• Overspannen of burn-out?

    Overspannen of burn-out?

    Author Ingrid

    Gezonde stress kennen en hebben we allemaal. Het maakt ons alert en effectiever in ons handelen. In onze huidige maatschappij zijn er echter steeds meer mensen met een burn-out. Er gaat steeds meer aandacht en energie naar succes, presteren en resultaten. Alles gaat steeds sneller en sneller. Veel mensen hebben niet in de gaten dat hun spanningsniveau constant verhoogd is. Door verschillende omstandigheden kan de draaglast toenemen en kan er disbalans ontstaan ten opzichte van je draagkracht. Zo kun je ongemerkt afglijden naar een overspannen toestand. Er is dan sprake van chronische stress.

    Het meest essentiële verschil tussen overspannenheid en burn-out is hoe lang de klachten al bestaan. Overspannenheid ontstaat in een periode van 3 tot 6 maanden. De meest voorop staande klachten zijn dan veelal: vermoeidheid, lusteloosheid, piekeren en prikkelbaarheid. Bij burn-out is er sprake van langdurige overbelasting van 6 of meer maanden. De overbelasting wordt dan ook vaak als normaal ervaren en niet als zodanig door de betrokkene herkend. Vermoeidheid en/of uitputting is dan veelal de voornaamste klacht. Voor veel mensen zijn de klachten bij een burnout echter verschillend, maar wel is het zo dat mensen met een burnout zich zullen herkennen in de onderstaande lijst met mentale klachten. Juist deze mentale klachten zorgen er voor dat je in een neerwaartse spiraal terecht komt.

    Mentale klachten die bij een burn-out voorkomen

    • Verminderde concentratie
    • Vergeetachtig
    • Besluiteloosheid
    • Van de hak op de tak springen
    • Trager reageren
    • Moeite met prioriteiten stellen
    • Denken gaat moeilijker

     

  • Wat je kunt doen om uit je hoofd te komen

    Wat je kunt doen om uit je hoofd te komen

    Author Ingrid

    Herken je dit? Het zit zo vol in je hoofd, gedachten tuimelen over elkaar heen. Je hebt moeite je gedachten te ordenen en je te concentreren. Er zijn zo veel dingen te onthouden en je moet dit en dat ook niet vergeten. Eigenlijk voelt het alsof er niets meer in je hoofd bij past.

    Je ervaart onrust en chaos en vindt het lastig om je te focussen. Een vol hoofd leidt tot concentratieproblemen, waardoor je vermoeider raakt om toch nog hetzelfde te kunnen blijven doen. Het kost je steeds meer inspanning en energie.

     

    Uit je hoofd komen... hoe doe je dat eigenlijk?

    • Maak eerst je hoofd wat leger. Een eerste stap die je kunt zetten, is opschrijven wat er in zit. Zijn het die tientallen actiepunten die je nog moet doen? Schrijf dit dan eerst eens voor jezelf op en bekijk rustig wat de hoogste prioriteit heeft.
    • Zit je hoofd vooral "vol" met andere dingen die niet zo veel met actiepunten te maken hebben? Ook dan kun je beginnen met je hoofd leger maken door te schrijven. Welke gedachten bevinden zich in je hoofd, welke gedachten tuimelen er nu eigenlijk over elkaar heen? Schrijf het op en schep hierdoor orde.
    • Zo, nu dit gedaan is, gaan we wat aandacht geven aan lichamelijke inspanning. Uit je hoofd komen doe je juist door een lichamelijke activiteit te doen. Dus ook als je moe bent. Ga vaker wandelen of kijk hoe je concreet een begin kunt maken met meer lichaamsbeweging. Kies een vorm die je leuk vindt. Ik weet zeker dat je hoofd daarna leger is!

     

  • Je moet helemaal niks

    Je moet helemaal niks

    Author Ingrid

    Maar al te vaak hoor ik mensen tijdens coachgesprekken het woordje "moeten" gebruiken. Bij cliënten met stressgerelateerde klachten hoor ik het woordje zelfs nog ietsje vaker. Ik moet sporten, ik moet geld verdienen, ik moet dit, ik moet dat... de lijst is oneindig. Wanneer ik mijn cliënten terug geef dat het woordje "moeten" vaak valt, wordt dit veelal ook beargumenteerd met de reden "ja maar, het moet echt...". Geen speld tussen te krijgen. Of toch?

    Vervolgens stel ik de vraag wat dit moeten eigenlijk met je doet. Wat voor gevoel geeft het woordje "moeten" je? Reacties zijn vooral in de trend van "het verkrampt me", "het geeft druk", "het beperkt me". Niet echt iets waar je energie van krijgt dus. Hoe is dit in jouw leven? Moet jij veel van jezelf? En hoe kom je er weer van af, van al die "moetens"? Is het mogelijk om te ont-moeten?

    Ja, dat kan. Het vraagt wel wat oefening. Begin met deze stappen om jezelf te ont-moeten. 

    Stap 1: word jezelf bewust van hoe vaak je het woordje moeten gebruikt. Let er eens een paar dagen op of dit iets is wat jij veel doet. Dus als jij jezelf het woordje "moeten" hoort zeggen, denk dan even terug aan het uitroepteken op de foto.

    Stap 2: stel jezelf deze vragen: "Moet het echt? Of is het iets wat ik mezelf opleg? Hoe erg is het als ik genoegen neem met minder moeten?".

    Stap 3: komt er al iets meer ruimte? Vervang dan jouw "moetens" die overblijven, door "willen". Je moet namelijk helemaal niks! Hoe voelt het als je moeten vervangt door willen?

  • Mijn 3 beste tips voor minder stress

    Mijn 3 beste tips voor minder stress

    Author Ingrid

    Stress. We hebben er allemaal last van. Stress kan namelijk heel reëel in je leven aanwezig zijn. Denk maar aan een hoge werkdruk, het verlies van je baan, of bijvoorbeeld verdrietige omstandigheden in je gezin of familie. Maar natuurlijk komt het ook voor dat je vooral (of misschien wel mede) je eigen stress veroorzaakt. Door veel te piekeren, of negatief tegen jezelf te praten, door veel te eisen van jezelf… er zijn meerdere redenen waarom mensen hun eigen stress veroorzaken of verergeren. Daar is wat aan te doen. Wat je altijd zelf kunt doen, is werken aan je eigen draagkracht. Ik geef je daarom mijn 3 beste tips voor minder stress.

    Sport!

    Het is een feit: als je gaat sporten, word je blijer. Dat komt door die fijne gelukshormoontjes (endorfines) die dan in je hersenen worden aangemaakt. Maar misschien minstens zo belangrijk is: door te sporten kun je even loskomen van zorgen, vergeet je ineens te piekeren en word je bovendien nog fitter ook. Er zijn vele, vele voordelen van sporten te benoemen (en dat heb ik ook al eerder gedaan in dit artikel Sporten? Waarom zou ik?). Dus waar wacht je eigenlijk nog op? 

    Lees verder voor meer tips...


     

  • 3 Krachtige vragen die je jezelf kunt stellen bij stress

    3 Krachtige vragen die je jezelf kunt stellen bij stress

    Author Ingrid

    Laatst had ik het nog met een cliënte over hoeveel meer er de laatste jaren van ons gevraagd wordt. Onze wereld verandert. En hoe. Klik hier. Lees dit. Download dat. Mail nu. App. De wereld schreeuwt steeds harder om jouw aandacht. Doe. Denk. Wees succesvol. Faal niet. Wees perfect. Doe mee. Je moet! Presteer meer! Input, input, input. Must see! Must read (zoals dit artikel, maar ja)! Je smartphone produceert constant geluidjes die je aandacht en actie vragen. Je mailbox stroomt over. Je to do-list komt nooit af. We leven ons leven in sneltreinvaart en lijken altijd maar haast te hebben. De belasting en stressverhogende omstandigheden nemen overduidelijk toe. Maar wat doe jij?

    Ja, zeg eens: wat doe jij?

    Ga jij mee in die hysterische sneltrein van altijd maar door, door, doorgaan? Hoe vaak neem je eigenlijk een moment om stil te staan? Is het echt zo belangrijk, die carrière van je? Is dat waar het in het leven om draait, denk je? Komt het nog wel eens voor dat het voor 10 minuten helemaal stil is? Om je heen, of in jou? Waar trek jij je grenzen eigenlijk? Of ben je vergeten dat jij degene bent die je situatie kan veranderen? Hoe gaat het eigenlijk met jou? Vraag je jezelf dat wel eens af? Of heb je daar ook geen tijd voor? Bang voor het antwoord misschien? Zou het niet beter zijn als je voortaan in een stoptrein stapt? Of zullen we eens gek doen en meteen op je pauzeknop drukken?

