Het is tijd voor jou. Dat is stap 2. Pak pen en papier, stap 3. Haal nu 3 keer diep adem, stap 4. Voel je je al ietsje beter? Fijn. Dan ben je klaar voor stap 5. Beantwoord de onderstaande vragen.

     

  • Hoe accepteer je de diagnose burn-out?

    Hoe accepteer je de diagnose burn-out?

    Author Ingrid

    Je hebt de diagnose burn-out gehad. De meeste mensen worstelen met deze diagnose. Gevoelens van schaamte, ontkenning en misschien wel schuld. Misschien ben je boos op jezelf. Denk je dat je gefaald hebt. Er kunnen allerlei emoties spelen. Als je wilt herstellen van je burn-out, zul je deze emoties eerst moeten aanvaarden. Erkennen dat ze er zijn. Er uiting aan geven.

    Want weet je… zolang je niet geaccepteerd hebt dat je burn-out bent, wordt het veel lastiger om te herstellen. Het kan zelfs langer duren. Al dat vechten met jezelf kost je bovendien ook heel veel energie. En laat dat nou net hetgeen zijn wat je nodig hebt voor je herstel.

    Je burn-out accepteren dus… maar hoe doe je dat?

    • Je emoties uiten is iets wat je kan helpen. Kies hiervoor een aantal mensen uit die dichtbij staan en bij wie je je vertrouwd voelt. Praat erover, hou het niet binnen. Gooi het eruit, huil het eruit. Alle opgekropte emoties houden ook weer spanning vast, dus het is belangrijk dat je dit wél uit.
    • Voor sommige mensen werkt schrijven heel goed. Dit kan ook een manier zijn om je emoties te uiten. Het kan bovendien verhelderend werken in je eigen herstelproces en het inzicht in jezelf.

     

  • STRESS LESS - Verleng je vakantiegevoel

    STRESS LESS - Verleng je vakantiegevoel

    Author Ingrid

    Ben je lekker zen zo na je vakantie? Wat een fijn en heerlijk gevoel, hè. En nu? Ga je weer terug naar het hysterische stressen, de vele moetens en het vliegen van hot naar her? Of zullen we het dit jaar eens anders doen?

    Doe ook mee met de STRESS LESS week van 31 augustus t/m 6 september 2015. Een gratis challenge van de Gezonderie om je vakantiegevoel te verlengen.

    Elke dag (minimaal) één tip van stressexpert Ingrid Prent om de stress zo lang mogelijk buiten de deur te houden. Deelname is gratis!

    De STRESS LESS challenge is geschikt voor:

    • van hot-naar-her-vliegers
    • stress-a-holics
    • overbelaste mensen
    • vermoeide mensen
    • stresskipjes
    • iedereen die moeite heeft om na de vakantie weer aan het werk te gaan.

    Meld je aan op Facebook om deel te nemen aan de STRESS LESS week!

    Vergeet ook niet om dit bericht en het event te delen om heel Nederland het vakantiegevoel vast te laten houden. Nodig ook zeker je collega's, familie en vrienden uit van wie je denkt dat ze wel wat minder mogen stressen.

     


     

    Wil je nog meer gezonde tips en input ontvangen die goed zijn voor je gezondheid? Laat dan hieronder je gegevens achter!

     

  • De 5 meest voorkomende mythes over een burn-out

    De 5 meest voorkomende mythes over een burn-out

    Author Ingrid

    Ik kom het nog steeds tegen. Onbegrip en onwetendheid over een burn-out. Vooral als je een nieuwsartikel leest over een burn-out waarbij mensen hun reactie kunnen achterlaten. Veel mensen zijn hard met hun oordeel. Wat mij betreft komt dit veelal voort uit onwetendheid.

    Maar ook (en helaas) hoor ik van mijn cliënten regelmatig dat ze te maken hebben met onbegrip van de omgeving. Want ja, er is toch immers niets aan je te zien? Eigenlijk kan ik het dan wel van de daken schreeuwen. Dus dat doe ik maar eens. Door middel van een artikel om de 5 meest voorkomende mythes over een burn-out te ontkrachten. Hoe het wél zit. Als steun aan mijn (ex) cliënten, maar ook als steun aan al die andere mensen die een burn-out hebben (gehad). 

    Mythe #1: Het zit tussen je oren

    Een burn-out geeft o.a. lichamelijke klachten en die zijn niet mals. Vermoeidheid danwel uitputting is vaak de voornaamste klacht, maar er zijn nog vele klachten die ook feitelijk waar te nemen zijn. Denk hierbij aan een verhoogde bloeddruk, pijnklachten, hartkloppingen, verkrampingen. Hiernaast geeft een burn-out ook geestelijke klachten, zoals verminderde concentratie of vergeetachtigheid. Ik heb hier eerder een artikel over geschreven, scroll even naar onderen naar het artikel "Overspannen of burn-out". Je leest dan alle klachten die bij een burn-out kunnen voorkomen.

    Mythe #2: Een burn-out is aanstellerij

    Een stelling die dicht tegen de eerste mythe aan zit, maar toch het vermelden waard is. Want dit kom ik zo vaak tegen... te triest voor woorden gewoon. Een burn-out is alles behalve aanstellerij. De mensen die dit overkomt, hebben vaak een lange weg afgelegd van chronische overbelasting door wat voor omstandigheden dan ook. Het zijn veelal juist de mensen die de lat hoog leggen en zich het liefst verre houden van aanstellerij. Het zijn juist de mensen die hard zijn voor zichzelf en steeds maar weer zichzelf oppeppen om door te zetten. Dus aanstellerij? Juist niet!

     

  • Hoe vind je een goede coach?

    Hoe vind je een goede coach?

    Author Ingrid

    De laatste weken zijn er berichten in de media verschenen dat het aantal coaches in Nederland explosief aan het stijgen is. Omdat “coach” geen beschermd beroep is, zou dit geen goed doen aan de coachmarkt. Want ja, hoe vaak hoor je niet dat iemand zichzelf coach noemt?

    Is het genoeg als iemand je van “adviezen” voorziet en ben je hiermee een coach? Of komt er misschien toch meer bij kijken? En hoe vind jij die speld in de hooiberg?

     

    Wat doet een coach? 

    Een coach geeft je feedback op je coachvraag en je proces zonder hierin adviserend te zijn. Een coach lost je problemen niet op door je te zeggen wat je moet doen, maar stelt vragen en reflecteert zodat je zelf tot inzichten komt. De coachee heeft namelijk alle antwoorden zelf al in zich, maar hij weet alleen even niet hoe hij deze antwoorden kan vinden. De coach stuurt dus niet, maar volgt de coachee. Door het stellen van open vragen, doorvragen, spiegelen en reflecteren neemt de coach je verder mee in je proces. Het is niet belangrijk wat de coach zelf op dit gebied heeft meegemaakt, of wat de coach ervan vindt; nee, de coachee staat centraal en de coach sluit aan bij wat de coachee nodig heeft.

    De competenties van een coach 

    Over welke competenties en vaardigheden hoort een coach te beschikken om zo effectief mogelijk te kunnen coachen? Ik noem er een paar:

    • Luisteren : een inkoppertje natuurlijk. Wat heb je aan een coach die niet goed kan luisteren? Als de coach goed geluisterd heeft, kan hij je verhaal ook samenvatten.
    • Empatisch : de coach kan zich inleven in de gevoelens en omstandigheden van de coachee. Hierdoor worden emoties beter begrepen en kan effectiever gecommuniceerd worden.
    • Onbevooroordeeld : oordelen is menselijk. Dat neemt niet weg dat een goede coach eerder nieuwsgierig dan oordelend is. Wat heb je aan een coach die meteen een stempel toekent aan iemand? Juist door niet te oordelen kan de coach zich open stellen voor het verhaal van de coachee.
    • Confronteren : soms is het nodig dat de coachee even wakker geschud wordt. Door te confronteren kunnen barrières doorbroken worden. Natuurlijk altijd op een respectvolle manier.
    • Opmerkzaam : van de coach mag je verwachten dat hij of zij ook opmerkzaam is op andere zaken dan het woord, zoals non-verbale communicatie of intonatie van de stem van de coachee.
    • Integer : de relatie tussen coach en coachee is een vertrouwensrelatie en de coachee moet erop kunnen vertrouwen dat de coach hiermee integer omgaat.
    • Communicatief vaardig : de coach stelt open vragen en vraagt door.

     

  • Zet jezelf op 1!

    Zet jezelf op 1!

    Author Ingrid

    Vooral vrouwen doen dit: zorgen, helpen, geven. Nog meer zorgen, helpen, geven. Ik wil hier geen oordeel over vellen, verre van dat zelfs. Het zit in onze aard. En nog meer als je moeder bent. Dan komt je kind of je kinderen op de eerste plaats. Wij vrouwen hebben er een handje van: we geven en geven, want als anderen gelukkig zijn dan is het goed. Dat maakt ons gelukkig. Sommige vrouwen geven zo veel van zichzelf tot er een moment komt dat ze helemaal leeg zijn. Ze zijn op en er valt niets meer te geven. Ben je vrouw en herken je dit? Laat mij je dan inspireren om jezelf op de eerste plaats te zetten. Het is tijd om aan jezelf te geven.

    Laat ik voorop stellen: het is heerlijk om te geven. Het geeft ons (en ook mij) een goed gevoel. Maar kan het zo zijn dat meer aan jezelf geven, jou ook een goed gevoel geeft?

    De eerste stap die je kunt zetten: jouw behoeftes. Op welk moment vraag je nu bij jezelf af wat jij nou eigenlijk wilt? Is dat pas nadat je de behoeftes van andere mensen vervuld hebt? Je man, je kinderen, je zus, je vriendin, je werk. Of is er dan eigenlijk al helemaal niets meer te willen? Als jij jezelf iets meer op 1 wilt zetten, begint dit met jezelf de vraag te stellen "Wat wil ik?".

    Als jouw behoefte helder is, komt de volgende - misschien wel moeilijke - stap. Je gaat deze behoefte kenbaar maken. Gewoon zeggen wat jij vindt of hoe jij het graag zou willen. Probeer dit vanuit jezelf te communiceren "Ik wil graag..." of "Ik heb het nodig dat...". Lastig om dit te doen? Begin dan bij mensen bij wie dit het makkelijkst is. Hoe meer je het doet, hoe meer zelfvertrouwen je hiermee opbouwt. Houd steeds voor ogen wat je doel is en waarom je dit doet: meer ruimte innemen, meer tijd voor jezelf, beter voor jezelf zorgen, jezelf meer op de 1e plaats zetten...

    Weet je wat nog het fijnste is als je jezelf meer op de 1e plaats kunt zetten? Als jij goed voor jezelf zorgt en jezelf op 1 zet, dan heeft die hele rits die na jou komt (je man, kinderen, familie, vrienden, werk, enzovoort) er óók baat bij! Jij bent dan immers op je best! Heb ik je overtuigd om jezelf meer op 1 te zetten?

