• 8 Tips om een burn-out te voorkomen

    Author Ingrid

    AL mijn cliënten met een burn-out zeggen achteraf: "Had ik maar beter naar mijn lijf geluisterd". Ook zeggen ze allemaal dat ze het nooit meer willen meemaken. Dus als jij op dit moment last hebt van chronische stress en hierdoor klachten ervaart, lees dan vooral wat je NU kunt doen om de neerwaartse spiraal te doorbreken. Ik geef je 8 tips!

    1. Stop met vechten
    Misschien wel het meest lastig is aanvaarden hoe je ervoor staat. Flink doen en jezelf eroverheen zetten, zijn nu niet de dingen die je helpen. Door te vechten blijf je jezelf uitputten. Als je niet toegeeft aan hoe het écht met je gaat, raak je steeds verder verwijderd van jezelf en zullen je klachten verder toenemen. Als jij kunt erkennen dat het genoeg is geweest, heb je de eerste belangrijke stap gezet.

    2. Neem signalen van stress ALTIJD serieus
    Sta eens stil en voel hoe het echt met je gaat. Als je klachten hebt, dan kun je dit zien als een signaal van je lichaam dat je over je grenzen bent gegaan. Het moet anders en dat kan ook. Steeds als je deze signalen negeert, negeer je in feite jezelf.

    3. Maak je werk niet belangrijker dan jezelf
    Is jouw to do-list belangrijker dan jouw gezondheid? Ga je toch maar half ziek aan het werk, omdat je anders nóg verder achter loopt? Dan maak je je werk belangrijker dan jezelf en ben je niet goed bezig. Jij gaat altijd voor. Zoek andere oplossingen of vraag om hulp.


     

  • Hoe vind je een goede coach?

    Hoe vind je een goede coach?

    Author Ingrid

    De laatste weken zijn er berichten in de media verschenen dat het aantal coaches in Nederland explosief aan het stijgen is. Omdat “coach” geen beschermd beroep is, zou dit geen goed doen aan de coachmarkt. Want ja, hoe vaak hoor je niet dat iemand zichzelf coach noemt?

    Is het genoeg als iemand je van “adviezen” voorziet en ben je hiermee een coach? Of komt er misschien toch meer bij kijken? En hoe vind jij die speld in de hooiberg?

     

    Wat doet een coach? 

    Een coach geeft je feedback op je coachvraag en je proces zonder hierin adviserend te zijn. Een coach lost je problemen niet op door je te zeggen wat je moet doen, maar stelt vragen en reflecteert zodat je zelf tot inzichten komt. De coachee heeft namelijk alle antwoorden zelf al in zich, maar hij weet alleen even niet hoe hij deze antwoorden kan vinden. De coach stuurt dus niet, maar volgt de coachee. Door het stellen van open vragen, doorvragen, spiegelen en reflecteren neemt de coach je verder mee in je proces. Het is niet belangrijk wat de coach zelf op dit gebied heeft meegemaakt, of wat de coach ervan vindt; nee, de coachee staat centraal en de coach sluit aan bij wat de coachee nodig heeft.

    De competenties van een coach 

    Over welke competenties en vaardigheden hoort een coach te beschikken om zo effectief mogelijk te kunnen coachen? Ik noem er een paar:

    • Luisteren : een inkoppertje natuurlijk. Wat heb je aan een coach die niet goed kan luisteren? Als de coach goed geluisterd heeft, kan hij je verhaal ook samenvatten.
    • Empatisch : de coach kan zich inleven in de gevoelens en omstandigheden van de coachee. Hierdoor worden emoties beter begrepen en kan effectiever gecommuniceerd worden.
    • Onbevooroordeeld : oordelen is menselijk. Dat neemt niet weg dat een goede coach eerder nieuwsgierig dan oordelend is. Wat heb je aan een coach die meteen een stempel toekent aan iemand? Juist door niet te oordelen kan de coach zich open stellen voor het verhaal van de coachee.
    • Confronteren : soms is het nodig dat de coachee even wakker geschud wordt. Door te confronteren kunnen barrières doorbroken worden. Natuurlijk altijd op een respectvolle manier.
    • Opmerkzaam : van de coach mag je verwachten dat hij of zij ook opmerkzaam is op andere zaken dan het woord, zoals non-verbale communicatie of intonatie van de stem van de coachee.
    • Integer : de relatie tussen coach en coachee is een vertrouwensrelatie en de coachee moet erop kunnen vertrouwen dat de coach hiermee integer omgaat.
    • Communicatief vaardig : de coach stelt open vragen en vraagt door.