    Pauze

    Wat een mooi woord. Pauze. Dat is stap 1 die je zet. Stop eens even (en doe dit vooral vaker). Zet alle geluid uit wat je nu af kan leiden. Je bent er even niet. Het is tijd voor jou. Dat is stap 2. Pak pen en papier, stap 3. Haal nu 3 keer diep adem, stap 4. Voel je je al ietsje beter? Fijn. Dan ben je klaar voor stap 5. Beantwoord de onderstaande vragen.

     

  • Waarom ik een heftige stressreactie had

    Waarom ik een heftige stressreactie had

    Author Ingrid

    Deze keer deel ik iets persoonlijks met je. Ik heb er over getwijfeld of ik dit zou doen, maar het was tijd voor het verzenden van mijn inspiratiebrief en hoe doe je dat als je zelf inspiratieloos bent? Ik kon maar één ding bedenken en dat was om te delen waar mijn hart nu vol van is. Mijn vader is vorige week onverwacht overleden. Op een prachtige leeftijd van 84 jaar heeft hij het leven verlaten door te gaan slapen en niet meer wakker te worden. Mijn vader heeft een mooi en vol leven gehad en ik heb er vrede mee dat het zijn tijd was.

    Wat bijzonder was om te ervaren, is wat zich in mijn lichaam afspeelde. Op de dag van zijn overlijden had ik een heftige stressreactie. Mijn lichaam was gespannen als een veer, ik ademde sneller, had pijn in mijn maag en borststreek en had soms ook hartkloppingen. Er gebeurde van alles in mijn lichaam en het voelde niet fijn. Ik herkende dat ik een stressreactie had (zoals ik het ooit geleerd heb in mijn opleiding) met alle symptomen van dien. Het was eigenlijk een logische stap dat ik vervolgens ook de dingen ben gaan doen waarmee ik mijn lichamelijke symptomen weer rustiger kon krijgen. In de dagen die volgden heb ik me dan ook steeds bewust bezig gehouden met mijn ademhaling, ik heb ontspanningsoefeningen gedaan en soms een meditatie, ik ben gewoon blijven sporten (ook al had ik er geen zin in). Eigenlijk deed ik alles waarvan ik weet dat het goed voor me is. Waarvan ik weet dat het werkt.

     


     

  • Herken jij je signalen van stress?

    Author Ingrid

    Iedereen ervaart in meer of mindere mate stress. Zeker in onze huidige maatschappij wordt dit een steeds groter probleem. Er wordt ook steeds meer van ons gevraagd: werk, gezin, relaties. Ook zijn er steeds meer prikkels te verwerken van onder meer televisie, e-mail, internet en mobiele telefoon. Natuurlijk wordt stress door iedereen weer anders ervaren. Sommige vormen van stress zijn als positieve stress te benoemen, bijvoorbeeld als je een bijzondere prestatie levert op het werk of als je meedoet aan een wedstrijd. Deze positieve, kortdurende stress helpt je zelfs om een betere prestatie neer te zetten. Ook ben je alerter, geconcentreerder en krijg je hiervan extra energie. Na afloop verdwijnt de spanning weer zodat je lichaam weer terug kan keren naar de toestand van rust.

    Zolang (in)spanning en ontspanning met elkaar in balans zijn, is er eigenlijk niets aan de hand. Maar wat gebeurt er nu eigenlijk als de boog gespannen blijft? Als opwinding of positieve spanning te lang op een hoog niveau blijft, wordt de spanning negatief. Als je hier niets aan doet, wordt deze negatieve spanning een overbelasting: stress. Als ook deze situatie te lang duurt, ga je een volgende grens over. Dit kan geleidelijk gebeuren en zonder dat je er erg in hebt. Door langdurige negatieve spanning raak je o.a. vermoeid en krijg je minder energie. Het is voor iedereen anders wanneer je dan een grens bereikt.


     

  • Een eye-opener: echt eten

    Een eye-opener: echt eten

    Author Ingrid

    Een van de onderwerpen die altijd aan de orde komt bij mijn stress- en burn-outbegeleiding, maar natuurlijk ook bij mijn nieuwste programma een Gezonder Leven, is voeding. Een gezond voedingspatroon draagt namelijk niet alleen bij aan een gezond lichaam, maar een gezond voedingspatroon geeft ook energie en hiermee vergroot je je eigen draagkracht.

    Ik geloof in echt eten. Een van mijn inspirators is Michael Pollan (journalist, auteur en voedseldeskundige). In een filmpje op YouTube kun je zelf zien wat hij te vertellen heeft over voeding, de voedingsindustrie en de relatie met onze gezondheid. Onderstaand lees je het interview in een notendop. Voor mij is dit niet alleen mijn persoonlijke richtlijn hoe ik eet, maar ook is dit één van de onderwerpen die aan de orde komt in de online cursus een Gezonder Leven. Ik hoop dat het ook voor jou een eye-opener kan zijn om te kiezen voor echt eten.

    Michael Pollan vertelt over de negatieve invloeden van goedkoop en bewerkt voedsel

    Het is verbazingwekkend hoe goedkoop het voedsel tegenwoordig geproduceerd kan worden. De voornaamste bron van energie bij het produceren van voedsel in de landbouw is niet langer de zon, maar dit zijn fossiele brandstoffen geworden. Dit geldt voor zowel de productie van voedsel, maar ook voor het gebruik van pesticiden en het wereldwijd transporteren van voedsel. De huidige productie van voedsel is hiermee ook geen duurzame oplossing.

    Beïnvloedt goedkoop voedsel onze gezondheid?

    Er is een direct verband tussen het voedingspatroon in de westerse maatschappij in relatie tot ziektes, zoals obesitas, diabetes, hart- en vaatziekte en kanker. Het is niet normaal dat we deze ziektes ontwikkeld hebben. Het is grotendeels een gevolg van onze manier van eten en levensstijl. Op plaatsen in de wereld waar het westers voedingspatroon wordt geïntroduceerd, ontstaan dezelfde ziektes. Deze westerse ziektes verspreiden zich steeds verder naar gelang het westers voedingspatroon zich verder verspreid over de wereld.

    De oorzaken in een notendop

    Historisch gezien hebben er de laatste tientallen jaren radicale veranderingen plaatsgevonden in ons voedingspatroon:

    • Ons eten wordt steeds vaker geproduceerd in een fabriek.
    • De verwerking van suiker, kunstmatige suikers en glucose-fructosestroop in ons voedsel.
    • De introductie van fast food en het steeds groter maken van porties.
    • Het goedkoop aanbieden van vlees, waardoor mensen het meer zijn gaan eten.  
  • 8 Tips om een burn-out te voorkomen

    Author Ingrid

    AL mijn cliënten met een burn-out zeggen achteraf: "Had ik maar beter naar mijn lijf geluisterd". Ook zeggen ze allemaal dat ze het nooit meer willen meemaken. Dus als jij op dit moment last hebt van chronische stress en hierdoor klachten ervaart, lees dan vooral wat je NU kunt doen om de neerwaartse spiraal te doorbreken. Ik geef je 8 tips!

    1. Stop met vechten
    Misschien wel het meest lastig is aanvaarden hoe je ervoor staat.

    Flink doen en jezelf eroverheen zetten, zijn nu niet de dingen die je helpen.

    Door te vechten blijf je jezelf uitputten. Als je niet toegeeft aan hoe het écht met je gaat, raak je steeds verder verwijderd van jezelf en zullen je klachten verder toenemen. Als jij kunt erkennen dat het genoeg is geweest, heb je de eerste belangrijke stap gezet.

    2. Neem signalen van stress ALTIJD serieus
    Sta eens stil en voel hoe het echt met je gaat. Als je klachten hebt, dan kun je dit zien als een signaal van je lichaam dat je over je grenzen bent gegaan. Het moet anders en het kan ook anders. Steeds als je deze signalen negeert, negeer je in feite jezelf.

    3. Maak je werk niet belangrijker dan jezelf
    Is jouw to do-list belangrijker dan jouw gezondheid? Ga je toch maar half ziek aan het werk, omdat je anders nóg verder achter loopt? Dan maak je je werk belangrijker dan jezelf en ben je niet goed bezig. Jij gaat altijd voor. Zoek andere oplossingen of vraag om hulp.