    ​ 

  • Ben jij ook op weg naar een burn-out?

    Ben jij ook op weg naar een burn-out?

    Author Ingrid

    Het is maandag. De wekker gaat om 6 uur. Met een zucht sta je op. Je moet weer, de drukke werkdag roept dat je op moet schieten. Eigenlijk ben je nu al moe. Het was een vermoeiende nacht en je hebt een tijd wakker gelegen, piekerend over de vergadering die je vandaag te wachten staat. Je negeert je vermoeidheid en hoofdpijn en sleept jezelf naar de douche. Een tikje frisser kleed je je daarna aan en gaat naar beneden. Je man heeft al koffie gezet en staat op het punt te vertrekken. Jammer dat ie weer zo’n troep achterlaat. Je krijgt een kus op je wang die je amper opmerkt, want je gedachten zijn al op je werk. Met een zucht begin je met opruimen, maakt ontbijt en lunch voor de kinderen. Het is later dan je denkt, de kinderen moeten snel uit bed en aangekleed worden.

    Weer beneden aangekomen zet je ze gehaast aan de ontbijttafel. Snel een kop koffie. E-mail vast even checken op je smartphone. Je hebt geen aandacht voor de kinderen, want je wordt opgeslokt door de hoeveelheid e-mail… is echt iedereen tegenwoordig op zondag thuis aan het werk? Gespannen zeg je met hoge stem tegen de kinderen dat ze op moeten schieten. Het is tijd om hun jasjes aan te trekken zodat je ze af kunt zetten.  Het is alweer een zooitje in huis. De kinderen treuzelen natuurlijk, dus je schiet uit je slof. Met een rotgevoel zit je in de auto en lukt het je om ze nog net op tijd op school te krijgen. Het is wel haasten, maar zo gaat het elke dag.

    Tijd om naar kantoor te gaan. Maar natuurlijk, eerst door het drukke verkeer. De regen helpt ook al niet, daardoor duurt het allemaal nog langer en je windt je op omdat er zoveel kostbare werktijd verloren gaat. Op kantoor aangekomen ga je achter je bureau zitten en haalt zuchtend de stapels werk tevoorschijn. Je weet niet goed waar je moet beginnen. Eerst maar de e-mail voordat de vergadering begint. Je realiseert je ineens dat je maag rammelt en dat je nog niet gegeten hebt. Nog net tijd voor een appel en een koffie. De vergadering duurt lang en er is veel spanning wat jou nog meer gespannen maakt. Je hoofdpijn bonkt nu steeds harder. Je weet niet hoe je vandaag al het werk af moet krijgen en hulp vragen is niet je sterkste punt. Na de vergadering spreek je jezelf vermanend toe: “niet zeuren, maar doorpakken” en het lukt je zowaar om even productief te zijn. Toch bekruipt je af en toe het gevoel dat je verzuipt. Je negeert het. 

  • 2014: wat een jaar!

    2014: wat een jaar!

    Author Ingrid

    Phew, het was me het jaartje wel, zeg. Een jaar geleden was ik volop bezig met het schrijven en ontwikkelen van de online cursussen voor een Gezonder Leven. Ik moest hiervoor wat onzekerheden opzij zetten en uit mijn comfortzone komen. Van het een kwam het ander en opeens “wist” ik gewoon dat er een 2e bedrijf moest komen. Dus waar ik eind vorig jaar nog volop zat te zweten achter mijn notebook, gebeurde het toch echt in 2014. Een geweldig gevoel toen de Gezonderie ook haar online deuren opende!

    De Gezonderie: goed voor jouw gezondheid

    Maar natuurlijk: ik had het iets te makkelijk ingeschat. Een webshop en een e-learning, echt het is leuk, maar met online gaan ben je er nog niet. Nee dame. Plan B komt dan om de hoek kijken en dat betekent dat er wat gedaan moet worden aan content en promotie (om maar eens wat te noemen). Ik zal je niet vermoeien met de details. Waar ik wel weer (licht) hysterisch blij van kan worden, is dat in januari de Challenge Eat, Move, Relax, Happy! van start gaat. Geheel versterkt door het recente nieuwsbericht dat door een gezonde levensstijl maar liefst 30% van de kankergevallen in Nederland voorkomen kunnen worden. Fantastisch dat daar nu eindelijk in een groter verband erkenning voor komt! Het maakt mijn cirkel rond, want hoe fijn is het als ik door middel van mijn cursussen en challenges veel mensen kan bereiken die gezonder gaan leven, zodat kankerrisico verminderd wordt? En nog fijner: je kunt je nog aanmelden!

    Wink-wink! Lees vooral verder!

  • Wat ik geleerd heb van rouw en verlies

    Wat ik geleerd heb van rouw en verlies

    Author Ingrid

    Op 47-jarige leeftijd denk ik het een en ander geleerd te hebben over rouw en verlies. Rouwen is wat je doet als je iets of iemand voorgoed verliest. Dat kan niet alleen een dierbare zijn, maar ook bij verlies van je gezondheid, baan, relatie of huis kan er sprake zijn van rouw. Het is een stressvolle gebeurtenis die – afhankelijk van de grootte van het verlies – kan zorgen voor een aanhoudende stressreactie in je lijf. Rouw en verlies hoort bij het leven. Zo ook in mijn leven. Hoe groter het verlies in mijn leven was, hoe meer ik er van leerde. Acht jaar geleden moest ik na haar overlijden leren leven zonder mijn moeder. Dit jaar kwam daar het verlies van mijn vader bij. Het jaar 2013 zal altijd het jaar blijven waarin ik leerde leven zonder ouders. Er is genoeg te lezen over rouw en verlies en allerlei fases die je wel of niet doorloopt. Dit is wat ik geleerd heb, voor zover je dat kunt samenvatten in minder dan 1000 woorden. 

    Ontkenning is misschien wel één van de eerste emoties die je voelt. Ontkenning is als een soort overlevingsmechanisme. Als de klap van het verlies zó groot is, dat je het (nog) niet kunt bevatten, dan lijk je te bevriezen (een stressreactie, net als vechten of vluchten). Je gaat handelen op de automatische piloot, want de wereld draait gewoon door. Jouw wereld staat stil, maar alles gaat gewoon verder. Het gaat als het ware langs je heen. Langzaam maar zeker en beetje bij beetje dringt het tot je door: “Het is echt zo”. In de ochtenduren wakker worden en je de waarheid realiseren vond ik altijd het ergste. Mijn ervaring is dat je in deze fase ook de meest heftige, fysieke pijn ervaart. 

    Boosheid kan volgen als het besef verder door begint te dringen. Dit is niet voor iedereen zo. De (mate van) boosheid wordt mede bepaald door de grootte van het verlies. Als je iemand verliest op een leeftijd dat het te verwachten is, zal boosheid waarschijnlijk minder snel aanwezig zijn. Als iemand te jong overlijdt, zal het vaker voorkomen dat er sprake is van boosheid. In deze fase loop je ook vaak met vragen als “Waarom ik?”, “Waarom zij?” en ken je gevoelens van onrecht en onmacht. Vragen waarop je geen antwoord krijgt. Uiteindelijk ontdekte ik dat de “waarom-vraag” me niets opleverde. Er komen geen antwoorden die het verlies rechtvaardigen. Het beste antwoord is eigenlijk dat gerechtigheid niet altijd te vinden is in deze wereld (al denken we dat vaak wel). Vrijwel iedereen maakt vroeg of laat verlies mee in zijn of haar leven.

    Boosheid kun je maar het beste uiten. Doe je dit niet, dan hou je het vast in je lijf. En dat is niet fijn. Je kunt je boosheid uiten door je af te reageren op een boksbal, hard te schreeuwen wanneer niemand je kan horen, sporten, schrijven, praten, huilen, noem maar op. Het is voor iedereen weer anders. Verandert het iets aan de situatie? Nee. Lucht het op? Ja. 

  • In 8 stappen naar meer zelfvertrouwen

    In 8 stappen naar meer zelfvertrouwen

    Author Ingrid

    Het is maandagmorgen, je voelt je niet helemaal lekker in je vel, dus hup naar de winkel om wat zelfvertrouwen te kopen. Zou dat niet mooi zijn? "Een onsje, mevrouw?" "Nee, doet u mij maar 2 ons vandaag". En klaar is Kees. Helaas is het niet zo simpel. Maar groeien naar meer zelfvertrouwen ligt wél binnen je bereik!

    Zelfvertrouwen is eigenlijk je geloof in jezelf dat je iets goed kunt. Mensen met zelfvertrouwen kunnen hun eigen kwaliteiten realistisch inschatten. Deels wordt dat bepaald door je jeugd waar je zelfbeeld wordt gevormd. Maar minstens zo belangrijk is hoe je jezelf waardeert. Kun je jezelf waarderen, ook als je een fout maakt? Zelfwaardering staat daarmee ook aan de basis voor je zelfvertrouwen. Dan is bij zelfvertrouwen ook nog bepalend of je in bijvoorbeeld je werk ervaart dat je iets kunt, dat je goed werk levert, dat je ervaart waar je goed in bent. Hoe vaker iets lukt of goed gaat, hoe meer je zelfvertrouwen de kans krijgt om te groeien.

    Wat kun je zelf doen voor meer zelfvertrouwen?

    1. Vraag jezelf af: wat is er goed aan mij? Wat zijn je positieve eigenschappen? Noem minstens 5 kwaliteiten van jezelf. Moeilijk? Hoe zouden de mensen die dichtbij je staan dit dan benoemen? Vraag het ze desnoods!

    2. Maak deze zin af: "Ik ben trots op ... ". Maak een lijst met alles waar je trots op bent van jezelf en lees hem regelmatig door.

    3. Accepteer je minpunten. Natuurlijk heeft ieder mens ook minpunten. Inderdaad, ieder mens, hier ben je niet alleen in. Is dat nou echt zo erg? Accepteer ze of kijk of je er iets aan zou kunnen en willen veranderen. En hoe zou het zijn als je jouw minpunt zo positief mogelijk bekijkt? Wees lief voor jezelf.

    4. Stop met jezelf afkeuren. De meeste mensen zijn milder voor hun vrienden dan voor zichzelf. Bedenk dat je ook zo mild voor jezelf kunt zijn. Je kunt je gedrag afkeuren, maar keur nooit jezelf af.


     

  • Het geheim van succesvol zijn

    Het geheim van succesvol zijn

    Author Ingrid

    Recent was ik aanwezig bij een event van Laura Babeliowsky om te leren hoe ik mijn onderneming groter kan laten groeien. Niet alleen leerde ik veel over wat ik in 2013 anders ga doen (daarover hoor je snel meer), maar ook zette het mij aan het denken. Wat is er nodig om succesvol te kunnen zijn?