     

  • De Gezonderie is geopend!

    De Gezonderie is geopend!

    Author Ingrid

    Na weken en maanden hard werken is het dan eindelijk zover. Met enige kriebels in mijn buik laat ik je hierbij weten dat de Gezonderie is geopend!


    Ik denk dat ik wel meer dan een jaar geroepen heb dat ik een online cursus voor een gezonde levensstijl wilde ontwikkelen. En tja, dan komt er ook een keer een moment dat je het écht moet doen. Ik kan je zeggen (en dit had ik niet verwacht): het was meer dan een enorme uitdaging voor me om dit te doen. Zo liep ik tegen twijfels aan (kan ik het wel) waardoor er een enórm schrijversblok ontstond. Maar toen ik hier enkele weken op had zitten broeden, kon ik het loslaten. Ik ga het gewoon doen, zo was mijn voornemen. Punt. Vanaf dat moment ging het schrijven als een raket! 

    Het vinden van tijd was een tweede moeilijkheid. Zeker als je iemand bent die vast wil houden aan het principe "walk your talk". In de praktijk betekent dit: niet werken in de avonduren en weekenden. Pauzes nemen. Goed voor mezelf blijven zorgen. En vooral blijven sporten, zelfs als ik te druk was (of beter: juist). 

    Inmiddels was ik ook al enige tijd als hobby bezig om een nieuwe site te ontwikkelen, waarop ik mijn gezonde recepten en artikelen over gezondheid kwijt zou kunnen. Toen er ergens begin dit jaar het idee ontstond om het één met het ander te combineren, was daar ineens de Gezonderie. Het was werkelijk een aha-moment. Hobby, passie, werk, mensen helpen, gezond leven... alles komt ineens samen. 

    Maar nee: toen was ik er nog niet. Uiteindelijk kwam het technische deel nog om de hoek kijken. Want wat is er nou mooier dan de online cursussen in een e-learning omgeving aanbieden binnen een webshop? Precies. Vanaf dat moment wist ik dat ik hulp nodig had. En die heb ik ook gekregen: zonder Eric van Esict had ik dit nooit kunnen realiseren. Eric, een diepe buiging naar jou! 

    Uiteraard: mijn eerste liefde Uw Coach blijft gewoon bestaan. Dus geen zorgen daarover. Ik denk je gewoon meer te kunnen bieden dan dat. Op deze manier kan ik bovendien meer mensen helpen. En laat dat nou nét mijn ding zijn. Wil je meer weten wat er allemaal te vinden is op de site van de Gezonderie? Kijk dan zeker even onderstaand naar het aanbod. Of begin meteen nog met de gratis 7-daagse basiscursus voor een Gezonder Leven

    Geniet van de lente en ik hoop je snel te verwelkomen bij de Gezonderie!

     
  • Het geheim van succesvol zijn

    Het geheim van succesvol zijn

    Author Ingrid

    Recent was ik aanwezig bij een event van Laura Babeliowsky om te leren hoe ik mijn onderneming groter kan laten groeien. Niet alleen leerde ik veel over wat ik in 2013 anders ga doen (daarover hoor je snel meer), maar ook zette het mij aan het denken. Wat is er nodig om succesvol te kunnen zijn?

    En zo mijmerde ik wat uurtjes hierover tot ik een Aha!-moment kreeg. Ineens zag ik de formule voor me:

    Passie + (zelf)vertrouwen + creativiteit + discipline – belemmerende overtuigingen = SUCCES

     

    Zonder passie of droom kom je nergens

    Het begint ergens. Een idee, een droom, een doel. Je ziet het voor je, alleen de weg ernaar toe is nog onzeker. Als er moeilijke momenten of tijden komen, is dit waardoor je tóch door gaat. Omdat die droom er is. Omdat je die waar wilt maken. Het is de grond onder je voeten. Het is de basis van waaruit de rest kan groeien.

    (Zelf)vertrouwen dat het gaat lukken

    Kun je succesvol worden als jouw saboteur steeds maar weer fluistert dat je het niet kunt, dat je niet goed genoeg bent? Als je jezelf kleiner praat dan je in werkelijkheid bent, houd je je eigen groei tegen. Toen ik zelf nog de coachopleiding volgde en ik alles nog vorm moest geven, kwam er een moment dat ik dacht: “dus als ik er zelf maar in geloof, dan kan het dus écht”. Dit moment is bepalend geweest voor alles wat daarna kwam. Hierdoor kwam ik in actie. En bij elk onzeker moment dacht ik hieraan terug. Ik hoefde alleen maar te vertrouwen dat het wél kon. Blijven vertrouwen.