     

  • Wat ik geleerd heb van rouw en verlies

    Wat ik geleerd heb van rouw en verlies

    Author Ingrid

    Op 47-jarige leeftijd denk ik het een en ander geleerd te hebben over rouw en verlies. Rouwen is wat je doet als je iets of iemand voorgoed verliest. Dat kan niet alleen een dierbare zijn, maar ook bij verlies van je gezondheid, baan, relatie of huis kan er sprake zijn van rouw. Het is een stressvolle gebeurtenis die – afhankelijk van de grootte van het verlies – kan zorgen voor een aanhoudende stressreactie in je lijf. Rouw en verlies hoort bij het leven. Zo ook in mijn leven. Hoe groter het verlies in mijn leven was, hoe meer ik er van leerde. Acht jaar geleden moest ik na haar overlijden leren leven zonder mijn moeder. Dit jaar kwam daar het verlies van mijn vader bij. Het jaar 2013 zal altijd het jaar blijven waarin ik leerde leven zonder ouders. Er is genoeg te lezen over rouw en verlies en allerlei fases die je wel of niet doorloopt. Dit is wat ik geleerd heb, voor zover je dat kunt samenvatten in minder dan 1000 woorden. 

    Ontkenning is misschien wel één van de eerste emoties die je voelt. Ontkenning is als een soort overlevingsmechanisme. Als de klap van het verlies zó groot is, dat je het (nog) niet kunt bevatten, dan lijk je te bevriezen (een stressreactie, net als vechten of vluchten). Je gaat handelen op de automatische piloot, want de wereld draait gewoon door. Jouw wereld staat stil, maar alles gaat gewoon verder. Het gaat als het ware langs je heen. Langzaam maar zeker en beetje bij beetje dringt het tot je door: “Het is echt zo”. In de ochtenduren wakker worden en je de waarheid realiseren vond ik altijd het ergste. Mijn ervaring is dat je in deze fase ook de meest heftige, fysieke pijn ervaart. 

    Boosheid kan volgen als het besef verder door begint te dringen. Dit is niet voor iedereen zo. De (mate van) boosheid wordt mede bepaald door de grootte van het verlies. Als je iemand verliest op een leeftijd dat het te verwachten is, zal boosheid waarschijnlijk minder snel aanwezig zijn. Als iemand te jong overlijdt, zal het vaker voorkomen dat er sprake is van boosheid. In deze fase loop je ook vaak met vragen als “Waarom ik?”, “Waarom zij?” en ken je gevoelens van onrecht en onmacht. Vragen waarop je geen antwoord krijgt. Uiteindelijk ontdekte ik dat de “waarom-vraag” me niets opleverde. Er komen geen antwoorden die het verlies rechtvaardigen. Het beste antwoord is eigenlijk dat gerechtigheid niet altijd te vinden is in deze wereld (al denken we dat vaak wel). Vrijwel iedereen maakt vroeg of laat verlies mee in zijn of haar leven.

    Boosheid kun je maar het beste uiten. Doe je dit niet, dan hou je het vast in je lijf. En dat is niet fijn. Je kunt je boosheid uiten door je af te reageren op een boksbal, hard te schreeuwen wanneer niemand je kan horen, sporten, schrijven, praten, huilen, noem maar op. Het is voor iedereen weer anders. Verandert het iets aan de situatie? Nee. Lucht het op? Ja. 

  • Mijn partner heeft een burn-out. Wat nu?

    Mijn partner heeft een burn-out. Wat nu?

    Author Ingrid

    Vaak ziet een partner al eerder dat de ander burn-out aan het raken is. Je merkt dat de ander prikkelbaarder is, steeds meer tijd gaat steken in het werk, steeds minder goed kan ontspannen. Zijn of haar gedrag wordt anders en er kan ook sprake van zijn dat men zich meer terugtrekt. Er zijn tal van signalen dat het niet goed met je partner gaat, maar toch zie je gebeuren dat hij of zij burn-out raakt. Dat is moeilijk voor je partner, maar zeker ook voor jou.

    Omgaan met je partner die burn-out is, is zwaar en emotioneel. Onderstaand wat aanwijzingen om je richting te geven hoe je hiermee om kunt gaan.

    • Probeer je partner te overtuigen om professionele hulp te zoeken. Baseer je hierbij op de feiten en klachten die je ervaart en geef voorbeelden. Probeer emoties buiten het gesprek te houden.
    • Informeer jezelf over een burn-out en waar je partner mee worstelt. Dit kan middels internet, een boek of informeer hiernaar bij de hulpverlener van je partner. Ga mee naar het eerste gesprek met de hulpverlener.

  • Ontdek wat een overdaad aan prikkels en stress met elkaar te maken hebben

    Ontdek wat een overdaad aan prikkels en stress met elkaar te maken hebben

    Author Ingrid

    Een van de zaken die ik een eye opener vond tijdens mijn opleiding tot stresscounselor, is dat wij tegenwoordig zo veel meer input te verwerken krijgen dan enkele tientallen jaren geleden. De werkdruk is in de afgelopen 20 jaar ieder jaar met 1,5% toegenomen. Wij mensen zijn zó gewend geraakt aan een zekere mate van stress en spanning in ons leven, dat we een gevoel van spanning als normaal beschouwen. En eigenlijk is dat juist abnormaal.

    Onze maatschappij is gericht op succes, op presteren, op targets, op meer, beter en sneller. De prikkels die op ons af komen zijn de laatste jaren mede door de komst van internet gigantisch toegenomen. Ons brein wordt de hele dag geprikkeld door onze smartphone, social media, e-mailverkeer, gamen, chatten. Het altijd maar bereikbaar moeten zijn vermindert je concentratie en kan leiden tot slechter slapen en vermoeidheid. Beeldschermen hebben bovendien een negatief effect op de aanmaak van melatonime. Dit stofje heb je nodig om in slaap te komen. 

  • In 8 stappen naar meer zelfvertrouwen

    In 8 stappen naar meer zelfvertrouwen

    Author Ingrid

    Het is maandagmorgen, je voelt je niet helemaal lekker in je vel, dus hup naar de winkel om wat zelfvertrouwen te kopen. Zou dat niet mooi zijn? "Een onsje, mevrouw?" "Nee, doet u mij maar 2 ons vandaag". En klaar is Kees. Helaas is het niet zo simpel. Maar groeien naar meer zelfvertrouwen ligt wél binnen je bereik!

    Zelfvertrouwen is eigenlijk je geloof in jezelf dat je iets goed kunt. Mensen met zelfvertrouwen kunnen hun eigen kwaliteiten realistisch inschatten. Deels wordt dat bepaald door je jeugd waar je zelfbeeld wordt gevormd. Maar minstens zo belangrijk is hoe je jezelf waardeert. Kun je jezelf waarderen, ook als je een fout maakt? Zelfwaardering staat daarmee ook aan de basis voor je zelfvertrouwen. Dan is bij zelfvertrouwen ook nog bepalend of je in bijvoorbeeld je werk ervaart dat je iets kunt, dat je goed werk levert, dat je ervaart waar je goed in bent. Hoe vaker iets lukt of goed gaat, hoe meer je zelfvertrouwen de kans krijgt om te groeien.

    Wat kun je zelf doen voor meer zelfvertrouwen?

    1. Vraag jezelf af: wat is er goed aan mij? Wat zijn je positieve eigenschappen? Noem minstens 5 kwaliteiten van jezelf. Moeilijk? Hoe zouden de mensen die dichtbij je staan dit dan benoemen? Vraag het ze desnoods!

    2. Maak deze zin af: "Ik ben trots op ... ". Maak een lijst met alles waar je trots op bent van jezelf en lees hem regelmatig door.

    3. Accepteer je minpunten. Natuurlijk heeft ieder mens ook minpunten. Inderdaad, ieder mens, hier ben je niet alleen in. Is dat nou echt zo erg? Accepteer ze of kijk of je er iets aan zou kunnen en willen veranderen. En hoe zou het zijn als je jouw minpunt zo positief mogelijk bekijkt? Wees lief voor jezelf.

    4. Stop met jezelf afkeuren. De meeste mensen zijn milder voor hun vrienden dan voor zichzelf. Bedenk dat je ook zo mild voor jezelf kunt zijn. Je kunt je gedrag afkeuren, maar keur nooit jezelf af.