    En zo mijmerde ik wat uurtjes hierover tot ik een Aha!-moment kreeg. Ineens zag ik de formule voor me:

    Passie + (zelf)vertrouwen + creativiteit + discipline – belemmerende overtuigingen = SUCCES

     

    Zonder passie of droom kom je nergens

    Het begint ergens. Een idee, een droom, een doel. Je ziet het voor je, alleen de weg ernaar toe is nog onzeker. Als er moeilijke momenten of tijden komen, is dit waardoor je tóch door gaat. Omdat die droom er is. Omdat je die waar wilt maken. Het is de grond onder je voeten. Het is de basis van waaruit de rest kan groeien.

    (Zelf)vertrouwen dat het gaat lukken

    Kun je succesvol worden als jouw saboteur steeds maar weer fluistert dat je het niet kunt, dat je niet goed genoeg bent? Als je jezelf kleiner praat dan je in werkelijkheid bent, houd je je eigen groei tegen. Toen ik zelf nog de coachopleiding volgde en ik alles nog vorm moest geven, kwam er een moment dat ik dacht: “dus als ik er zelf maar in geloof, dan kan het dus écht”. Dit moment is bepalend geweest voor alles wat daarna kwam. Hierdoor kwam ik in actie. En bij elk onzeker moment dacht ik hieraan terug. Ik hoefde alleen maar te vertrouwen dat het wél kon. Blijven vertrouwen.

    Creativiteit geeft je nieuwe inzichten en richtingen

    Dit is iets wat ik absoluut nodig heb gehad: creativiteit. Met name toen de crisis om de hoek kwam. Door mijn vertrouwen dat het wél kon, bleef ik gericht op mogelijkheden en niet op de problemen. Moeilijkheden op je pad zijn niet te vermijden. Mogelijkheden kun je zoeken. Lukt het niet links? Kun je dan misschien rechts? Of recht omhoog desnoods? Creativiteit houdt je scherp en geeft nieuwe richtingen.


     

  • 7 Tips om je doelen te bereiken

    Author Ingrid

    Hoe maak jij je doelen waar? Hoe vaak lukt het je om voor elkaar te krijgen wat je wilt? Met deze tips is je slagingskans zeker stukken groter.

    1. Visualiseer je einddoel 

    Stel je eens voor hoe het voor je zou zijn als je je doel bereikt zou hebben. Maak je einddoel voor jezelf eens helder alsof het een filmpje is. Hoe zou dit voor je zijn? Wat zou je omgeving aan je merken? Weet je dat het bereiken van je doelen een geweldige boost geeft voor je zelfvertrouwen? Je hebt het werkelijk bereikt, je hebt het gedaan! Zou dat niet fantastisch voelen?

    2. Omschrijf je doel in positieve vorm 

    Het is sterker als je doelen in positieve vorm formuleert in plaats van een negatieve vorm. Als je bijvoorbeeld zegt "ik wil niet meer roken" kun je dit ook omschrijven als "ik wil een gezond lijf". Door je doel zo te omschrijven heeft het meteen een positieve lading en dit heeft een positief effect op je mindset. Richt je dus op wat je WEL wilt in plaats van wat je niet wilt.

    3. Bepaal je doel zo specifiek mogelijk 

    Het is een feit: hoe specifieker je bent in het omschrijven van je doelen, hoe groter de kans is dat je ze ook behaalt. Er zijn meerdere methodes, maar ik denk dat de MAP-methode een heel eenvoudige en daardoor sterke methode is. Formuleer je doelen daarom: Meetbaar: hoe stel je objectief en zonder discussie vast of je je doel hebt bereikt? Wanneer ga je wat doen? Wees zo concreet mogelijk. Actief: maak duidelijk wat er moet gebeuren. Welke handelingen moeten worden verricht? Persoonlijk: maak duidelijk wat jij zélf gaat doen! Natuurlijk moeten anderen ook van alles in hun leven veranderen, maar dat kun jij niet besturen. Dat zullen ze zelf moeten doen.


     

  • Stress kan meer kapot maken dan je lief is

    Stress kan meer kapot maken dan je lief is

    Author Ingrid

    We kennen het natuurlijk allemaal: stress. Een beetje stress hoeft helemaal niet ongezond te zijn: we spreken dan van gezonde stress. Denk bijvoorbeeld aan verliefdheid. Wanneer je in een situatie bent, waarbij de stress als negatief wordt ervaren, spreken we van ongezonde stress. Maar ook kan de stress niet door je worden opgemerkt. Stress ontstaat doordat draaglast en draagkracht niet in balans zijn. Als stress té lang aanhoudt, ontstaan er klachten.  Wat gebeurt er nou eigenlijk in je lichaam als er sprake is van langdurige en ongezonde stress? Kan stress meer kapot maken dan je lief is?

    Er gebeurt van alles in je lichaam bij een stressreactie. Als je in een situatie terecht komt die stress veroorzaakt, gaan je bijnieren adrenaline aanmaken. Hierdoor versnelt o.a. je hartritme, stijgt de bloeddruk en ga je sneller ademen. Je lichaam wordt nu klaar gemaakt om te kunnen vechten of vluchten. Je hele lichaam is er klaar voor, maar hierdoor komen andere processen, zoals je spijsvertering, even tot stilstand. Er wordt in korte tijd enorm veel bloed naar je spieren getransporteerd, zodat je ook “klaar” bent om in actie te komen. Dit proces gebeurt in een fractie van een seconde en onbewust. Ook als je een ongeval krijgt en bewusteloos raakt, wordt er veel adrenaline aangemaakt om ervoor te zorgen dat je lichaam stabiel blijft. Deze adrenalinestoot kun je óók krijgen van positieve stress.


     

Mijn partner heeft een burn-out. Wat nu?

Geschreven door Ingrid op maandag, 20 februari 2012. Posted in Blog Social Buttons

Mijn partner heeft een burn-out. Wat nu?

Vaak ziet een partner al eerder dat de ander burn-out aan het raken is. Je merkt dat de ander prikkelbaarder is, steeds meer tijd gaat steken in het werk, steeds minder goed kan ontspannen. Zijn of haar gedrag wordt anders en er kan ook sprake van zijn dat men zich meer terugtrekt. Er zijn tal van signalen dat het niet goed met je partner gaat, maar toch zie je gebeuren dat hij of zij burn-out raakt. Dat is moeilijk voor je partner, maar zeker ook voor jou.

Omgaan met je partner die burn-out is, is zwaar en emotioneel. Onderstaand wat aanwijzingen om je richting te geven hoe je hiermee om kunt gaan.

  • Probeer je partner te overtuigen om professionele hulp te zoeken. Baseer je hierbij op de feiten en klachten die je ervaart en geef voorbeelden. Probeer emoties buiten het gesprek te houden.
  • Informeer jezelf over een burn-out en waar je partner mee worstelt. Dit kan middels internet, een boek of informeer hiernaar bij de hulpverlener van je partner. Ga mee naar het eerste gesprek met de hulpverlener.

  • Je partner kan mogelijk worstelen met gevoelens van schaamte. Toon begrip. Geef ruimte om te praten.
  • Zoek samen ontspanning en activiteiten die energie geven. Ook als je partner zegt “geen zin of puf te hebben”, is het juist goed dat er iemand is die een zetje in de goede richting kan geven. Een wandelingetje van 15 minuten kan al bijdragen aan het herstel.
  • Geef de ander ruim de tijd om te herstellen. Oefen geen druk uit, dit werkt averechts.
  • Luisteren is vaak belangrijker dan met oplossingen komen.
  • Bespreek samen waar je de ander bij kunt helpen.
  • Als de burn-out een werkgerelateerde oorzaak heeft, dan kan het zijn dat je partner het contact met het werk als zeer stressverhogend ervaart. Kijk of je hierbij kunt helpen door op te treden als (tijdelijk) contactpersoon voor het contact met de werkgever.
  • Blijf betrokken, ook al is dat moeilijk als je partner prikkelbaar en negatief is.
  • Zorg ook goed voor jezelf. Je kunt niet alles overnemen. Geef ook goed je eigen grenzen aan.
  • Kijk of er iemand in je omgeving is bij wie je zelf steun kunt zoeken. Bij je partner zal je hiervoor minder ruimte krijgen.
  • Natuurlijk kun je ook contact met mij opnemen voor een oriënterend kennismakingsgesprek. Dit is gratis en vrijblijvend.

Social Buttons

Comments (51)

  • Jessie

    Jessie

    06 maart 2013 at 08:59 |
    Mijn man is nu behoorlijk overspannen en het moeilijkste vind ik op dit moment dat hij het thuis op mij af reageert. Ik snap het wel, want ik ben de enige thuis met wie hij dit kan delen, maar ik kan hem zo moeilijk helpen. Hij gaat vaak zo te keer tegen mij met dat ik hem niet begrijp en dat ik hem niet steun dit in soms in bijzijn van onze dochter van 1,5. Zij begrijpt er niets van en komt dan naar mij toe om me te knuffelen of een hand op me neer te leggen. Ik leg dan aan haar uit dat papa problemen heeft en niet echt boos op me is.
    Hij is al naar de huisarts geweest, die heeft hem medicijnen gegeven om rustiger te worden en een doorverwijzing naar een psycholoog. Alleen zijn werkgever ziet niet in dat hij ziek is en wil dat hij gewoon komt werken. Ook de bedrijfsarts heeft niet geconcludeerd dat hij overspannen is. Dit alles komt door zijn werk, waarin hij naar zijn zeggen op de proef wordt gesteld en hij niet serieus wordt genomen.
    Ik weet het niet meer, ik wil hem zo graag helpen maar hoe? We krijgen alleen maar ruzie hierdoor. Ik merk dat het mij best zwaar valt omdat alles nu op mij neer komt. Heb je advies voor mij?
  • Ingrid Prent

    Ingrid Prent

    08 maart 2013 at 12:16 |
    Wat moeilijk voor je, Jessie. Heeft de huisarts wel een diagnose gesteld, begrijp ik?

    Heb je eerder tegen je man gezegd dat je hem wel wilt begrijpen en dat je hem wel wilt steunen? Luisteren is vaak belangrijker dan met oplossingen komen. Het is al fijn dat hij is doorverwezen naar een psycholoog; dit is in feite de persoon die hem hier nu verder bij gaat helpen. Wat jij wel voor hem kunt doen:
    - luisteren en hem laten praten, begrip tonen
    - stel desnoods als open vraag: wat kan ik voor je doen om je goed te helpen? Wat heb je van mij nodig? Jij hoeft dan ook geen oplossing te bedenken, je man kan dan aangeven wat hij van je nodig heeft.

    Wat je voor jezelf kunt doen:
    - zorg dat je zelf ook bij iemand terecht kunt om je verhaal kwijt te kunnen
    - blijf voor jezelf leuke dingen doen. Ook voor jou is deze situatie erg moeilijk. Soms kan het helpen om even afstand te nemen door dingen voor jezelf te blijven doen, soms kan dat al een klein wandelingetje zijn.