    Creativiteit geeft je nieuwe inzichten en richtingen

    Dit is iets wat ik absoluut nodig heb gehad: creativiteit. Met name toen de crisis om de hoek kwam. Door mijn vertrouwen dat het wél kon, bleef ik gericht op mogelijkheden en niet op de problemen. Moeilijkheden op je pad zijn niet te vermijden. Mogelijkheden kun je zoeken. Lukt het niet links? Kun je dan misschien rechts? Of recht omhoog desnoods? Creativiteit houdt je scherp en geeft nieuwe richtingen.


     

  • Een coachsessie om los te kunnen laten

    Een coachsessie om los te kunnen laten

    Author Ingrid

    Ik had deze week een bijzondere coachsessie met een bijzondere klant. Deze vrouw, ik noem haar Sandra, heeft een moeilijke tijd achter de rug. Ze werd op haar werk gepest door collega’s, waardoor ze steeds onzekerder is geworden. Ze heeft een aantal jaren geprobeerd om te matchen met haar collega’s, maar soms is die match er gewoon niet. Naarmate de jaren verstreken, heeft Sandra steeds maar weer geprobeerd om aansluiting te vinden, tot ze steeds verder van zichzelf af kwam te staan.

    Je moet weten, Sandra is een vrouw met hele mooie, waardevolle kwaliteiten en eigenschappen: ze is liefdevol, zorgzaam en betrokken. Ze wil haar werk graag goed doen, dit is belangrijk voor haar. Ze is loyaal, respectvol en biedt graag een helpende hand. Kortom, eigenlijk een droomcollega. Sandra heeft enige tijd geleden besloten om op zoek te gaan naar een andere baan en ze heeft deze ook gevonden. Een mooi moment om nare herinneringen, mensen of gedrag ook daadwerkelijk achter je te laten. Ik had eens een iets andere coachsessie bedacht dan anders. Ik heb haar vooraf gevraagd of ze een wandeling met me wilde maken. Ik zou een rugzak met stenen meenemen die zij zou dragen. Sandra zou aan mij doorgeven hoeveel stenen ik mee moest nemen, waarbij elke steen symbool zou staan voor iets wat ze achter zich wilde laten... een herinnering, haar gedrag, die collega’s.

    En zo gingen wij op pad met een rugzak met 10 stenen.


  • Een eye-opener: echt eten

    Een eye-opener: echt eten

    Author Ingrid

    Een van de onderwerpen die altijd aan de orde komt bij mijn stress- en burn-outbegeleiding, maar natuurlijk ook bij mijn nieuwste programma een Gezonder Leven, is voeding. Een gezond voedingspatroon draagt namelijk niet alleen bij aan een gezond lichaam, maar een gezond voedingspatroon geeft ook energie en hiermee vergroot je je eigen draagkracht.

    Ik geloof in echt eten. Een van mijn inspirators is Michael Pollan (journalist, auteur en voedseldeskundige). In een filmpje op YouTube kun je zelf zien wat hij te vertellen heeft over voeding, de voedingsindustrie en de relatie met onze gezondheid. Onderstaand lees je het interview in een notendop. Voor mij is dit niet alleen mijn persoonlijke richtlijn hoe ik eet, maar ook is dit één van de onderwerpen die aan de orde komt in de online cursus een Gezonder Leven. Ik hoop dat het ook voor jou een eye-opener kan zijn om te kiezen voor echt eten.

    Michael Pollan vertelt over de negatieve invloeden van goedkoop en bewerkt voedsel

    Het is verbazingwekkend hoe goedkoop het voedsel tegenwoordig geproduceerd kan worden. De voornaamste bron van energie bij het produceren van voedsel in de landbouw is niet langer de zon, maar dit zijn fossiele brandstoffen geworden. Dit geldt voor zowel de productie van voedsel, maar ook voor het gebruik van pesticiden en het wereldwijd transporteren van voedsel. De huidige productie van voedsel is hiermee ook geen duurzame oplossing.

    Beïnvloedt goedkoop voedsel onze gezondheid?