     

  • Bijnieruitputting: oorzaken en oplossingen

    Bijnieruitputting: oorzaken en oplossingen

    Author Ingrid

    In onze razende wereld is onze gezondheid steeds vaker de prijs die we moeten betalen. Chronische stress, burn-out en bijnieruitputting komen steeds meer voor. Bijnieruitputting lijkt vaak niet te worden herkend door huisartsen, waardoor wel op het niveau van de (verschillende) symptomen wordt behandeld, maar de oorzaak over het hoofd wordt gezien. En dat vind ik nou een typisch geval van jammer. 

    De functie van de bijnieren

    Bovenop je nieren bevinden zich de bijnieren, niet groter dan een walnoot. Deze kleine organen zijn verantwoordelijk voor de productie van hormonen, zoals o.a.:

    • cortisol: maakt ons lichaam bij een stressprikkel klaar voor actie. Cortisol is betrokken bij een goed werkend immuunsysteem en werkt ontstekingsremmend. Wanneer er sprake is van chronische stress e/o bijnieruitputting, heeft dit effect op het immuunsysteem en kan ontsteking of gevoeligheid hiervoor in de hand werken. Glucose en cafeïne bevorderen de aanmaak van cortisol. Je kunt dit ervaren als een vergrote (bijna onbedwingbare) behoefte aan zoetigheid en koffie.
    • adrenaline en noradrenaline: deze hormonen zijn samen met cortisol specifiek betrokken bij stress. Wanneer de bijnier adrenaline aanmaakt, zorgt dit voor een verhoging van de hartslag en ademhaling. De peristaltiek en vertering in het maag-/darmkanaal wordt op een laag pitje gezet.
    • aldosteron: zorgt voor de vochthuishouding en voor het constant houden van je bloeddruk. Als er door de bijnieren onvoldoende aldosteron aangemaakt kan worden, kan dit resulteren in een te lage bloeddruk. Ook krijg je door de verstoorde vochthuishouding een sterk verhoogde hang naar zoute voeding.
    • testosteron en oestrogeen: DHEA is nodig voor de aanmaak van testosteron en oestrogeen. Vandaar de libidoproblemen en menstruatieproblemen indien het DHEA-level te laag is.

    Deze hormonen beïnvloeden alle belangrijke fysiologische processen in je lichaam. Wanneer de hersenen een stressprikkel krijgen, vindt er meteen vanuit de bijnieren een reactie plaats naar de hypothalamus voor de afgifte van hormonen. Welke stressprikkels dit zijn?

  • Fabel: een burn-out werkgerelateerd?

    Fabel: een burn-out werkgerelateerd?

    Author Ingrid

    Regelmatig verbaas ik me over de onjuiste informatie die op internet te lezen is over een burn-out. En dan druk ik me nog zacht uit. Het lijkt me bijzonder lastig om in de wirwar van blogs en websites de juiste informatie te vinden. Want wat is nu waar? En wat ook juist niet? Gelukkig kan ik bloggen en de fabels de wereld uit helpen. Hier komt de eerste fabel: een burn-out is werkgerelateerd.

    Niet dus. Beter zou zijn: een burn-out is in de meeste gevallen werkgerelateerd. Op het werk zijn er verschillende factoren die kunnen leiden tot een burn-out. En ja, hoge werkdruk is misschien wel de belangrijkste. Maar wat ik ook zie: als werknemers zich niet veilig voelen om zich te uiten tegen hun leidinggevende, zijn zij geneigd om langer over hun eigen grenzen te gaan. Een burn-out ontstaat echter niet alleen door een hoge werkdruk. Er zijn meerdere factoren die meespelen, zoals de karaktereigenschappen van de medewerker.


     

  • Communiceren kun je leren

    Communiceren kun je leren

    Author Ingrid

    Ik kom het nogal eens tegen bij coaching: mensen willen graag leren om beter te communiceren. Hoe kun je op een opbouwende manier de ander overtuigen van jouw mening of jouw standpunt? En dan het liefst zo dat je krijgt wat je wilt. Dat het de ander duidelijk is wat jouw mening is zonder dat er een conflict van komt. Ken jij de regels van doeltreffende communicatie waardoor de boodschap overkomt?

    Om het helder te maken hoe het niet moet, eerst een voorbeeld. Fred is een sloddervos en laat heel vaak zijn spullen in huis slingeren. Zijn vrouw Anna is netjes en houdt er juist van als het huis is opgeruimd. Anna: “Je maakt er steeds zo’n bende van in huis. Kun je nou gewoon ook eens een keer je rotzooi opruimen! Waarom moet ik dat nou steeds maar weer zeggen!”. Fred voelt zich aangesproken en gaat door de aanvallende manier van communiceren meteen in de verdediging: “Zeur toch niet altijd zo, ik kan het toch nooit goed doen”. Wat Anna eigenlijk doet, is kritiek leveren. Ze geeft vooral aan wat ze niet wil, want zo hebben wij dat nou eenmaal geleerd. Ze spreekt veel in de jij-vorm waardoor Fred ook bijna niet anders kan dan zich te verdedigen.

    Hoe zou Anna het nu ook kunnen zeggen? Hoe zou het overkomen als Anna zich meer richt op de feiten, haar gevoel benoemt en aangeeft hoe ze het wel zou willen? Anna: “Fred, ik heb er last van als je je spullen zo rond laat slingeren. Ik ben nu eenmaal netter dan jij. Ik heb er behoefte aan dat het opgeruimd is om me goed te voelen. Ik voel me verder niet serieus genomen als je mijn behoeften niet erkent. Ik zou het heel fijn vinden als je de moeite zou kunnen nemen om wat vaker je spullen op te ruimen”. Merk je het verschil? Anna spreekt nu in de ik-vorm. Ze benoemt de feiten zonder hierover te oordelen. Ook geeft ze aan waar ze behoefte aan heeft, dit is duidelijk voor Fred. Tot slot geeft ze ook nog aan hoe ze de situatie liever zou willen.


     

  • De 5 meest voorkomende mythes over een burn-out

    De 5 meest voorkomende mythes over een burn-out

    Author Ingrid

    Ik kom het nog steeds tegen. Onbegrip en onwetendheid over een burn-out. Vooral als je een nieuwsartikel leest over een burn-out waarbij mensen hun reactie kunnen achterlaten. Veel mensen zijn hard met hun oordeel. Wat mij betreft komt dit veelal voort uit onwetendheid.

    Maar ook (en helaas) hoor ik van mijn cliënten regelmatig dat ze te maken hebben met onbegrip van de omgeving. Want ja, er is toch immers niets aan je te zien? Eigenlijk kan ik het dan wel van de daken schreeuwen. Dus dat doe ik maar eens. Door middel van een artikel om de 5 meest voorkomende mythes over een burn-out te ontkrachten. Hoe het wél zit. Als steun aan mijn (ex) cliënten, maar ook als steun aan al die andere mensen die een burn-out hebben (gehad). 

    Mythe #1: Het zit tussen je oren

    Een burn-out geeft o.a. lichamelijke klachten en die zijn niet mals. Vermoeidheid danwel uitputting is vaak de voornaamste klacht, maar er zijn nog vele klachten die ook feitelijk waar te nemen zijn. Denk hierbij aan een verhoogde bloeddruk, pijnklachten, hartkloppingen, verkrampingen. Hiernaast geeft een burn-out ook geestelijke klachten, zoals verminderde concentratie of vergeetachtigheid. Ik heb hier eerder een artikel over geschreven, scroll even naar onderen naar het artikel "Overspannen of burn-out". Je leest dan alle klachten die bij een burn-out kunnen voorkomen.

    Mythe #2: Een burn-out is aanstellerij

    Een stelling die dicht tegen de eerste mythe aan zit, maar toch het vermelden waard is. Want dit kom ik zo vaak tegen... te triest voor woorden gewoon. Een burn-out is alles behalve aanstellerij. De mensen die dit overkomt, hebben vaak een lange weg afgelegd van chronische overbelasting door wat voor omstandigheden dan ook. Het zijn veelal juist de mensen die de lat hoog leggen en zich het liefst verre houden van aanstellerij. Het zijn juist de mensen die hard zijn voor zichzelf en steeds maar weer zichzelf oppeppen om door te zetten. Dus aanstellerij? Juist niet!