    Veel sterkte en lieve groet,
    Ingrid
  • Tanja

    Tanja

    03 mei 2013 at 20:19 |
    Mijn man is op dit moment bij zijn zus, nadenken over wat hij nog voelt voor mij. We zijn 12 jaar samen en hadden tot voor kort een geweldig huwelijk en leven.
    Ik ben kapot van verdriet want ik ben 20 weken zwanger en we hebben een zoon van 7 jaar. Ik ben met IUI zwanger geworden in december, een zeer bewuste keus dus. In februari op de wintersport, toen ik 11 weken zwanger was, ontdekte ik dat mijn man een relatie heeft met een 20 jaar jonger collegaatje (hij is 47) als sinds november, dus voor mijn zwangerschap.
    Het rare is dat de timing van de affaire "niet klopt", we waren in een piek van onze relatie (12 jaar), dat zegt mijn man ook en toch is er ruimte ontstaan. Na nu 5 weken knokken voor ons huwelijk, is hij nu vertrokken, want hij is in de war, voelt onrust en voelt de liefde niet meer voor mij en moet nadenken. Sinds 1,5 week heeft hij de diagnose burnout/depressie en is er niets van hem over. Veel van zijn extreem egoistische gedrag kan ik nu wel plaatsen want de dingen die hij deed, paste niet bij mijn man.
    Op zijn werk werd hij in januari tijdelijk ontheven van bepaalde taken want er liep een onderzoek naar hem. Uiteindelijk bleek hij niets misdaan te hebben maar het hele gebeuren heeft forse impact gehad op zijn eigenwaarde en zelfbeeld, plus zijn gevoel van rechtvaardigheid. Al met al diverse factoren waardoor een burnout/depressie me niet verbaasd.

    En ondanks alles wat er is gebeurd, wil ik mijn huwelijk en mijn gezin nog niet opgeven en wil ik mijn man graag thuis hebben zodat hij kan herstellen en genezen, al duurt dat lang en wordt dat voor mij zwaar. Hij twijfelt echter sterk aan zijn liefde voor mij en de verliefdheid op het collegaatje, helpt daarbij niet. Zij trekt aan hem, Joost mag weten waarom ze in zee wil met een man die 20 jaar ouder is, zo ziek is en over 4 maanden vader wordt van een baby, maar a la.

    Op welke manier kan ik mijn man overtuigen om thuis te komen en hier in alle rust te herstellen? Hij houdt zich nu vast aan de liefde voor mij die hij mist maar ik durf met alle vertrouwen te zeggen dat dat er nog is, alleen is het voor nu weg door alles wat er gebeurd is. Tzt zal het terugkomen. Ik weet dat ik hem niet zomaar kan overtuigen en ik weet ook dat ik niets kan zeggen waardoor hij direct terugkomt maar wat is in dit geval de beste aanpak met de meeste kans van slagen of waarbij ik hem in ieder geval niet afstoot ?
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      06 mei 2013 at 05:41 |
      Allereerst wil ik zeggen dat ik met je mee voel, Tanja. Heftig wat je meemaakt en dan ook nog terwijl je 20 weken zwanger bent.

      Om je vraag te beantwoorden: ik weet niet of ik je het antwoord ga geven waarop je hoopt. Dit is namelijk mijn ervaring: als een man zegt dat hij ruimte nodig heeft om na te denken, dan is dit ook zo. Hij is nu tenminste op een “onafhankelijke” plek waar hij die ruimte ook heeft. Als hij zegt dat dit is wat hij nodig heeft, dan kun je hem misschien beter daar laten. Ik denk juist dat je meer kans hebt op zijn terugkomen als hij je gaat missen en hij bewust zelf die keuze maakt (voor jou). Eigenlijk denk ik dus ook niet zo zeer dat je hem kunt “overtuigen” om thuis te komen en in alle rust te herstellen. Het kan juist zijn dat dit voor hem nog verwarrender en moeilijker wordt. Of erger: als je te hard aan hem “trekt” (zoals zij), dat hij juist bij je weggaat. Het beste wat je mijns inziens kunt doen, is hem laten weten dat je er voor hem wilt zijn als hij daar behoefte aan heeft.

      Ik wens je veel sterkte.
  • Ellebil

    Ellebil

    23 juni 2013 at 09:00 |
    Hallo allemaal.

    Mijn vriend zit tegen overspannenheid aan. Zegt de huisarts. Persoonlijk denk ik dat hij al veel eerder heen is. Hij is doorverwezen naar een eertelijnspsychoog alleen wil hij er nu niet eens meer naar toe. Ik probeer hem in alles te helpen maar dit word erg moeilijk omdat hij heel kortaf tegen mij doet! Als ik iets zeg krijg ik weinig reactie terug. Als we op visite zijn of hij praat met andere mensen dan is hij z'n oude zelf weer maar zodra we weer in de auto zitten is hij weer stil en kortaf! Hierdoor voel ik me weer afgewezen en word het voor mij moeilijker om positief te blijven. Zelfs nu ik net geopereerd bent reageert hij weinig en komt ook niet uit zichzelf mij helpen. Moet bijna om alles vragen! Is dit normaal bij iemand die overspannen is ? En kan ik er wat aan doen om hem te helpen! Want ik word hier zo onzekere van
  • Ingrid Prent

    Ingrid Prent

    28 juni 2013 at 05:28 |
    Lieve Ellebil,

    Als je vriend inderdaad overspannen is, kan het zeker zo zijn dat hij minder aandacht voor jou heeft. Misschien heeft hij al zijn aandacht voor zichzelf nodig om "overeind" te blijven. Voor veel mensen is het erg moeilijk om te erkennen dat ze overspannen of burn-out zijn. Er kan een gevoel van schaamte meespelen. Dit komt omdat men vaak denkt dat overspannenheid of burn-out een teken van zwakte is.

    Heb je je vriend wel eens gevraagd HOE je hem het beste kan helpen? Wat ik je als laatste nog mee wil geven: probeer het niet op jezelf te betrekken door onzeker te worden.

    Ik wens je veel sterkte toe.
  • irene

    irene

    28 juni 2013 at 23:11 |
    Heb hetzelfde probleem. Mijn partner heeft de de diagnose burn-out en zwaar overspannen. Ik kan hem op persoonlijk vlak niet bereiken. Voor mij is het extra zwaar, omdat ik zelf ook nog eens een chronische ziekte heb die zowel lichamelijk en geestelijk zo'n effect heeft. Probeer af en toe tijd voor mezelf te nemen, maar heb dan ook weer het gevoel dat ik hem in de steek laat. Iemand ideeën???
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      03 juli 2013 at 04:47 |
      Zijn er nog dingen die jullie samen kunnen doen, Irene? Waar jullie allebei van kunnen genieten... misschien iets wat jullie deden voor je partner een burn-out kreeg? Ik denk verder dat het goed is dat je juist wel die tijd voor jezelf neemt. Ook jij hebt het nodig om energie op te laden. Sterkte, Irene.
  • M

    M

    05 november 2013 at 06:23 |
    Mijn man heeft een Burn-out . Vorige week voor het eerst bij de psycholoog geweest. Het heeft veel met zijn werk te maken. Alleen het probleem is we zijn altijd thuis maar ook op het werk. Het gaat 24uur per dag door. We varen op een binnenvaartschip en zijn veel in het buitenland en zitten dus eigenlijk op een eiland. Niemand kan een kant op om even weg te zijn. Heb echt geen idee hoe ik het moet aanpakken zit er zelf aardig doorheen. Hij zegt niets en als ik probeer te praten speelt gelijk de woede op. Word kwaad om niets. Wat moet ik doen?
  • Ingrid Prent

    Ingrid Prent

    06 november 2013 at 13:29 |
    Beste M,

    Ik zou willen dat ik zó het antwoord voor je paraat had, maar dat heb ik niet. Jullie bevinden je in een moeilijke situatie. Als ik goed begrijp, is je man bij de psycholoog geweest. Als het goed is, gaat deze persoon ervoor zorgen dat hij handvatten krijgt om de situatie te verbeteren. Misschien heeft je man geen behoefte om erover te praten, lieve M. Je kunt misschien eens vragen hoe je hem het beste kunt helpen. Soms kunnen dat ook hele praktische zaken zijn. Het kwaad worden "om niets" is iets wat helaas ook erbij hoort.

    Ik wens je veel sterkte en alle goeds. En zorg ook goed voor jezelf.
  • me

    me

    13 januari 2014 at 13:15 |
    goedemiddag,

    ik weet niet meer wat ik moet doen. mijn vriend is overspannen en begrijp mijn vriend helemaal . ik heb zo vaak gevraagd of we iets kunnen doen samen en zegt steeds dat hij er geen in heeft en als zijn vrienden of broer of zus hem wat vragen dan kan het wel en dan voel ik me ook afgewezen en wordt daar erg onzeker van .. ik mag hem ook niet aan raken ...en doe ook alles zelf met de kinds wat ook zwaar is
    weten jullie mss wat ik nog kan doen?
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      13 januari 2014 at 15:45 |
      Heb je al gevraagd HOE je hem het beste kunt helpen, beste me?
  • Jenny

    Jenny

    27 januari 2014 at 12:42 |
    Na diverse reorganisaties 'overleefd' te hebben is mijn partner uiteindelijk via een massa-ontslag toch ontslagen. Gelukkig had hij binnen een half jaar al weer een andere baan. Die baan vindt hij wel leuk maar er heerst een nare bedrijfscultuur van steeds paniek schoppen. Bovendien staan er hier weer allerlei reorganisaties op stapel en vertrekt de ene na de andere collega. Mijn partner moet veel overwerken, ook vaak in het weekend standby staan en hij moet voor zijn werk per dag 200 kilometer reizen (file rijden).
    Dan is ook nog zijn vader anderhalf jaar geleden plotseling overleden. Daarvoor al maar nu nog meer trekt zijn moeder enorm aan hem: zij legt veel beslag op hem omdat ze nooit haar kinderen heeft kunnen loslaten. Door dit alles is mijn partner volgens mij overspannen geraakt/ aan het raken. Hij heeft het gevoel nergens meer tijd voor te hebben, steeds achter de feiten aan te lopen, wel te kunnen huilen als iets een beetje misloopt. Hij klaagt tegen mij dat hij toch nooit iets goed doet (wat ik helemaal niet met hem eens ben), hij vergeet de ene na de andere afspraak of belofte, hij is mopperig en hij is niet vooruit te branden.
    Ik probeer begrip op te brengen en hem met zo min mogelijk dingen te belasten. Het probleem is alleen wel, dat als ik hem de ruimte probeer te geven, zijn moeder die ruimte direct voor zichzelf inpikt. Maar mijn partner durft of wil niet tegen zijn moeder op.
    Door dit alles ben ik ook lang niet altijd meer tevreden over onze relatie. Ik probeer ook aan mijn trekken te komen maar wil hem toch niet belasten. Ik vind het balanceren maar ik zie dat hij toch slechter wordt. Ik heb al diverse keren aangegeven dat ik bang ben dat hij overspannen aan het worden is en ik heb hem gevraagd hoe ik hem kan helpen. Maar ik krijg nooit echt een reactie daarop.
    Wat nu? Wat kan ik nog meer doen om mijn partner te helpen?
  • Ro

    Ro

    20 maart 2014 at 11:19 |
    Hallo,

    Mijn vriendin is nu ongeveer 3 jaar overspannen/burnout en lichtje depressief. Ze is toen naar de dokter geweest en loopt sindsdien bij de psycholoog. Ze is na 2 jaar een tijdje stabiel geweest en is toen medicatie (paroxetine 20mg) af gaan bouwen tot 3mg en toen ging het mis, alle stress kwam weer terug waardoor ze niet meer at, sliep en alleen maar paniekaanvallen kreeg wat ze zelf ontwikkeld in haar hoofd. dat komt omdat haar perfectionisme in de weg zit, dat is haar grooote probleem! Dat heeft een paar weken geduurd voordat ze daar weer stabiel van werd en is op de 4 mg blijven zitten en ging aardig goed weer. Nu zijn net de stucador en tegelzetter klaar na 2 weken verbouwen wat de nodige spanningen meebrengt en nu zit ze weer een week thuis en is alleen maar bezig met angsten creeeren over dingen waar ze normaal totaal geen moeite mee heeft. Totaal geen zelfvertrouwen dus! I
    Ik vind het zo zielig en heb echt het gevoel dat ik niks voor haar kan doen. Ze probeert zelf van alles en is slim genoeg om alles precies te vertellen wat ze voelt, alleen haar lichaam (maag) waar ze nu een 2de maagzweer is op komst en haar geest kan niet stoppen met denken.