    Er is een direct verband tussen het voedingspatroon in de westerse maatschappij in relatie tot ziektes, zoals obesitas, diabetes, hart- en vaatziekte en kanker. Het is niet normaal dat we deze ziektes ontwikkeld hebben. Het is grotendeels een gevolg van onze manier van eten en levensstijl. Op plaatsen in de wereld waar het westers voedingspatroon wordt geïntroduceerd, ontstaan dezelfde ziektes. Deze westerse ziektes verspreiden zich steeds verder naar gelang het westers voedingspatroon zich verder verspreid over de wereld.

    De oorzaken in een notendop

    Historisch gezien hebben er de laatste tientallen jaren radicale veranderingen plaatsgevonden in ons voedingspatroon:

    • Ons eten wordt steeds vaker geproduceerd in een fabriek.
    • De verwerking van suiker, kunstmatige suikers en glucose-fructosestroop in ons voedsel.
    • De introductie van fast food en het steeds groter maken van porties.
    • Het goedkoop aanbieden van vlees, waardoor mensen het meer zijn gaan eten.  
  • Ontdek de oorzaken van een burn-out 2.0

    Ontdek de oorzaken van een burn-out 2.0

    Author Ingrid

    Een van de meest aan mij gestelde vragen is waardoor een burn-out veroorzaakt wordt. Omdat ik van mening ben dat de omstandigheden in onze huidige (digitale) wereld zorgen voor een toename van prikkels van buitenaf, schrijf ik dan ook dit artikel over de oorzaken van een burnout 2.0. Het is de hoogste tijd om de toenemende invloeden in onze huidige wereld breder bekend te maken. Maar laten we bij het begin beginnen. Wat zijn eigenlijk de oorzaken van een burn-out? 

    Oorzaken van burn-out 1.0

    In de eerste plaats kunnen de oorzaken van een burn-out liggen in omgevingsfactoren. Er is dan sprake van een reële en objectieve druk. Deze druk duurt dan langer dan 6 maanden. Er is sprake van een voortdurende stressfactor, ofwel chronische stress. 

    Denk hierbij aan:

    • Hoge werkdruk
    • Slepende omstandigheden, zoals aanhoudende financiële problemen, gezondheidsproblemen van jezelf of een familielid
    • Ingrijpende levensgebeurtenissen, zoals traumatische gebeurtenissen of overlijden van een dierbare

    Deze omgevingsfactoren kunnen versterkt worden als er sprake is van subjectieve druk, welke bestaat uit stressverhogende gedachten, belemmerende overtuigingen en irreële denkpatronen.

    In de tweede plaats zie je vaak een oorzaak liggen in de persoonlijke eigenschappen. Je bent bijvoorbeeld een perfectionist en stelt hoge eisen aan jezelf of je omgeving. Of je belangrijkste drijfveer is om altijd maar anderen te helpen (waardoor je eigen behoefte in het gedrang komt). Ik heb eerder een artikel geschreven over karaktereigenschappen “Hoe scoor jij als burn-outtype?” wat hier dieper op ingaat.  

    Hiernaast speelt ook de fysieke en geestelijke veerkracht een rol. Fysieke veerkracht kun je versterken door gezonde voeding, regelmatig bewegen en voldoende herstelmomenten. Een goed contact met je lichaam is hierbij van belang. Anders “voel” je immers niet hoe het met je gaat en wordt voorbij gegaan aan klachten van stress. Met geestelijke veerkracht kun je denken aan zaken als positief denken en voldoende ondersteunende sociale contacten.

    De oorzaken van een burn-out zijn altijd een combinatie van omgevings- én persoonlijke factoren. De subjectieve druk kan bovendien een negatief effect hebben op de geestelijke veerkracht. Als je persoonlijke veerkracht laag is, kun je ook minder goed omgaan met druk van buitenaf. Je raakt dan sneller uit balans. 

  • Burn-outklachten komen vaker voor bij weinig sociale steun en bij alleenstaande werknemers

    Author Ingrid

    Deze week publiceerde het CBS nieuwe cijfers over het aantal werknemers in 2011 met burn-outklachten. Ruim één op de acht werknemers had in 2011 burn-outklachten. Dat zijn veel mensen: ruim 900.000 werknemers, maar het laat geen stijging zien ten opzichte van 2010. Het percentage werknemers met burn-outklachten bedroeg toen ook 13%.

     

    Het onderzoek laat onder meer zien dat bij hoge werkdruk en bij weinig zeggenschap er meer burn-outklachten worden ervaren. Maar is dat nu eigenlijk een bijzondere constatering? Mijns inziens zijn dit feiten die al eerder bekend waren. 