     

  • Angst is vooral een gedachte in jouw hoofd

    Angst is vooral een gedachte in jouw hoofd

    Author Ingrid

    Enkele van mijn (ex) cliënten laten zich leiden door angst in hun leven. Dit is natuurlijk geen bewuste keuze. Angst kennen we allemaal wel. Wij mensen zitten vol met angsten, zoals angst voor ziekte, voor verlies, voor afwijzing of bedreiging. Eigenlijk is angst geen goede raadgever. Hoe vreemd het ook klinkt, eigenlijk is angst niet echt. Het is vooral een gedachte in jouw hoofd. Angst krijg je niet bij de geboorte mee, maar ontstaat tijdens je leven door de herinnering aan een gebeurtenis. Denk maar eens aan hoe makkelijk kleine kinderen op de ski’s staan; totaal onbevangen, tot ze een keer vallen. Dan kan de herinnering aan de val ervoor zorgen dat ze bang worden, verkrampen en hun onbevangenheid op dit onderdeel kwijt zijn. Angst is dus aangeleerd.

    Weet je dat ruim 80% van de dingen waar we bang voor zijn, helemaal niet uitkomen? Toch laten we ons eerder leiden door een negatieve ervaring door een positieve. Hoe vaak heb je je achteraf gerealiseerd dat je angst eigenlijk ongegrond was? Het viel – achteraf bekeken – toch wel mee. In je hoofd was het groter dan in de realiteit.

    Angst kan een mooier leven in meer of mindere mate in de weg staan. Angst kan je dwingen tot niet goed of zelfs helemaal niet meer handelen. Angst geeft lichamelijk dezelfde symptomen als stressverschijnselen. Angst kan heel veel stress in je leven veroorzaken. Het wordt vooral hoog in de borstkas vastgehouden. Door te snel adem te halen, kunnen hyperventilatieklachten ontstaan. Als angst je leven meer en meer gaat beheersen, kan dit zelfs ook leiden tot emotionele en lichamelijke uitputting.


     

  • Hoe jij kunt omgaan met iemand met een burn-out

    Hoe jij kunt omgaan met iemand met een burn-out

    Author Ingrid

    In Nederland overkomt het één op de acht mensen: een burn-out. De kans is dus groot dat jij momenteel minimaal één persoon kent die een burn-out heeft. Soms is dat dichtbij en treft het je partner. Maar natuurlijk: het kan ook een collega zijn, een familielid of je beste vriendin. Hoe kun je nu eigenlijk het beste omgaan met iemand die een burn-out heeft? Wat moet je doen en wat kun je beter laten? 6 tips over hoe jij om kunt gaan met iemand met een burn-out.

    #1 Stel je voor dat jij het bent

    Ga eens in de schoenen van de ander met de burn-out staan. Stel je eens voor dat jij het bent. Jij bent degene die op is, vermoeider dan ooit is, die tal van lichamelijke, emotionele, mentale en fysieke klachten ervaart. Soms bonkt je hart of voel je pijn op je borst. Je slaapt slecht. Je hoofd maalt en maalt en chaos overheerst. Je wordt al moe van het minste geluid aan je hoofd. Je spieren doen pijn. Je hebt last van je maag. Hoofdpijn. Je huilt en bent vaak emotioneel. Je voelt je niet goed, je voelt je zelfs superslecht. Je zit vast en ziet geen uitweg. Je lontje is nogal kort. Je schaamt je, want het lukte je niet om te presteren. En het ergste: het is jou overkomen.

    Hoe voelt dat? Vermenigvuldig het nu met 100. En lees verder.  

  • Hoe het stellen van hoge eisen leidt tot onnodige stress

    Hoe het stellen van hoge eisen leidt tot onnodige stress

    Author Ingrid

    Wat ik regelmatig tegenkom bij mijn cliënten met stress- of burn-outklachten, is dat zij hoge eisen stellen. Hoge eisen aan hun vaardigheden, hoge eisen aan hoe zij hun werk "zouden moeten doen" en vooral: hoge eisen aan zichzelf. Het  stellen van hoge eisen is een belemmerende overtuiging. Je gedachten, gedrag en gevoelens worden gestuurd door de overtuiging. Het stellen van hoge eisen uit zich o.a. in perfectionisme en het opleggen van verplichtingen en regels aan jezelf. Het is dan moeilijk om te ontspannen. En vooral in je hoofd is het een drukte van belang. Eigenlijk heb je nooit rust. 

    Het stellen van hoge eisen is iets wat je zelf in stand houdt, tot het moment dat je inziet dat het ook anders kan. Hoe extremer de eisen zijn die je aan jezelf stelt, hoe meer je "moet". Omdat je steeds maar weer achter de feiten aanloopt, kan dit leiden tot nog meer "moeten". Je kunt maar niet voldoen aan je eigen overtuigingen, dus doe je er nog een schepje bovenop. De stress neemt steeds meer toe, tot je lichamelijk en geestelijk steeds vermoeider raakt. Doorbreek dit patroon! Laat dit jouw moment van inzicht zijn.

    Wat je kunt doen om minder hoge eisen te stellen

    • Schrijf op hoe jij hoge eisen aan jezelf stelt. Is het vooral op je werk of thuis? In welke rol (vader, moeder, collega, leidinggevende, vriend, vriendin, broer, zus, enzovoort) stel je hoge eisen? Zit hier verschil in? Wat zijn de verplichtingen die je jezelf oplegt?

     

Mijn partner heeft een burn-out. Wat nu?

Geschreven door Ingrid op maandag, 20 februari 2012. Posted in Blog Social Buttons

Mijn partner heeft een burn-out. Wat nu?

Vaak ziet een partner al eerder dat de ander burn-out aan het raken is. Je merkt dat de ander prikkelbaarder is, steeds meer tijd gaat steken in het werk, steeds minder goed kan ontspannen. Zijn of haar gedrag wordt anders en er kan ook sprake van zijn dat men zich meer terugtrekt. Er zijn tal van signalen dat het niet goed met je partner gaat, maar toch zie je gebeuren dat hij of zij burn-out raakt. Dat is moeilijk voor je partner, maar zeker ook voor jou.

Omgaan met je partner die burn-out is, is zwaar en emotioneel. Onderstaand wat aanwijzingen om je richting te geven hoe je hiermee om kunt gaan.

  • Probeer je partner te overtuigen om professionele hulp te zoeken. Baseer je hierbij op de feiten en klachten die je ervaart en geef voorbeelden. Probeer emoties buiten het gesprek te houden.
  • Informeer jezelf over een burn-out en waar je partner mee worstelt. Dit kan middels internet, een boek of informeer hiernaar bij de hulpverlener van je partner. Ga mee naar het eerste gesprek met de hulpverlener.

  • Je partner kan mogelijk worstelen met gevoelens van schaamte. Toon begrip. Geef ruimte om te praten.
  • Zoek samen ontspanning en activiteiten die energie geven. Ook als je partner zegt “geen zin of puf te hebben”, is het juist goed dat er iemand is die een zetje in de goede richting kan geven. Een wandelingetje van 15 minuten kan al bijdragen aan het herstel.
  • Geef de ander ruim de tijd om te herstellen. Oefen geen druk uit, dit werkt averechts.
  • Luisteren is vaak belangrijker dan met oplossingen komen.
  • Bespreek samen waar je de ander bij kunt helpen.
  • Als de burn-out een werkgerelateerde oorzaak heeft, dan kan het zijn dat je partner het contact met het werk als zeer stressverhogend ervaart. Kijk of je hierbij kunt helpen door op te treden als (tijdelijk) contactpersoon voor het contact met de werkgever.
  • Blijf betrokken, ook al is dat moeilijk als je partner prikkelbaar en negatief is.
  • Zorg ook goed voor jezelf. Je kunt niet alles overnemen. Geef ook goed je eigen grenzen aan.
  • Kijk of er iemand in je omgeving is bij wie je zelf steun kunt zoeken. Bij je partner zal je hiervoor minder ruimte krijgen.
  • Natuurlijk kun je ook contact met mij opnemen voor een oriënterend kennismakingsgesprek. Dit is gratis en vrijblijvend.