    Wandelen doen we en ik probeer haar te stimuleren voor yoga of sportschool, alleen de zenuwen zijn zo sterk op het moment dat dat kansloos is. Ik wil zo graag iets voor haar doen maar weet niet hoe meer.
    Wat kan ik nog doen?
    • Ingrid

      Ingrid

      28 maart 2014 at 05:58 |
      Ik denk dat je vooral kunt blijven stimuleren om actief buiten te blijven. Wandelen is goed om te blijven doen. Yoga (misschien thuis?) is ook een manier om tot rust te komen. Kijk ook even op de site of het boek Verademing van nut kan zijn. Veel sterkte.
  • Jolanda

    Jolanda

    12 mei 2014 at 18:30 |
    Mijn man is al 2 jaar depressief, tijdens onze vakantie is mij duidelijk geworden dat hij een burn-out had. Ik heb al zoveel meegemaakt met hem...dat kan ik hier in een paar woorden niet vertellen. De reden dat ik dit bericht achterlaat is omdat ik er nu zelf aan onderdoor ga...wij zijn al 22 jaar getrouwd we waren maatjes en wilden samen oud worden maar door de burn out lijkt t of ik een compleet andere man heb...hard, ongevoelig, muur opgetrokken, niet redelijk, geen warmte, geen intimiteit, geen begrip, geen aandacht...ik trek t gewoon niet meer maar ik hou nog steeds veel van hem. Ik wil zo graag dat t over is want ik hou dit niet meer vol maar ik wil ook niet scheiden..we hebben relatietherapie gehad, maatschappelijk werkster, en nu is hij onder behandeling van een psycholoog maar hij blijft zo hard. Ik weet niet meer waar ik heen moet met mijn gevoelens..ben compleet gesloopt en voel nu ook steeds een gloeiend gevoel in mn borst. Kan iemand me helpen? Ik weet t niet meer...
    • Ingrid

      Ingrid

      13 mei 2014 at 05:38 |
      Misschien is het dan tijd om hulp voor jezelf te zoeken, Jolanda. Ik zou zeker even naar de huisarts gaan als je deze klachten hebt. Als je eventueel een coachgesprek wilt, mail dan naar me op info@uwcoach.nu of naar ingrid@vooreengezondleven.nl.

      Sterkte.
      • Jolanda

        Jolanda

        14 mei 2014 at 14:28 |
        Ik ben vandaag bij de huisarts geweest, as maandag heb ik mn eerste gesprek met een maatschappelijk werkster, hopelijk kan zij me helpen mezelf sterk te maken en om te gaan met de situaties waar ik steeds tegen aan loop. Bedankt voor je reactie.
      • Els

        Els

        13 februari 2015 at 08:41 |
        Hallo Jolanda,
        Hoe gaat het nu met je? Ik herken zo veel in je verhaal, de woorden die je gebruikt, het gevoel welke je beschrijft. Ook ik zit met een partner die mij afwijst en een grote muur om zich heen bouwt. Onlangs is zijn moeder overleden (11 jaar heb ik een lat relatie met hem) en ik stond niet eens op de rouwkaart.
  • Daniee

    Daniee

    22 mei 2014 at 21:30 |
    Een jaar geleden leerde ik de liefde van mijn leven kennen en kregen wij een fijne relatie.
    Ik wist toen al dat ze een hectische baan had met weinig tijd voor haar zelf en in het weekend dood moe zijn.

    Twee weken geleden zijn we gaan samenwonen.
    Door ook de verhuizing naar mij toe is ze geknapt, half jaar geleden had ze de diagnose burn out gekregen maar ze bleef werken.
    Nu heeft ze zich wel ziek gemeld maar ze kan ook niets meer en ligt bijna alleen op bed ook al doet ze haar best om eruit te komen om even wat te doen.

    Poooh wat is dir zwaar zeg, woon je eindelijk samen maar ik voel meer afstand tussen ons dan ooit, niet samen ontbijten, lunchen eten of iets leuks doen.
    Niet samen slapen omdat mijn wekker vroeg gaat en zij haar slaap wil.
    Weet echt niet hoe haar te helpen.
  • Ingrid Prent

    Ingrid Prent

    24 mei 2014 at 05:12 |
    Ja, moeilijk Daniee. Heb je gevraagd aan haar HOE je haar het beste kunt helpen?
  • Daniee

    Daniee

    24 mei 2014 at 10:12 |
    Dank voor je reactie.
    Dat heb ik gevraagd en ze zegt dan "door mij te laten gaan, mijn eigen gang".

    Terwijl ik haar zo graag het belang wil laten in zien van ritme/structuur overdag ipv liggen, liggen liggen
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      25 mei 2014 at 05:31 |
      Het is zeker zo Daniee, dat energie op andere manieren opgebouwd kan worden dan door alleen maar te liggen (of rusten). Een hulpverlener zou haar kunnen begeleiden bij het opbouwen van energie. Vaak werkt dit beter dan dat de partner deze rol aanneemt.

      Sterkte.
  • Roos

    Roos

    19 augustus 2014 at 13:29 |
    Goedenmiddag.
    Sinds een tijdje is mijn (ex) vriend overspannen, we hadden een relatie van 1,5 jaar. Ik heb geprobeerd om hem de ruimte te geven, lief doen,boos worden en negeren ect. Ik ben in die tussen tijd zelf 2 keer weggaan voor rust en hem misschien in te laten zien wat hij mist. Hij deed vaak ook onredelijk tegen mij,

    Nu heeft hij er zelf een punt achter gezet en ben ik uit huis. Wat mijn foutis is dat ik het erg bij mezelf zocht ik was bang dat hij een ander had/vreemdging hij chat namelijk veel met woorden wat hij tegen mij zou moeten zeggen. Ik heb hem teveel op de huid gezeten en niet omdat ik wraak wil. Maar ik wil hem begijpen en ik wil dolgraag dat het goed komt.
    Nu heeft hij via via aangegeven dat ik te ver ben gegaan. Hoe moet ik er nou voorzorgen hem te laten inzien dat het mij spijt en dat ik het graag goed wil hebben?

    Groetjes R
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      28 augustus 2014 at 05:41 |
      Dit kun je dan toch gewoon zeggen, Roos? Dat je hem wilt begrijpen, dat het je spijt, dat je wilt dat het goed komt?

      Liefs,
      Ingrid
  • Elise

    Elise

    17 september 2014 at 08:14 |
    Hoi, mijn man is al meer dan 5 jaar overspannen, sinds de geboorte van onze eerste dochter. Er was een periode dat het wat beter ging maar nu gaat het slechter dan ooit.
    Hij heeft weinig inkomen als zzp'er en dat geeft hem heel veel stress.
    's Avonds gaat hij vaak weg naar zijn vrienden omdat hij het huis even uit moet, hij zit voor zijn gevoel teveel binnen en is teveel bezig met de verzorging van de kinderen.
    Maar de laatste dagen wil hij steeds dat ik overdag thuis blijf bij hem, omdat hij me nodig heeft. Ik doe wat ik kan maar ik heb een fulltime baan om ons hoofd boven water te kunnen houden!
    Ik wil dat hij professionele hulp zoekt maar als ik erover begin wordt hij gelijk boos. Zegt dat hij geen vreemden nodig heeft, alleen mij. Ondertussen reageert hij steeds heftiger en vreemder op ons.
    Wat kan ik hier nu mee?
  • L

    L

    25 november 2014 at 21:42 |
    Hoi,

    Mijn man is al meer dan een jaar ziek door een burn-out, depressie, angsstoornis en ptss.

    Zodra er een brief of telefoontje komt, die met zijn ziekte te maken heeft, zeker mbt werkgever, lopen wij hier thuis op eieren.

    Alles is aanleiding tot boos worden, onredelijke reacties en agressie zoals dingen stuk maken.

    Ik ben zelf chronisch ziek en ik studeer en werk. We hebben kinderen en ik hou het niet meer vol.

    Ik heb geen moment rust. Elke keer hetzelfde.

    Wanneer er een brief of afspraak komt, begint het weer. Paar weken ervoor en paar weken erna.

    Het is geen doen zo en ik weet me geen raad. Ik hebt zelfs, uit angst voor zijn reactie, een brief een paar weken verstopt. Uiteindelijk wel gegeven en hoppa...gedrag begint weer.

    Dat ik lichamelijk en geestelijk kapot ga door al mijn taken ziet hij niet en erkend hij niet want hij heeft veel meer, zegt hij dan.

    Ik weet het niet meer.
    • Ingrid

      Ingrid

      26 november 2014 at 05:29 |
      Hoi L,
      Ik voel zo met je mee. Ik hoop maar dat er voor je man een vorm van hulp is of wordt gevonden. Want ik denk dat er wel iets moet gebeuren, maar misschien probeer je (jullie) ook al wel van alles. Het kan hiernaast ook voor jou goed zijn om hulp te zoeken om hier doorheen te komen.

      Ik wens je veel sterkte.
  • s

    s

    18 februari 2015 at 23:43 |
    Hallo, ik ben inmiddels 3 en een half jaar samen met mijn vriend en woon inmiddels een half jaar met hem samen. Mede door zijn werk, huis gekocht en andere omstandigheden heb ik mijn vriend in stappen van een normaal persoon naar overspannen zien worden. Wat ik wel door had, mijn vriend niet. Tot een erge ruzie voorbij kwam, en ik hem de waarheid had verteld, schrok hij van mijn reactie, begon te huilen en zag pas na dat ik had verteld dat hij hoog waarschijnlijk overspannen was. Een dag later is hij zelf naar de dokter gegaan en op eigen initiatief hulp gevraagd wat erg goed is!! En heeft hij binnenkort een afspraak bij psycholoog.