     

    Een aantal zaken vind ik wel opvallend:

    • Het feit dat bij lage sociale steun van collega’s of leidinggevenden, het percentage aanzienlijk toeneemt tot maar liefst 37%.
    • Het feit dat alleenstaande werknemers vaker burn-outklachten ervaren: in één op de zes gevallen is dit zo.

    Wat je kunt doen voor meer sociale steun

    Als je op het werk een lage sociale steun van collega’s of je leidinggevende ervaart, wat kun je daar dan zelf aan doen? Eigenlijk heel simpel (maar makkelijker gezegd dan gedaan): maak het bespreekbaar. Vaak worden medewerkers tegen gehouden door allerlei vooronderstellingen. Dat je denkt te weten hoe het af gaat lopen. Dat er misschien wel een bepaalde “cultuur” heerst binnen het bedrijf waardoor je het lastig vindt om jezelf uit te spreken. Dat je leidinggevende of collega het “toch niet met je eens zal zijn”. En natuurlijk valt het dan niet mee om iets bespreekbaar het maken. Doe het toch. Zolang je niets zegt, verandert er ook niets. Als jij je grenzen niet aangeeft, kunnen anderen ze ook niet weten. Onderzoek waar je behoefte aan hebt en maak het bespreekbaar. En lees ook zeker mijn andere blogpost over communiceren kun je leren.

     

  • 7 Tips om je doelen te bereiken

    Author Ingrid

    Hoe maak jij je doelen waar? Hoe vaak lukt het je om voor elkaar te krijgen wat je wilt? Met deze tips is je slagingskans zeker stukken groter.

    1. Visualiseer je einddoel 

    Stel je eens voor hoe het voor je zou zijn als je je doel bereikt zou hebben. Maak je einddoel voor jezelf eens helder alsof het een filmpje is. Hoe zou dit voor je zijn? Wat zou je omgeving aan je merken? Weet je dat het bereiken van je doelen een geweldige boost geeft voor je zelfvertrouwen? Je hebt het werkelijk bereikt, je hebt het gedaan! Zou dat niet fantastisch voelen?

    2. Omschrijf je doel in positieve vorm 

    Het is sterker als je doelen in positieve vorm formuleert in plaats van een negatieve vorm. Als je bijvoorbeeld zegt "ik wil niet meer roken" kun je dit ook omschrijven als "ik wil een gezond lijf". Door je doel zo te omschrijven heeft het meteen een positieve lading en dit heeft een positief effect op je mindset. Richt je dus op wat je WEL wilt in plaats van wat je niet wilt.

    3. Bepaal je doel zo specifiek mogelijk 

    Het is een feit: hoe specifieker je bent in het omschrijven van je doelen, hoe groter de kans is dat je ze ook behaalt. Er zijn meerdere methodes, maar ik denk dat de MAP-methode een heel eenvoudige en daardoor sterke methode is. Formuleer je doelen daarom: Meetbaar: hoe stel je objectief en zonder discussie vast of je je doel hebt bereikt? Wanneer ga je wat doen? Wees zo concreet mogelijk. Actief: maak duidelijk wat er moet gebeuren. Welke handelingen moeten worden verricht? Persoonlijk: maak duidelijk wat jij zélf gaat doen! Natuurlijk moeten anderen ook van alles in hun leven veranderen, maar dat kun jij niet besturen. Dat zullen ze zelf moeten doen.


     

  • 8 Tips die je helpen als je introvert bent

    8 Tips die je helpen als je introvert bent

    Author Ingrid

    In de jaren dat ik als coach werk, heb ik inmiddels al heel wat mensen mogen begeleiden naar minder stress en een mooier leven. Natuurlijk zijn al die mensen verschillend met even zo verschillende verhalen. Toch zie ik ook genoeg overeenkomsten. Wat ik graag met je wil delen, is mijn ervaring met introverte mensen. En vooral: wat introverte mensen nodig hebben. Want vaak blijkt dit een eye-opener te zijn. Niet alleen voor hen zelf, maar ook voor de omgeving.

    Wanneer ben je introvert?

    Introverte mensen zijn de mensen die in een groep mensen liever een beetje op de achtergrond blijven. Ze voelen zich meer op hun gemak in één-op-één contact. Ik ervaar dat introverte mensen gevoeliger zijn voor prikkels van de omgeving. Ze zijn rustig, praten vaak met een wat zachtere stem en vinden het meestal moeilijk om ad rem te communiceren. Ook kan het soms lastig zijn om eigen grenzen te (h)erkennen en communiceren.