Social Buttons

Comments (30)

  • Jessie

    Jessie

    06 maart 2013 at 08:59 |
    Mijn man is nu behoorlijk overspannen en het moeilijkste vind ik op dit moment dat hij het thuis op mij af reageert. Ik snap het wel, want ik ben de enige thuis met wie hij dit kan delen, maar ik kan hem zo moeilijk helpen. Hij gaat vaak zo te keer tegen mij met dat ik hem niet begrijp en dat ik hem niet steun dit in soms in bijzijn van onze dochter van 1,5. Zij begrijpt er niets van en komt dan naar mij toe om me te knuffelen of een hand op me neer te leggen. Ik leg dan aan haar uit dat papa problemen heeft en niet echt boos op me is.
    Hij is al naar de huisarts geweest, die heeft hem medicijnen gegeven om rustiger te worden en een doorverwijzing naar een psycholoog. Alleen zijn werkgever ziet niet in dat hij ziek is en wil dat hij gewoon komt werken. Ook de bedrijfsarts heeft niet geconcludeerd dat hij overspannen is. Dit alles komt door zijn werk, waarin hij naar zijn zeggen op de proef wordt gesteld en hij niet serieus wordt genomen.
    Ik weet het niet meer, ik wil hem zo graag helpen maar hoe? We krijgen alleen maar ruzie hierdoor. Ik merk dat het mij best zwaar valt omdat alles nu op mij neer komt. Heb je advies voor mij?
  • Ingrid Prent

    Ingrid Prent

    08 maart 2013 at 12:16 |
    Wat moeilijk voor je, Jessie. Heeft de huisarts wel een diagnose gesteld, begrijp ik?

    Heb je eerder tegen je man gezegd dat je hem wel wilt begrijpen en dat je hem wel wilt steunen? Luisteren is vaak belangrijker dan met oplossingen komen. Het is al fijn dat hij is doorverwezen naar een psycholoog; dit is in feite de persoon die hem hier nu verder bij gaat helpen. Wat jij wel voor hem kunt doen:
    - luisteren en hem laten praten, begrip tonen
    - stel desnoods als open vraag: wat kan ik voor je doen om je goed te helpen? Wat heb je van mij nodig? Jij hoeft dan ook geen oplossing te bedenken, je man kan dan aangeven wat hij van je nodig heeft.

    Wat je voor jezelf kunt doen:
    - zorg dat je zelf ook bij iemand terecht kunt om je verhaal kwijt te kunnen
    - blijf voor jezelf leuke dingen doen. Ook voor jou is deze situatie erg moeilijk. Soms kan het helpen om even afstand te nemen door dingen voor jezelf te blijven doen, soms kan dat al een klein wandelingetje zijn.

    Veel sterkte en lieve groet,
    Ingrid
  • Tanja

    Tanja

    03 mei 2013 at 20:19 |
    Mijn man is op dit moment bij zijn zus, nadenken over wat hij nog voelt voor mij. We zijn 12 jaar samen en hadden tot voor kort een geweldig huwelijk en leven.
    Ik ben kapot van verdriet want ik ben 20 weken zwanger en we hebben een zoon van 7 jaar. Ik ben met IUI zwanger geworden in december, een zeer bewuste keus dus. In februari op de wintersport, toen ik 11 weken zwanger was, ontdekte ik dat mijn man een relatie heeft met een 20 jaar jonger collegaatje (hij is 47) als sinds november, dus voor mijn zwangerschap.
    Het rare is dat de timing van de affaire "niet klopt", we waren in een piek van onze relatie (12 jaar), dat zegt mijn man ook en toch is er ruimte ontstaan. Na nu 5 weken knokken voor ons huwelijk, is hij nu vertrokken, want hij is in de war, voelt onrust en voelt de liefde niet meer voor mij en moet nadenken. Sinds 1,5 week heeft hij de diagnose burnout/depressie en is er niets van hem over. Veel van zijn extreem egoistische gedrag kan ik nu wel plaatsen want de dingen die hij deed, paste niet bij mijn man.
    Op zijn werk werd hij in januari tijdelijk ontheven van bepaalde taken want er liep een onderzoek naar hem. Uiteindelijk bleek hij niets misdaan te hebben maar het hele gebeuren heeft forse impact gehad op zijn eigenwaarde en zelfbeeld, plus zijn gevoel van rechtvaardigheid. Al met al diverse factoren waardoor een burnout/depressie me niet verbaasd.

    En ondanks alles wat er is gebeurd, wil ik mijn huwelijk en mijn gezin nog niet opgeven en wil ik mijn man graag thuis hebben zodat hij kan herstellen en genezen, al duurt dat lang en wordt dat voor mij zwaar. Hij twijfelt echter sterk aan zijn liefde voor mij en de verliefdheid op het collegaatje, helpt daarbij niet. Zij trekt aan hem, Joost mag weten waarom ze in zee wil met een man die 20 jaar ouder is, zo ziek is en over 4 maanden vader wordt van een baby, maar a la.

    Op welke manier kan ik mijn man overtuigen om thuis te komen en hier in alle rust te herstellen? Hij houdt zich nu vast aan de liefde voor mij die hij mist maar ik durf met alle vertrouwen te zeggen dat dat er nog is, alleen is het voor nu weg door alles wat er gebeurd is. Tzt zal het terugkomen. Ik weet dat ik hem niet zomaar kan overtuigen en ik weet ook dat ik niets kan zeggen waardoor hij direct terugkomt maar wat is in dit geval de beste aanpak met de meeste kans van slagen of waarbij ik hem in ieder geval niet afstoot ?
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      06 mei 2013 at 05:41 |
      Allereerst wil ik zeggen dat ik met je mee voel, Tanja. Heftig wat je meemaakt en dan ook nog terwijl je 20 weken zwanger bent.

      Om je vraag te beantwoorden: ik weet niet of ik je het antwoord ga geven waarop je hoopt. Dit is namelijk mijn ervaring: als een man zegt dat hij ruimte nodig heeft om na te denken, dan is dit ook zo. Hij is nu tenminste op een “onafhankelijke” plek waar hij die ruimte ook heeft. Als hij zegt dat dit is wat hij nodig heeft, dan kun je hem misschien beter daar laten. Ik denk juist dat je meer kans hebt op zijn terugkomen als hij je gaat missen en hij bewust zelf die keuze maakt (voor jou). Eigenlijk denk ik dus ook niet zo zeer dat je hem kunt “overtuigen” om thuis te komen en in alle rust te herstellen. Het kan juist zijn dat dit voor hem nog verwarrender en moeilijker wordt. Of erger: als je te hard aan hem “trekt” (zoals zij), dat hij juist bij je weggaat. Het beste wat je mijns inziens kunt doen, is hem laten weten dat je er voor hem wilt zijn als hij daar behoefte aan heeft.

      Ik wens je veel sterkte.
  • Ellebil

    Ellebil

    23 juni 2013 at 09:00 |
    Hallo allemaal.

    Mijn vriend zit tegen overspannenheid aan. Zegt de huisarts. Persoonlijk denk ik dat hij al veel eerder heen is. Hij is doorverwezen naar een eertelijnspsychoog alleen wil hij er nu niet eens meer naar toe. Ik probeer hem in alles te helpen maar dit word erg moeilijk omdat hij heel kortaf tegen mij doet! Als ik iets zeg krijg ik weinig reactie terug. Als we op visite zijn of hij praat met andere mensen dan is hij z'n oude zelf weer maar zodra we weer in de auto zitten is hij weer stil en kortaf! Hierdoor voel ik me weer afgewezen en word het voor mij moeilijker om positief te blijven. Zelfs nu ik net geopereerd bent reageert hij weinig en komt ook niet uit zichzelf mij helpen. Moet bijna om alles vragen! Is dit normaal bij iemand die overspannen is ? En kan ik er wat aan doen om hem te helpen! Want ik word hier zo onzekere van
  • Ingrid Prent

    Ingrid Prent

    28 juni 2013 at 05:28 |
    Lieve Ellebil,

    Als je vriend inderdaad overspannen is, kan het zeker zo zijn dat hij minder aandacht voor jou heeft. Misschien heeft hij al zijn aandacht voor zichzelf nodig om "overeind" te blijven. Voor veel mensen is het erg moeilijk om te erkennen dat ze overspannen of burn-out zijn. Er kan een gevoel van schaamte meespelen. Dit komt omdat men vaak denkt dat overspannenheid of burn-out een teken van zwakte is.

    Heb je je vriend wel eens gevraagd HOE je hem het beste kan helpen? Wat ik je als laatste nog mee wil geven: probeer het niet op jezelf te betrekken door onzeker te worden.