    Omdat hij mij een hele poos onbewust heeft verwaarloost en geen aandacht gaf heeft die mij gevraagd om 1 week uit huis te gaan. Zodat hij even zijn rust kreeg en ik ook en zouden we elkaar minder spreken. Eenmaal nu 3 dagen weg heb ik veel moeite om nou in te schatten wanneer ik contact met hem kan hebben of wanneer niet. Zoals vanavond werd het hem weer te veel. Maar mocht m ook niet met rust laten.

    Wat moet ik nou doen? En heeft iemand tips voor de omgang met de situatie als ik weer terug ga? Vind het erg lastig en weet zelf niet wat goed is of juist niet! Voor hem "zorgen"? Of juist laten doen wat hij wilt. Te veel aandacht wilt die niet.

    Groetjes S
    • Ingrid

      Ingrid

      19 februari 2015 at 06:12 |
      Kijk even bij het artikel wat hierboven (de comments) genoemd staat: hoe jij kunt omgaan met iemand met een burn-out.
      Sterkte.
  • Marie

    Marie

    03 maart 2015 at 13:14 |
    Mijn man en ik hebben 6 jaar een relatie. We hebben een zoontje van 2 en zijn nu na een jaar zwanger van nummer 2. Toen ik 11 weken zwanger was, ben ik erachter gekomen dat mijn man een ander heeft. Hij voelt niets meer voor me en het speelt al een aantal weken. Maar nog niet voor de zwangerschap houdt hij steeds vol. Na ruim 1,5 week veel proberen te praten zie ik mijn man veranderen. Hij zit erg in de war met zichzelf, valt nauwelijks meer met hem te praten, slaapt slecht, wordt boos op zichzelf omdat hij er niet uit komt welke keuze hij moet maken. Wil door niemand geholpen worden, wil ook niet met andere praten. Heb aangegeven dat ik hem niet meer herken zoals hij was en dat ik me echt zorgen maak. Overspannen/burn out/ depressie?! Maar dat is natuurlijk erg raar verzonnen van mij. Gister avond is hij boos weg gegaan met de auto om een stukje te gaan rijden. Ik heb geprobeerd hem tegen te houden om dat ik het gevaarlijk vond om in zo'n situatie weg te gaan... Hij is na ruim een uur terug gekomen en heeft vannacht op de bank geslapen. Ik weet niet meer wat ik nu moet doen?
    Ik wil hem zo graag helpen alles weer op een rijtje te krijgen, er voor hem zijn, hem de kans geven om zijn fout te herstellen en voor zijn gezin te vechten... Maar op elke vraag die ik hem stel: geeft hij aan dat hij het niet weet!!
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      11 maart 2015 at 09:16 |
      Beste Marie,

      Ik kan zo natuurlijk niet beoordelen of er sprake is van overspannenheid, depressie of burn-out. Als je man aangeeft dat hij het niet weet, is het meest liefdevolle wat je misschien wel kunt doen, is hem de ruimte geven om zijn eigen antwoorden te vinden. Spreek hier eventueel een bepaalde termijn voor af die voor jou ook te hanteren is. Hoe moeilijk ook, want natuurlijk wil je vechten om je relatie te behouden. Veel sterkte.
  • Belle

    Belle

    04 maart 2015 at 15:22 |
    Beste, mijn vriend lijdt denk ik aan een burnout. Altijd maar moe, totaal geen zin meer in sporten terwijl hij altijd zeer sportief was en mij hiertoe stimuleerde ook. Nu niets meer. Ik krijg hem ook niet meer mee om iets te gaan doen. Hij loopt gespannen rond. Minste dat er iets tegen zit, lijkt de hele wereld voor hem te vergaan en wordt alles op mij afgereageerd. Hij wil niet naar de dokter gaan. Hij geeft aan alleen te willen zijn. Wij hebben net een huis gekocht en hij zit nog in een scheiding. Hij heeft twee kinderen uit zijn vorige relatie. Ik drie. Ik probeer al zoveel mogelijk naar hem te luisteren en neem veel taken op mij, maar voel me ook gespannen raken en prikkelbaar. Ben voortdurend bang dat de kinderen ruzie maken zodat hij boos gaat worden. We hebben een heel sterke band en toch lijkt het alsof ik hem niets doe en hij raakt meer en meer op zichzelf. 's Morgens kan hij vrolijk zijn en plots krijg ik dan op mijn werk een sms en slaat zijn stemming helemaal om. We hebben een zware fysieke periode (verhuis) achter de rug en hij ook emotioneel (scheiding) waarbij zijn ex echt tot het uiterste ging. Hij voelt zich tekort gedaan door zijn advocaat en heeft nergens en in niemand nog vertrouwen. De volgende dag kan hij dan plots weer heel lief zijn en zeggen dat hij me graag ziet. Weet het momenteel niet goed meer wat ik nog kan doen om hem terug erbovenop te helpen. Ik heb veel geduld en zie hem enorm graag, maar wordt hier zelf ook heel onzeker van en moedeloos. Hoe overtuig ik hem om toch eens langs de dokter te gaan, zonder dat dit op ruzie uitloopt? Dank u.
  • Ingrid Prent

    Ingrid Prent

    11 maart 2015 at 09:24 |
    Beste Belle,

    Erkent je vriend wel dat het niet goed met hem gaat? Vaak is dit de moeilijkste stap. Misschien kun je proberen om hem in een brief te overtuigen om langs de huisarts te gaan. Begin en eindig de brief met begrip en liefde. Geef hem eventueel de tijd en ruimte om hier even over na te denken.

    Veel sterkte, Belle.
  • Lambert

    Lambert

    23 maart 2015 at 16:20 |
    Beste Belle

    Mijn vrouw vertoon symptomen van een burn-out, 3 weken geleden vertelde ze mij dat het niet goed met haar ging en dat ze aan alles twijfelt maar niet precies kan aan wijzen wat er mis, ze heeft een afspraak gemaakt met de huisarts en die heeft haar door verwezen, sindsdien wou ze meer tijd voor haar zelf en ging vorige week zondag naar het strand, afgelopen vrijdag wou ze weer tijd voor haar zelf, en kon het hele weekend in het huis van haar broertje die niet thuis was, dit alles om haar zelf te vinden, gister avond kwam ze thuis en ze zei dat ze rust gevonden had en de beslissing nam om van mij te scheiden, ik heb haar gevraagd om het gesprek af te wachten van de hulpverlener, ze zei dat ze dat deed maar dat ik geen hoop moet hebben, wat kan ik doen?
  • Jeff

    Jeff

    15 april 2015 at 14:59 |
    Mijn vrouw en ik zijn 12 jaar bij elkaar waarvan komende september 10 jaar getrouwd. In deze periode hebben we samen 3 kinderen gekregen in de leeftijd van 8, 5 en 4 jaar. Ik ben een oud beroepsmilitair en ben twee maal op missie geweest naar Afghanistan. Voor mijn 'toen nog' vriendin was dit emotioneel een enorm moeilijke periode. Voordat ik vertrok had ze wat overgewicht. Door de nodige stress en verdriet is ze destijds erg veel afgevallen. Toen ik terug kwam stond ik ook perplex en wist niet wat ik zag. Langzaam aan is ze steeds meer gaan jojoën als het op haar gewicht aankwam. Ik heb toen veel aangegeven te proberen de lijn vast te houden. Nadat ik bij Defensie ben weggegaan ben ik bij Justitie gaan werken. Nu bijna 5,5 jaar geleden kregen we te horen dat mij vrouw in verwachting was van ons derde kind. Dit overviel ons beiden omdat we naar aanleiding van 2 moeilijke bevallingen geen derde kind meer wilden. Tegelijkertijd kreeg ik een leidinggevende functie en was erg veel met mijn werk bezig. Op het moment dat ons kind geboren werd ben ik maar 1 dag thuis geweest en de volgende dag was ik alweer op het werk omdat ze mij daar nodig hadden. Mijn vrouw heeft er vanaf dat moment heel veel alleen voor gestaan. Naast de baby ook de zorg voor de andere twee kinderen gecombineerd met een eigen baan in het onderwijs. Mede door toedoen van de organisatie en onbegrip betreffende mijn situatie ben ik op gegeven moment vastgelopen op het werk en in mijn functie. Er is een arbeidsconflict ontstaan waarbij ik ontslag heb genomen en in de jeugdzorg ben gaan werken. Het plan was om het daar rustiger aan te doen maar al vrij snel begon men ook hier aan mij te trekken om meer verantwoordelijkheden op mij te nemen. Uiteindelijk (tot nu toe) ben ik hierop ingegaan en heb weer een verantwoordelijke functie als het gaat om een stuk aansturing en verantwoordelijkheden. Mijn vrouw heeft in de loop der jaren regelmatig aangegeven dat ik aan het veranderen was. Ze gaf aan dat ik op het werk en aan de telefoon met collega's een ander persoon was dan wanneer ik thuis was. Thuis was ik nors, monotoon en had vaak nergens zin in. Daarbij begon ik mij steeds meer vast te bijten in het afvallen van mijn vrouw en heb haar daarbij vaak gekwetst. In mijn achterhoofd voelde het niet goed maar ik kon het niet stoppen. Het leek op gegeven moment soms dwangmatig aan te voelen. Ik zou dan ook graag een verklaring willen waarom ik dit zo lang heb laten gebeuren. De laatste twee jaar begon ik veel te drinken en was nog meer in mijzelf gekeerd. Als mijn vrouw wilde praten hield ik vaak de boot af. Als ik na een late dienst thuis kwam waren het enkel nog wat standaard vragen en daarna niet meer. Ik ging veel later naar bed dan mijn vrouw met als gevolg dat ik ook de volgende dag weer uitgeput begon en zij weer de kinderen alleen moest doen. Thuiskomend van het werk kan ik de drukte van de kinderen vaak niet aan en daardoor ben ik kortaf tegen ze. Niet enkel thuis ben ik in mijzelf gekeerd ook bij andere familieleden houd ik mij afzijdig van conversaties. Dit heeft als gevolg gehad dat mijn vrouw overspannen is geworden en bij een psycholoog loopt. Ook mijn vrouw is nu erg fragiel en kan niet veel meer hebben. Haar emmer is letterlijk overgelopen. Ook ik herken niet meer de kracht die ze eerst uitstraalde. Enkele dagen geleden hebben mijn vrouw en ik wederom ruzie gehad waarbij ik haar gekwetst heb. Ik kan mij hier ziet zo veel van herinneren omdat ik een slok op had. Ik ben nav deze laatste ruzie gaan nadenken en heb een brief naar mijn vrouw geschreven omdat ik daarin mijn gevoelens makkelijker kon uiten waarbij ik voor het eerst aangeef dat ik een probleem heb en dat ik aan mijzelf wil gaan werken. Ik heb aangegeven dat ik de man weer wil worden waar ze van hield en niet de afgevlakte persoon. Op dat moment gaf mijn vrouw aan dat haar gevoel voor mij is veranderd en dat ze niet weet of dat nog terugkomt. Echter nu pas besef ik dat ik al die jaren een heel groot probleem heb gehad en waarin ik mijn vrouw mee tekort gedaan heb. Ik ben naar de huisarts geweest en heb binnenkort een afspraak met de psycholoog. Ook hebben we afgesproken om in relatietherapie te gaan. De laatste ruzie en de fase waarin mijn vrouw nu verkeert hebben mij de ogen eindelijk doen open gaan. Eindelijk kan ik naar mijzelf kijken en durf ik te zeggen dat mijn vrouw al die tijd gelijk heeft gehad. Ik ben per direct gestopt met drinken. Als ik een ding heel goed besef dan is het dat ik ontzettend veel van mijn vrouw houd en ik hoop haar weer vertrouwen te geven in de man die lang achter dat masker voor haar verborgen is gebleven. Want dat ben ik eigenlijk niet maar ben er wel veel en veel te lang in blijven hangen. Daarnaast heeft zij uit liefde mijn buien gepikt en veel over haar heen moeten laten komen. Ik wil er de komende jaren voor haar zijn en haar laten zien dat haar geduld en toewijding uitbetaald wordt in de liefde en aandacht die ze verdient. De sleutel ligt bij mij want ik heb een probleem…
    • Jill