    Als introvert kun je bij anderen overkomen als stil of zelfs gesloten. Een introvert heeft liever waardevolle vriendschappen dan vluchtige contacten. Een van de grootste verschillen met een extravert, is dat een introvert voornamelijk energie geeft in het contact met andere mensen. Een extravert persoon krijgt juist energie van andere mensen. Eigenlijk leeft een introvert vooral in zijn eigen innerlijke wereld. En een extravert leeft vooral in de wereld om hem heen. 

  • Ben jij ook op weg naar een burn-out?

    Ben jij ook op weg naar een burn-out?

    Author Ingrid

    Het is maandag. De wekker gaat om 6 uur. Met een zucht sta je op. Je moet weer, de drukke werkdag roept dat je op moet schieten. Eigenlijk ben je nu al moe. Het was een vermoeiende nacht en je hebt een tijd wakker gelegen, piekerend over de vergadering die je vandaag te wachten staat. Je negeert je vermoeidheid en hoofdpijn en sleept jezelf naar de douche. Een tikje frisser kleed je je daarna aan en gaat naar beneden. Je man heeft al koffie gezet en staat op het punt te vertrekken. Jammer dat ie weer zo’n troep achterlaat. Je krijgt een kus op je wang die je amper opmerkt, want je gedachten zijn al op je werk. Met een zucht begin je met opruimen, maakt ontbijt en lunch voor de kinderen. Het is later dan je denkt, de kinderen moeten snel uit bed en aangekleed worden.

    Weer beneden aangekomen zet je ze gehaast aan de ontbijttafel. Snel een kop koffie. E-mail vast even checken op je smartphone. Je hebt geen aandacht voor de kinderen, want je wordt opgeslokt door de hoeveelheid e-mail… is echt iedereen tegenwoordig op zondag thuis aan het werk? Gespannen zeg je met hoge stem tegen de kinderen dat ze op moeten schieten. Het is tijd om hun jasjes aan te trekken zodat je ze af kunt zetten.  Het is alweer een zooitje in huis. De kinderen treuzelen natuurlijk, dus je schiet uit je slof. Met een rotgevoel zit je in de auto en lukt het je om ze nog net op tijd op school te krijgen. Het is wel haasten, maar zo gaat het elke dag.

    Tijd om naar kantoor te gaan. Maar natuurlijk, eerst door het drukke verkeer. De regen helpt ook al niet, daardoor duurt het allemaal nog langer en je windt je op omdat er zoveel kostbare werktijd verloren gaat. Op kantoor aangekomen ga je achter je bureau zitten en haalt zuchtend de stapels werk tevoorschijn. Je weet niet goed waar je moet beginnen. Eerst maar de e-mail voordat de vergadering begint. Je realiseert je ineens dat je maag rammelt en dat je nog niet gegeten hebt. Nog net tijd voor een appel en een koffie. De vergadering duurt lang en er is veel spanning wat jou nog meer gespannen maakt. Je hoofdpijn bonkt nu steeds harder. Je weet niet hoe je vandaag al het werk af moet krijgen en hulp vragen is niet je sterkste punt. Na de vergadering spreek je jezelf vermanend toe: “niet zeuren, maar doorpakken” en het lukt je zowaar om even productief te zijn. Toch bekruipt je af en toe het gevoel dat je verzuipt. Je negeert het. 

  • Stress kan meer kapot maken dan je lief is

    Stress kan meer kapot maken dan je lief is

    Author Ingrid

    We kennen het natuurlijk allemaal: stress. Een beetje stress hoeft helemaal niet ongezond te zijn: we spreken dan van gezonde stress. Denk bijvoorbeeld aan verliefdheid. Wanneer je in een situatie bent, waarbij de stress als negatief wordt ervaren, spreken we van ongezonde stress. Maar ook kan de stress niet door je worden opgemerkt. Stress ontstaat doordat draaglast en draagkracht niet in balans zijn. Als stress té lang aanhoudt, ontstaan er klachten.  Wat gebeurt er nou eigenlijk in je lichaam als er sprake is van langdurige en ongezonde stress? Kan stress meer kapot maken dan je lief is?