    Ik wens je veel sterkte toe.
  • irene

    irene

    28 juni 2013 at 23:11 |
    Heb hetzelfde probleem. Mijn partner heeft de de diagnose burn-out en zwaar overspannen. Ik kan hem op persoonlijk vlak niet bereiken. Voor mij is het extra zwaar, omdat ik zelf ook nog eens een chronische ziekte heb die zowel lichamelijk en geestelijk zo'n effect heeft. Probeer af en toe tijd voor mezelf te nemen, maar heb dan ook weer het gevoel dat ik hem in de steek laat. Iemand ideeën???
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      03 juli 2013 at 04:47 |
      Zijn er nog dingen die jullie samen kunnen doen, Irene? Waar jullie allebei van kunnen genieten... misschien iets wat jullie deden voor je partner een burn-out kreeg? Ik denk verder dat het goed is dat je juist wel die tijd voor jezelf neemt. Ook jij hebt het nodig om energie op te laden. Sterkte, Irene.
  • M

    M

    05 november 2013 at 06:23 |
    Mijn man heeft een Burn-out . Vorige week voor het eerst bij de psycholoog geweest. Het heeft veel met zijn werk te maken. Alleen het probleem is we zijn altijd thuis maar ook op het werk. Het gaat 24uur per dag door. We varen op een binnenvaartschip en zijn veel in het buitenland en zitten dus eigenlijk op een eiland. Niemand kan een kant op om even weg te zijn. Heb echt geen idee hoe ik het moet aanpakken zit er zelf aardig doorheen. Hij zegt niets en als ik probeer te praten speelt gelijk de woede op. Word kwaad om niets. Wat moet ik doen?
  • Ingrid Prent

    Ingrid Prent

    06 november 2013 at 13:29 |
    Beste M,

    Ik zou willen dat ik zó het antwoord voor je paraat had, maar dat heb ik niet. Jullie bevinden je in een moeilijke situatie. Als ik goed begrijp, is je man bij de psycholoog geweest. Als het goed is, gaat deze persoon ervoor zorgen dat hij handvatten krijgt om de situatie te verbeteren. Misschien heeft je man geen behoefte om erover te praten, lieve M. Je kunt misschien eens vragen hoe je hem het beste kunt helpen. Soms kunnen dat ook hele praktische zaken zijn. Het kwaad worden "om niets" is iets wat helaas ook erbij hoort.

    Ik wens je veel sterkte en alle goeds. En zorg ook goed voor jezelf.
  • me

    me

    13 januari 2014 at 13:15 |
    goedemiddag,

    ik weet niet meer wat ik moet doen. mijn vriend is overspannen en begrijp mijn vriend helemaal . ik heb zo vaak gevraagd of we iets kunnen doen samen en zegt steeds dat hij er geen in heeft en als zijn vrienden of broer of zus hem wat vragen dan kan het wel en dan voel ik me ook afgewezen en wordt daar erg onzeker van .. ik mag hem ook niet aan raken ...en doe ook alles zelf met de kinds wat ook zwaar is
    weten jullie mss wat ik nog kan doen?
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      13 januari 2014 at 15:45 |
      Heb je al gevraagd HOE je hem het beste kunt helpen, beste me?
  • Jenny

    Jenny

    27 januari 2014 at 12:42 |
    Na diverse reorganisaties 'overleefd' te hebben is mijn partner uiteindelijk via een massa-ontslag toch ontslagen. Gelukkig had hij binnen een half jaar al weer een andere baan. Die baan vindt hij wel leuk maar er heerst een nare bedrijfscultuur van steeds paniek schoppen. Bovendien staan er hier weer allerlei reorganisaties op stapel en vertrekt de ene na de andere collega. Mijn partner moet veel overwerken, ook vaak in het weekend standby staan en hij moet voor zijn werk per dag 200 kilometer reizen (file rijden).
    Dan is ook nog zijn vader anderhalf jaar geleden plotseling overleden. Daarvoor al maar nu nog meer trekt zijn moeder enorm aan hem: zij legt veel beslag op hem omdat ze nooit haar kinderen heeft kunnen loslaten. Door dit alles is mijn partner volgens mij overspannen geraakt/ aan het raken. Hij heeft het gevoel nergens meer tijd voor te hebben, steeds achter de feiten aan te lopen, wel te kunnen huilen als iets een beetje misloopt. Hij klaagt tegen mij dat hij toch nooit iets goed doet (wat ik helemaal niet met hem eens ben), hij vergeet de ene na de andere afspraak of belofte, hij is mopperig en hij is niet vooruit te branden.
    Ik probeer begrip op te brengen en hem met zo min mogelijk dingen te belasten. Het probleem is alleen wel, dat als ik hem de ruimte probeer te geven, zijn moeder die ruimte direct voor zichzelf inpikt. Maar mijn partner durft of wil niet tegen zijn moeder op.
    Door dit alles ben ik ook lang niet altijd meer tevreden over onze relatie. Ik probeer ook aan mijn trekken te komen maar wil hem toch niet belasten. Ik vind het balanceren maar ik zie dat hij toch slechter wordt. Ik heb al diverse keren aangegeven dat ik bang ben dat hij overspannen aan het worden is en ik heb hem gevraagd hoe ik hem kan helpen. Maar ik krijg nooit echt een reactie daarop.
    Wat nu? Wat kan ik nog meer doen om mijn partner te helpen?
  • Ro

    Ro

    20 maart 2014 at 11:19 |
    Hallo,

    Mijn vriendin is nu ongeveer 3 jaar overspannen/burnout en lichtje depressief. Ze is toen naar de dokter geweest en loopt sindsdien bij de psycholoog. Ze is na 2 jaar een tijdje stabiel geweest en is toen medicatie (paroxetine 20mg) af gaan bouwen tot 3mg en toen ging het mis, alle stress kwam weer terug waardoor ze niet meer at, sliep en alleen maar paniekaanvallen kreeg wat ze zelf ontwikkeld in haar hoofd. dat komt omdat haar perfectionisme in de weg zit, dat is haar grooote probleem! Dat heeft een paar weken geduurd voordat ze daar weer stabiel van werd en is op de 4 mg blijven zitten en ging aardig goed weer. Nu zijn net de stucador en tegelzetter klaar na 2 weken verbouwen wat de nodige spanningen meebrengt en nu zit ze weer een week thuis en is alleen maar bezig met angsten creeeren over dingen waar ze normaal totaal geen moeite mee heeft. Totaal geen zelfvertrouwen dus! I
    Ik vind het zo zielig en heb echt het gevoel dat ik niks voor haar kan doen. Ze probeert zelf van alles en is slim genoeg om alles precies te vertellen wat ze voelt, alleen haar lichaam (maag) waar ze nu een 2de maagzweer is op komst en haar geest kan niet stoppen met denken.

    Wandelen doen we en ik probeer haar te stimuleren voor yoga of sportschool, alleen de zenuwen zijn zo sterk op het moment dat dat kansloos is. Ik wil zo graag iets voor haar doen maar weet niet hoe meer.
    Wat kan ik nog doen?
    • Ingrid

      Ingrid

      28 maart 2014 at 05:58 |
      Ik denk dat je vooral kunt blijven stimuleren om actief buiten te blijven. Wandelen is goed om te blijven doen. Yoga (misschien thuis?) is ook een manier om tot rust te komen. Kijk ook even op de site of het boek Verademing van nut kan zijn. Veel sterkte.
  • Jolanda

    Jolanda

    12 mei 2014 at 18:30 |
    Mijn man is al 2 jaar depressief, tijdens onze vakantie is mij duidelijk geworden dat hij een burn-out had. Ik heb al zoveel meegemaakt met hem...dat kan ik hier in een paar woorden niet vertellen. De reden dat ik dit bericht achterlaat is omdat ik er nu zelf aan onderdoor ga...wij zijn al 22 jaar getrouwd we waren maatjes en wilden samen oud worden maar door de burn out lijkt t of ik een compleet andere man heb...hard, ongevoelig, muur opgetrokken, niet redelijk, geen warmte, geen intimiteit, geen begrip, geen aandacht...ik trek t gewoon niet meer maar ik hou nog steeds veel van hem. Ik wil zo graag dat t over is want ik hou dit niet meer vol maar ik wil ook niet scheiden..we hebben relatietherapie gehad, maatschappelijk werkster, en nu is hij onder behandeling van een psycholoog maar hij blijft zo hard. Ik weet niet meer waar ik heen moet met mijn gevoelens..ben compleet gesloopt en voel nu ook steeds een gloeiend gevoel in mn borst. Kan iemand me helpen? Ik weet t niet meer...
    • Ingrid

      Ingrid

      13 mei 2014 at 05:38 |
      Misschien is het dan tijd om hulp voor jezelf te zoeken, Jolanda. Ik zou zeker even naar de huisarts gaan als je deze klachten hebt. Als je eventueel een coachgesprek wilt, mail dan naar me op info@uwcoach.nu of naar ingrid@vooreengezondleven.nl.