      Jill

      31 mei 2016 at 11:35 |
      Hoi Jeff,
      Je bericht is al een jaar oud, maar ik kom hem nu tegen bij het scrollen op deze website. Ik werd getriggerd door je opmerking over de uitzendingen naar Afghanistan. Heb je ooit gesproken met mensen die meer weten over de gevolgen van missies? Het lijkt erop alsof je wat kenmerken vertoont van posttraumatische stress. Ik ga ervan uit dat je psycholoog dat ook herkent als dat zo is, en dat je hopelijk verder bent gekomen. Als dat nog niet het geval is en je bent zoekende, raad ik je aan om contact op te nemen met het Veteraneninstituut in Doorn. Zij hebben een goed netwerk voor vm. uitgezonden militairen. Maar nogmaals, misschien is dit mosterd na de maaltijd. Hopelijk gaat het goed met jou en jullie.
      - Jill
  • ilko

    ilko

    31 mei 2015 at 15:30 |
    We zijn bijna 10 jaar samen en hebben een dochter van 4. Na paar maanden gedrags verandering mijn vrouw heeft overspannenheid geraakt en in paar dagen zei ze dat we niks voor mij voelde en wilt scheiden. Voor haar burnout/overspanning zouden wij nooit denken dat we gaan ooit scheiden. Wat mij echt pijn doet dat ze zegt dat ze niks voor mij voelt, alles weg, leeg..
    Mijn vraag is, komt haar gevoelens voor mij ooit terug? Is er iemand dat haar/zijn relatie kon redden in burnout situatie?
  • Sharon Bos-Overweel

    Sharon Bos-Overweel

    09 juli 2015 at 19:20 |
    hallo.
    ik heb een burn out en ik heb er al enige tijd last van weet ik nu sinds kort.
    en als ik dan naar de symptomen kijk, ik herken echt ALLES, en alles.
    vooral, ik kan niks onthouden, ben waardeloos, de woede, ik ben zo ongelooflijk kwaad. maar dat komt omdat mijn ex de vader van mijn oudste die heeft zo ongelooflijk veel verpest bij m,n dochter, dat het meiske al jaren in de knoop zit, ook heeft hij haar misbruikt toen zij bijna 3 was, ze heeft mij letterlijk verteld wat er gebeurd is. de politie, de rechtbank niemand geloofd mij. terwijl er nu nog steeds kenmerken te zien zijn, ze is nu 9. ik ben vanaf die tijd alleen maar bezig met hulp daarin te krijgen. ik heb hem geconfronteerd ermee wat ze vertelde. toen heeft hij ervoor gezorgd dat de kinderen (ik ben getrouwd en had er toen nog 1 bij) uithuis werden getrokken door een leugen van hem, dus dat is erbij gekomen, in de jaren is er nog veel en veel meer gebeurd, niemand geloofde mij, en nog steeds niet. ze houden het op een "vermoedelijke" misbruik omdat ik het aangeef daar op te concentreren bij de hulpverlening. \maar niemand doet er wat mee. niemand. onder tussen heeft mijn dochter een Chinese muur om d'r heen gebouwd, is ze niks anders als agressief, kan ze niet meer opschieten met m,n huidige man, ze haat der zusje en der broertje daar begint ze nu ook al lichtelijk tegen. mijn man en ik praten al jaren niet meer, hij is dus altijd in strijd met m,n oudste, ik sta daar altijd tussen, is er strijd tussen de meiden, ik sta er tussen. maar hij begrijpt mij niet, en ja wat ik zei er word al jaren niet meer gepraat. hij zegt we gaan vanavond praten, maar hij vind ook dat ik moet beginnen, doe ik dat niet word er dus niet gepraat, en gaat hij uit eindelijk naar bed!!!!! ik voel me echt zo gods gruwelijk alleen. en die woede kropt op. ik ben bang dat ik straks explodeer, ik heb in de nacht al dromen hoe ik mijn ex af maak. nou dat wil ik niet want dan komt hij er wel erg makkelijk vanaf en mijn kindjes zijn mij veel en veels te belangrijk om dat te doen. maar ik bedoel maar. ook sta ik altijd dag en nacht voor iedereen klaar, en wat krijg ik terug, geen bal. niks noppes nada. waarom wat doe ik verkeerd. en nu ik zelf problemen heb dus beroerd in m,n vel zit, zie ik niemand. ik vertrouw ook na genoeg niemand meer. HELP.
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      11 juli 2015 at 05:10 |
      Beste Sharon,
      Zoek professionele hulp voor jezelf en je gezin. Agressie kan nooit de oplossing zijn. Boosheid eigenlijk ook niet. Met boosheid kun je niets oplossen. Probeer vooral vasthoudend te blijven in het zoeken naar een hulpverlener die je vertrouwt en die je kan helpen.

      Succes en veel sterkte,
      Ingrid
  • loes

    loes

    20 juli 2015 at 12:02 |
    Wow, wat een berichten. Mijn man en ik zijn 12.5 jaar samen, zoontje van 3 en 12 weken zwanger van de 2e.

    Wij hebben een hectisch en druk leven maar zijn naar mijn idee al jaren gelukkig met elkaar.

    Sinds 3 weken heeft mijn man een onverklaarbaar gevoel en wil hij niet meer samen zijn. Hij geeft aan dat t misschien terug komt maar wel rust wil hebben en zijn eigen ding wil doen.

    Nu ben ik zelf wat dwangmatig , wat de situatie niet makkelijker maakt . Maar zodra ik hem hulp aanbied of aangeef huisarts te gaan wimpelt hij alles af.

    Ook ben ik er nu achter gekomen dat hij contact heeft met andere vrouwen wat de situatie totaal nier bevorderd. Ik weet me gewoon echt geen raad, dit is totaal niet de man waar ik zoveel lief en leed mee heb gedeeld.

    Ik hoop zo dat hij hulp zoekt en ons gezin compleet blijft.
  • Angela

    Angela

    25 juli 2015 at 17:07 |
    Beste ingrid...
    Mijnan en ik zijn al 16 jaar bij elkaar en hebben een zoontje van 5.
    Sinds ongeveer 2 maanden heeft mijn man last van een burn out en heeft nu z'n hoogtepunt bereikt. Hij is alleen maar moe. Heeft nergens energie voor is chagrijnig kortaf en praat nooit over zijn gevoel. Hij loopt bij een psycholoog waar hij 1 x in de week een kwartier mee praat. Ik heb het idee dat er geen vooruitgang inzit en eigenlijk z'n klachten alleen maar erger worden. Ik ben het zat!! Ik zit zelf vol energie ben altijd bezig, aan het werk, sporten in huis dingen doen. Maar alles komt op mijn schouders terrecht. Als ie thuis is ligt ie op bed of op de bank loopt heel de dag te puffen en te steunen. Nu gaan we over een paar dagen op vakantie maar ook daar kijk ik tegen op. Hoe moet ik omgaan met iemand die geen leuke dingen meer wil doen. Die nergens zin in heeft of er kracht voor heeft. Hij heeft een soort huiswerk van de psycholoog gekregen maar ook dat doet ie niet. Ik weet het niet meer. Soms denk ik we gaan scheiden jij je weg ik mn weg maar dat ik ook geen oplossing. Terwijl ik dit schrijf rollen de tranen over mn wangen. Het lijkt wel of ie niet geholpen wil worden. Niet beter wil worden. Niet meer met mij en ons zoontje wil zijn. Ik weet het echt niet meer.....
    • Ingrid

      Ingrid

      26 juli 2015 at 06:19 |
      Beste Angela,

      Ik begrijp heel goed dat dit ook voor jou ontzettend zwaar is. Het herstellen van een burn-out kan lang duren. De meeste mensen met een burn-out worstelen ontzettend met zichzelf, zeker in het begin. Allerlei gevoelens van schaamte en schuld; het kan zo maar zijn dat je man nog niet geaccepteerd heeft dat dit hem overkomen is. De vermoeidheid en niets kunnen of willen is écht. En ik kan me moeilijk voorstellen dat jouw man niet beter wil worden. Ik hoop dat de psycholoog ook aandacht heeft voor het fysieke herstel bij je man. Eventueel kan de online cursus Minder Stress bij de Gezonderie hiervoor een mogelijkheid zijn voor je man; deze gaat op 1 oktober van start. Houd het in gedachten als er tegen die tijd nog onvoldoende verbetering is. Meer info vind je hier: http://www.vooreengezondleven.nl/courses/e-learning-minder-stress-in-30-dagen/

      Ik hoop dat je ondanks dat het moeilijk is, toch een opening kunt houden naar je man toe. Je kunt hem het beste helpen door niet te veroordelen, maar hem eerder te vragen hoe je hem het beste kunt helpen. Misschien ben je persoonlijk ook wel geholpen om met iemand te praten, hoe jij hier verder mee om moet gaan.
      Sterkte en alle goeds.
  • Jos