    Er gebeurt van alles in je lichaam bij een stressreactie. Als je in een situatie terecht komt die stress veroorzaakt, gaan je bijnieren adrenaline aanmaken. Hierdoor versnelt o.a. je hartritme, stijgt de bloeddruk en ga je sneller ademen. Je lichaam wordt nu klaar gemaakt om te kunnen vechten of vluchten. Je hele lichaam is er klaar voor, maar hierdoor komen andere processen, zoals je spijsvertering, even tot stilstand. Er wordt in korte tijd enorm veel bloed naar je spieren getransporteerd, zodat je ook “klaar” bent om in actie te komen. Dit proces gebeurt in een fractie van een seconde en onbewust. Ook als je een ongeval krijgt en bewusteloos raakt, wordt er veel adrenaline aangemaakt om ervoor te zorgen dat je lichaam stabiel blijft. Deze adrenalinestoot kun je óók krijgen van positieve stress.


     

  • Net doen alsof

    Net doen alsof

    Author Ingrid

    De titel van deze blogpost wekt misschien bepaalde verwachtingen, maar pakt waarschijnlijk anders uit dan je denkt. Ik wil een coachopdracht met je delen, omdat ik meerdere keren ervaren heb dat deze zo goed kan werken. Wellicht inspireert het je om het eens uit te proberen.

    Eén van mijn cliënten wil graag werken aan het verkrijgen van meer zelfvertrouwen. Na de afronding van de "wie ben ik"-fase volgde een sessie waarin we een visualisatie-oefening deden. Deze oefening vind ik het beste werken als mensen hun ogen sluiten, maar dat terzijde. Ik vroeg haar om te doen alsof er een wonder was gebeurd: ze was wakker geworden als een vrouw met veel zelfvertrouwen. Zou ze mij deze dag zo gedetailleerd mogelijk kunnen beschrijven? En zo beschreef ze mij de vrouw die ze wilde zijn: een vrouw die er mag zijn, een vrouw met kracht, een vrouw die straalde. Het mooie bij dit soort oefeningen is dat mensen ook echt gaan stralen. Ze maken zich een voorstelling van hoe het zou zijn als ze hun doel bereikt hebben en kunnen zich zo beter voorstellen hoe het zou voelen. Je ziet dat het ze raakt; en zij ervaren waar het écht over gaat.


     

  • Steeds meer jongeren met een burn-out

    Steeds meer jongeren met een burn-out

    Author Ingrid


    Vanochtend werd door diverse nieuwssites erover bericht: “Jongeren hebben vaker burn-out”.
    Het bericht had voor mij vollediger geweest als het onderbouwd zou zijn met cijfers. “Vaker” is zo algemeen en weinig concreet.  In de berichtgeving worden mogelijke oorzaken genoemd zoals laag zelfbeeld, weinig zelfvertrouwen en hoge verwachtingen. Ook wordt de rol van de (social) media genoemd, omdat het lijkt alsof iedereen maar gelukkig en succesvol is. 

     

    Wat ik eigenlijk nog schokkender vond dat het nieuwsbericht zelf, was toen ik het bericht nog een keer voorbij zag komen op de site van Powned. De reacties die mensen daar achterlaten geven helaas nog steeds een beeld van onbegrip en onwetendheid. En vooral ook veel oordelen, die ik hier maar niet ga herhalen.

     

    Er werd hier overigens al eerder over bericht in de media. Ik kan je zeker aanraden om een aflevering van “Jong: ik heb een burn-out” terug te kijken, wat in april 2012 al op tv te zien was.  

     

    Wat kunnen de oorzaken zijn voor een toename van burn-out onder jongeren?

    • Social media kunnen zeker een rol spelen. Want zeg nou zelf: iedereen lijkt op social media blij, succesvol en gelukkig. Vooral als je een berichtje post met een stralende foto erbij, kan een bepaalde indruk gewekt worden die in feite niet zo hoeft te zijn. Terwijl in de echte wereld ieder mens zwakke momenten, slechte dagen, verdriet en pijn ervaart. We plaatsen dat alleen niet zo snel op social media-sites (en jongeren waarschijnlijk zelfs nog minder).
  • Waarom ik een heftige stressreactie had

    Waarom ik een heftige stressreactie had

    Author Ingrid

    Deze keer deel ik iets persoonlijks met je. Ik heb er over getwijfeld of ik dit zou doen, maar het was tijd voor het verzenden van mijn inspiratiebrief en hoe doe je dat als je zelf inspiratieloos bent? Ik kon maar één ding bedenken en dat was om te delen waar mijn hart nu vol van is. Mijn vader is vorige week onverwacht overleden. Op een prachtige leeftijd van 84 jaar heeft hij het leven verlaten door te gaan slapen en niet meer wakker te worden. Mijn vader heeft een mooi en vol leven gehad en ik heb er vrede mee dat het zijn tijd was.