      Sterkte.
      • Jolanda

        Jolanda

        14 mei 2014 at 14:28 |
        Ik ben vandaag bij de huisarts geweest, as maandag heb ik mn eerste gesprek met een maatschappelijk werkster, hopelijk kan zij me helpen mezelf sterk te maken en om te gaan met de situaties waar ik steeds tegen aan loop. Bedankt voor je reactie.
      • Els

        Els

        13 februari 2015 at 08:41 |
        Hallo Jolanda,
        Hoe gaat het nu met je? Ik herken zo veel in je verhaal, de woorden die je gebruikt, het gevoel welke je beschrijft. Ook ik zit met een partner die mij afwijst en een grote muur om zich heen bouwt. Onlangs is zijn moeder overleden (11 jaar heb ik een lat relatie met hem) en ik stond niet eens op de rouwkaart.
  • Daniee

    Daniee

    22 mei 2014 at 21:30 |
    Een jaar geleden leerde ik de liefde van mijn leven kennen en kregen wij een fijne relatie.
    Ik wist toen al dat ze een hectische baan had met weinig tijd voor haar zelf en in het weekend dood moe zijn.

    Twee weken geleden zijn we gaan samenwonen.
    Door ook de verhuizing naar mij toe is ze geknapt, half jaar geleden had ze de diagnose burn out gekregen maar ze bleef werken.
    Nu heeft ze zich wel ziek gemeld maar ze kan ook niets meer en ligt bijna alleen op bed ook al doet ze haar best om eruit te komen om even wat te doen.

    Poooh wat is dir zwaar zeg, woon je eindelijk samen maar ik voel meer afstand tussen ons dan ooit, niet samen ontbijten, lunchen eten of iets leuks doen.
    Niet samen slapen omdat mijn wekker vroeg gaat en zij haar slaap wil.
    Weet echt niet hoe haar te helpen.
  • Ingrid Prent

    Ingrid Prent

    24 mei 2014 at 05:12 |
    Ja, moeilijk Daniee. Heb je gevraagd aan haar HOE je haar het beste kunt helpen?
  • Daniee

    Daniee

    24 mei 2014 at 10:12 |
    Dank voor je reactie.
    Dat heb ik gevraagd en ze zegt dan "door mij te laten gaan, mijn eigen gang".

    Terwijl ik haar zo graag het belang wil laten in zien van ritme/structuur overdag ipv liggen, liggen liggen
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      25 mei 2014 at 05:31 |
      Het is zeker zo Daniee, dat energie op andere manieren opgebouwd kan worden dan door alleen maar te liggen (of rusten). Een hulpverlener zou haar kunnen begeleiden bij het opbouwen van energie. Vaak werkt dit beter dan dat de partner deze rol aanneemt.

      Sterkte.
  • Roos

    Roos

    19 augustus 2014 at 13:29 |
    Goedenmiddag.
    Sinds een tijdje is mijn (ex) vriend overspannen, we hadden een relatie van 1,5 jaar. Ik heb geprobeerd om hem de ruimte te geven, lief doen,boos worden en negeren ect. Ik ben in die tussen tijd zelf 2 keer weggaan voor rust en hem misschien in te laten zien wat hij mist. Hij deed vaak ook onredelijk tegen mij,

    Nu heeft hij er zelf een punt achter gezet en ben ik uit huis. Wat mijn foutis is dat ik het erg bij mezelf zocht ik was bang dat hij een ander had/vreemdging hij chat namelijk veel met woorden wat hij tegen mij zou moeten zeggen. Ik heb hem teveel op de huid gezeten en niet omdat ik wraak wil. Maar ik wil hem begijpen en ik wil dolgraag dat het goed komt.
    Nu heeft hij via via aangegeven dat ik te ver ben gegaan. Hoe moet ik er nou voorzorgen hem te laten inzien dat het mij spijt en dat ik het graag goed wil hebben?

    Groetjes R
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      28 augustus 2014 at 05:41 |
      Dit kun je dan toch gewoon zeggen, Roos? Dat je hem wilt begrijpen, dat het je spijt, dat je wilt dat het goed komt?

      Liefs,
      Ingrid
  • Elise

    Elise

    17 september 2014 at 08:14 |
    Hoi, mijn man is al meer dan 5 jaar overspannen, sinds de geboorte van onze eerste dochter. Er was een periode dat het wat beter ging maar nu gaat het slechter dan ooit.
    Hij heeft weinig inkomen als zzp'er en dat geeft hem heel veel stress.
    's Avonds gaat hij vaak weg naar zijn vrienden omdat hij het huis even uit moet, hij zit voor zijn gevoel teveel binnen en is teveel bezig met de verzorging van de kinderen.
    Maar de laatste dagen wil hij steeds dat ik overdag thuis blijf bij hem, omdat hij me nodig heeft. Ik doe wat ik kan maar ik heb een fulltime baan om ons hoofd boven water te kunnen houden!
    Ik wil dat hij professionele hulp zoekt maar als ik erover begin wordt hij gelijk boos. Zegt dat hij geen vreemden nodig heeft, alleen mij. Ondertussen reageert hij steeds heftiger en vreemder op ons.
    Wat kan ik hier nu mee?
  • L

    L

    25 november 2014 at 21:42 |
    Hoi,

    Mijn man is al meer dan een jaar ziek door een burn-out, depressie, angsstoornis en ptss.

    Zodra er een brief of telefoontje komt, die met zijn ziekte te maken heeft, zeker mbt werkgever, lopen wij hier thuis op eieren.

    Alles is aanleiding tot boos worden, onredelijke reacties en agressie zoals dingen stuk maken.

    Ik ben zelf chronisch ziek en ik studeer en werk. We hebben kinderen en ik hou het niet meer vol.

    Ik heb geen moment rust. Elke keer hetzelfde.

    Wanneer er een brief of afspraak komt, begint het weer. Paar weken ervoor en paar weken erna.

    Het is geen doen zo en ik weet me geen raad. Ik hebt zelfs, uit angst voor zijn reactie, een brief een paar weken verstopt. Uiteindelijk wel gegeven en hoppa...gedrag begint weer.

    Dat ik lichamelijk en geestelijk kapot ga door al mijn taken ziet hij niet en erkend hij niet want hij heeft veel meer, zegt hij dan.

    Ik weet het niet meer.
    • Ingrid

      Ingrid

      26 november 2014 at 05:29 |
      Hoi L,
      Ik voel zo met je mee. Ik hoop maar dat er voor je man een vorm van hulp is of wordt gevonden. Want ik denk dat er wel iets moet gebeuren, maar misschien probeer je (jullie) ook al wel van alles. Het kan hiernaast ook voor jou goed zijn om hulp te zoeken om hier doorheen te komen.

      Ik wens je veel sterkte.
  • s

    s

    18 februari 2015 at 23:43 |
    Hallo, ik ben inmiddels 3 en een half jaar samen met mijn vriend en woon inmiddels een half jaar met hem samen. Mede door zijn werk, huis gekocht en andere omstandigheden heb ik mijn vriend in stappen van een normaal persoon naar overspannen zien worden. Wat ik wel door had, mijn vriend niet. Tot een erge ruzie voorbij kwam, en ik hem de waarheid had verteld, schrok hij van mijn reactie, begon te huilen en zag pas na dat ik had verteld dat hij hoog waarschijnlijk overspannen was. Een dag later is hij zelf naar de dokter gegaan en op eigen initiatief hulp gevraagd wat erg goed is!! En heeft hij binnenkort een afspraak bij psycholoog.

    Omdat hij mij een hele poos onbewust heeft verwaarloost en geen aandacht gaf heeft die mij gevraagd om 1 week uit huis te gaan. Zodat hij even zijn rust kreeg en ik ook en zouden we elkaar minder spreken. Eenmaal nu 3 dagen weg heb ik veel moeite om nou in te schatten wanneer ik contact met hem kan hebben of wanneer niet. Zoals vanavond werd het hem weer te veel. Maar mocht m ook niet met rust laten.

    Wat moet ik nou doen? En heeft iemand tips voor de omgang met de situatie als ik weer terug ga? Vind het erg lastig en weet zelf niet wat goed is of juist niet! Voor hem "zorgen"? Of juist laten doen wat hij wilt. Te veel aandacht wilt die niet.

    Groetjes S
    • Ingrid

      Ingrid

      19 februari 2015 at 06:12 |
      Kijk even bij het artikel wat hierboven (de comments) genoemd staat: hoe jij kunt omgaan met iemand met een burn-out.
      Sterkte.

Leave a comment

You are commenting as guest. Optional login below.