    Jos

    06 oktober 2015 at 09:41 |
    Mijn vriendin en ik zijn nu ongeveer 11 maanden samen. Vanaf het eerste moment dat wij elkaar zagen was er een geweldige klik. Onze relatie is geweldig. Zij is niet alleen mijn liefje maar ook mijn maatje. Vullen elkaar aan, voelen ons vertrouwd en op ons gemak bij elkaar en we genieten met volle teugen van onze tijd samen. We wonen nog niet samen, we wonen nu zo'n 120 km uit elkaar maar dit is voor ons nooit echt een probleem geweest. Mijn vriendin heeft een best wel fysiek en mentaal zware baan waarbij ik al vanaf het begin van onze relatie merk dat dit haar uitput. Daarnaast heeft zij ook een druk sociaal leven. Het is dus altijd rennen en vliegen. Ongeveer 3 weken geleden is er iets geknapt. Nadat we nog een heel fijn weekend hebben gehad samen waarbij mijn vriendin zich niet anders gedroeg dan normaal is zij volledig ingestort. Dit liet ze mij pas weten toen ze s'avonds weer in haar eigen huis was. Via de telefoon (whatsapp) moesten wij hier dus over praten. Ze vertelde me dat ze het allemaal niet meer weet, dat al haar gevoel afgestompt is door andere factoren. Ze wilde tijd om na te denken, alles op een rijtje zetten omdat haar gevoel en haar verstand niet meer gelijk lopen. Gelukkig heeft ze het op haar werk al bespreekbaar gemaakt en een afspraak gemaakt met een bedrijfsmaatschappelijkwerker die vermoedde dat het een burn-out is. Een week later ben ik bij haar langs geweest omdat we er echt over moesten praten. Helaas heeft ze die dag een punt achter onze relatie gezet. Ze zei dat ze het zwaar genoeg met zichzelf heeft en zich eerst beter moet gaan voelen. Ze vertelde dat ze ergens weet ze dat ze gek op mij is maar dit nu niet zo voelt. Ik vind dit zo moeilijk omdat ik haar graag wil steunen, een relatie is in voor-en tegenspoed toch? Het is allemaal zo moeilijk te bevatten dat iemand een maand geleden nog vertelde ontzettend gek op je te zijn en niet kon wachten om samen te wonen nu een vreemde voor je lijkt. Heb al vaker gelezen dat mensen met een burn-out worden geadviseerd niet te rigoureuze beslissingen te nemen maar daar luistert zij niet naar. We hebben wel nog wat contact gehad maar nu probeer ik haar wat rust te geven. Stiekem in de hoop dat ze me toch zal missen. Onze relatie was perfect, dat zei ze zelf ook alleen werkt het nu niet. Ik ben alleen bang dat tegen de tijd dat ze zich wat beter gaat voelen zij over ons heen is en dat de hoop die ik heb dat ze dan weer bij mij aanklopt valse hoop is geweest..
  • Daf

    Daf

    05 november 2015 at 09:38 |
    Hoi
    Ik denk dat mijn partner overspannen is. Wordt er gek van maar blijf hem helpen. Na zijn werk komt hij al chagrijnig thuis. Ik hoef maar iets verkeerds te zeggen en los gaat hij dan. Hij is zoveel eisend voor zichzelf boodschappen doet hij niet meer. Want dan wordt hij helemaal gek. Trillen zweten alles. Vaak hoofdpijn en pijn op zijn borst. En slapen ja als hij thuis komt drie uur later liggen we op bed en half 9 slaapt hij dan. En nu de laatste tijd zo onrustig praat in zijn slaap. Nou moet ik voornamelijk zeggen dat hij nee zegt en roept en veel draait. Maar zelf zegt hij nee hoor overspannen Hoe kom je daar nou bij. Ik blijf hem steunen en zal doen wat ik kan maar zolang hij het niet onder ogen ziet kan ik vrij weinig
  • X

    X

    22 november 2015 at 18:59 |
    Hoi!
    Mijn vader heeft een burnout en ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan. Hij schreeuwt tegen alles en iedereen en als je daar dan negatief op reageert (aka begint te huilen oid) dan wordt het alleen maar erger. Hij loopt bij een psycholoog (al weken) maar die zegt zelfs dat het erger wordt. Door een eigen bedrijf aan huis is het rust nemen moeilijk voor hem en is hij dus 24/7 in de buurt (op de rustige dingen die hij moet doen van de psycholoog zoals stukje wandelen of rondje fietsen). En als er al een glas verkeerd staat, dan is het allemaal een probleem en zijn de rapen gaar.
    Hoe moet ik hiermee om gaan? Ik (en de rest hier in huis) trekken het niet meer zo.
  • Geoffrey P.

    Geoffrey P.

    24 januari 2016 at 16:54 |
    Mijn vriendin heeft een burn out. Ik herken hier bovenstaan heel veel. Het blijft heel moeilijk. Ik probeerde haar helpen en ook luisteren. Ze is niet prater. En bovendien was ze vorige maand vreemd gegaan. Daar heeft ze wel spijt getoond. We waren voor 2 dagen uit elkaar nadat ze begon beetje wakker en open tegen mij was. Het verbaast mij dat ze alleen wakker wordt wanneer ik niet reageerde of niks zeg. Ik vind zo moeilijk om haar vertrouwen en gezien dat ze keihard tegen mij gezicht gelogen. Het feit dat vorige maand te veel gebeurd bij haar. Stressen en haar prive persoonlijk probleem wat ik nu wel kan begrijpen. Enige probleem is dat ik boos kan reageren en haar niet kan helpen. Dat komt door vertrouwen en uit angst weer gekwetst worden. Ze blijft wel zeggen dat ze begrijpt en van mij houdt. Maar er boekt geen vooruit. Zelfs wil ik bij haar zijn. Ze zegt altijd dat ligt aan haar mood. Dus dat wilt ze zeggen als ze goed voelt dan komt ze. Dat kan heel lang duren. Ik weet als we elkaar zien dan is ze blij. Het lijkt dat ze zich schaamt of zichzelf verstopt. Ze is al bijna 2 maanden niet in mijn huis geweest. Ik weet nu niet wat ik moet doen. Ik zei wat kan ik iets doen? Zeg iets wat t mij kan gerustgesteld en enige haar antwoord dat ze van mij houdt. Voor mij is t niet genoeg. Ik ben meer voor daden dan woorden. Ik probeer sterk te zijn maar afgewezen en terwijl toe kijkt dat ze thuis is, waar haar vader en de rest kan ze wel rustig leven. En bij mij niet. Is het omdat ze weet niet hoe goed maken omdat vorige maand fout had gemaakt? Of speelt er meer rol bij burn out? Nu praten we sinds middag niet meer omdat ze wilt ff rust dus heb ik haar rust gegeven. Ik zit mezelf af te vragen wat het beste is. Rust geven kan ik en afwachten wanneer ik haar kan zien. Alles ligt bij haar. Ik mag haar niet verassen of zomaar op bezoek. Ze wilt dat niet. Zoals je ziet is dit erg moeilijk. Ze gaat wel elk donderdag naar pyscholoog en daar ben ik erg blij maar ik vraag me af: hoe lang kan dit duren? Ik maak mezelf ook moeilijk en dat merk ik. Ze heeft echt verschillende mood en ik kan elk dag zien hoe ze praat via whatsapp. Haar reactie etc. Toen ik laatst bij haar was, kwam ik onverwacht maar ze was weer ff oude en volgend dag was ze blij. En dag erna weer ander mood. Ik vraag me af: mag ze wel werken ondanks burn out? Ze zei werk helpt haar afleiden. Maar ze werkt vanaf 6u tot 18u dus elk dag. Dat is zwaar voor haar? Ze is ook moeder dus thuis zitten en gelijk druk. Als ze hier was, geen druk zei ze toen. Dit is lastig situatie.
  • Jola

    Jola

    07 maart 2016 at 14:25 |
    Mijn man was de laatste weken erg terug getrokken en had een kort lontje. Omdat ik de laatste weken ook niet lekker in mn vel zat misschien dingen niet gezien? Ik confronteerde hem met zijn gedrag en het werd een heftige discussie die ineens duidelijkheid bood, Hij vind niks meer leuk. Kan niet meer nadenken en vooral niets voelen. Zn hoofd zit vol. Hij is erg in de war zegt hij ook zelf. Familie,verleden, werk. Hij twijfelt ook aan onze relatie, veel ruzietjes, weinig passie, geen fonk meer . na 15 jaar samen is het id wat minder allemaal en wat ik al zei ik was ook niet echt gezellig ivm met mn overgang. Het heeft wel mijn ogen geopend wat betreft mijn deel. Inmiddels heeft hij besloten hulp te zoeken en te zien waar het schip strand. Ondertussen zit ik met mijn deel van pijn. Ik weet gewoon niet hoe ik hiermee moet omgaan.
  • Tanja

    Tanja

    11 juni 2016 at 19:14 |
    Wat ben ik blij om op deze site te zijn beland. Ik dacht dat ik de enige was in deze situatie maar wat ik hier lees is zo herkenbaar!! Mijn man heeft nu 5 maanden een burn out/depressie. Sluit mij helemaal buiten, is altijd boos, wil niets meer samen doen (wel met anderen), ik kan niets meer goed doen. Loop op de toppen van m'n tenen...bang voor wat komen gaat. Het is leven in de hel.
    • Mieke

      Mieke

      06 juli 2016 at 03:46 |
      Hallo.
      Ik heb dus idem... Mijn vriend is sinds onze verhuizing totaal niet zichzelf. Ik doe helemaal niks goed en alles is mijn schuld. Ik heb een zoon van een andere relatie. Mijn zoon en vriend zijn kei gek op elkaar, gelukkig gaat dat wel goed, al reageert mijn vriend soms wat te prikkelig, maar dat is begrijpelijk! Maar naar mij toe is hij zo onredelijk... Hij is ook heel vaak heel egoistisch Ik voed mijn kind niet goed op, ik doe het huishouden niet goed, ik zeg dingen niet goed, ik snap veel niet, ik word als dom gezien, ik denk niet goed, etc. Ik word er helemaal gek van! Heb al van alles geprobeerd, met hem mee leven, tegenin gaan, het wat links laten liggen, er continu voor hem zijn, luisteren, samen zoeken naar oplossingen. Dan gaat het even goed, maar het zakt altijd weer naar niks. Hij is wat minder gaan werken, gelukkig heeft hem dat wat beter gedaan. Hij is nu 11 keer bij een psycholoog geweest, komt continu met een klacht thuis. Als ik vraag of het dan niet fijn is om een andere psycholoog te gaan zoeken, ligt het niet aan de psycholoog maar zie IK het weer verkeerd. Ik heb zelf ook een burn-out gehad (lichte) en weet wel een beetje waar hij in zit, maar ik heb het idee dat hij na ruim 7 maanden en behandeling bij de psycholoog toch wat meer berg opwaarts mag gaan. Hij begint zelfs met zinnen als: dan moeten we maar stoppen met onze relatie... Wat hij niet meent denk ik, maar ik word er helemaal niet goed van. Wat kan ik in hemelsnaam nog doen om het de goede kant op te sturen... ik wil mijn vriend weer terug... terug naar ons oude leventje... anders zie ik het ook somber in voor onze relatie... Lieve groetjes.....
  • jolanda

    jolanda

    20 juni 2016 at 08:57 |
    Hoi Tanja, kan ik in contact komen met jou?
    Mvgr.Jolanda
    jolly695@hotmail.com

Leave a comment

You are commenting as guest. Optional login below.