    Wat bijzonder was om te ervaren, is wat zich in mijn lichaam afspeelde. Op de dag van zijn overlijden had ik een heftige stressreactie. Mijn lichaam was gespannen als een veer, ik ademde sneller, had pijn in mijn maag en borststreek en had soms ook hartkloppingen. Er gebeurde van alles in mijn lichaam en het voelde niet fijn. Ik herkende dat ik een stressreactie had (zoals ik het ooit geleerd heb in mijn opleiding) met alle symptomen van dien. Het was eigenlijk een logische stap dat ik vervolgens ook de dingen ben gaan doen waarmee ik mijn lichamelijke symptomen weer rustiger kon krijgen. In de dagen die volgden heb ik me dan ook steeds bewust bezig gehouden met mijn ademhaling, ik heb ontspanningsoefeningen gedaan en soms een meditatie, ik ben gewoon blijven sporten (ook al had ik er geen zin in). Eigenlijk deed ik alles waarvan ik weet dat het goed voor me is. Waarvan ik weet dat het werkt.

     


     

  • Communiceren kun je leren

    Communiceren kun je leren

    Author Ingrid

    Ik kom het nogal eens tegen bij coaching: mensen willen graag leren om beter te communiceren. Hoe kun je op een opbouwende manier de ander overtuigen van jouw mening of jouw standpunt? En dan het liefst zo dat je krijgt wat je wilt. Dat het de ander duidelijk is wat jouw mening is zonder dat er een conflict van komt. Ken jij de regels van doeltreffende communicatie waardoor de boodschap overkomt?

    Om het helder te maken hoe het niet moet, eerst een voorbeeld. Fred is een sloddervos en laat heel vaak zijn spullen in huis slingeren. Zijn vrouw Anna is netjes en houdt er juist van als het huis is opgeruimd. Anna: “Je maakt er steeds zo’n bende van in huis. Kun je nou gewoon ook eens een keer je rotzooi opruimen! Waarom moet ik dat nou steeds maar weer zeggen!”. Fred voelt zich aangesproken en gaat door de aanvallende manier van communiceren meteen in de verdediging: “Zeur toch niet altijd zo, ik kan het toch nooit goed doen”. Wat Anna eigenlijk doet, is kritiek leveren. Ze geeft vooral aan wat ze niet wil, want zo hebben wij dat nou eenmaal geleerd. Ze spreekt veel in de jij-vorm waardoor Fred ook bijna niet anders kan dan zich te verdedigen.

    Hoe zou Anna het nu ook kunnen zeggen? Hoe zou het overkomen als Anna zich meer richt op de feiten, haar gevoel benoemt en aangeeft hoe ze het wel zou willen? Anna: “Fred, ik heb er last van als je je spullen zo rond laat slingeren. Ik ben nu eenmaal netter dan jij. Ik heb er behoefte aan dat het opgeruimd is om me goed te voelen. Ik voel me verder niet serieus genomen als je mijn behoeften niet erkent. Ik zou het heel fijn vinden als je de moeite zou kunnen nemen om wat vaker je spullen op te ruimen”. Merk je het verschil? Anna spreekt nu in de ik-vorm. Ze benoemt de feiten zonder hierover te oordelen. Ook geeft ze aan waar ze behoefte aan heeft, dit is duidelijk voor Fred. Tot slot geeft ze ook nog aan hoe ze de situatie liever zou willen.


     

  • De 5 meest voorkomende mythes over een burn-out

    De 5 meest voorkomende mythes over een burn-out

    Author Ingrid

    Ik kom het nog steeds tegen. Onbegrip en onwetendheid over een burn-out. Vooral als je een nieuwsartikel leest over een burn-out waarbij mensen hun reactie kunnen achterlaten. Veel mensen zijn hard met hun oordeel. Wat mij betreft komt dit veelal voort uit onwetendheid.

    Maar ook (en helaas) hoor ik van mijn cliënten regelmatig dat ze te maken hebben met onbegrip van de omgeving. Want ja, er is toch immers niets aan je te zien? Eigenlijk kan ik het dan wel van de daken schreeuwen. Dus dat doe ik maar eens. Door middel van een artikel om de 5 meest voorkomende mythes over een burn-out te ontkrachten. Hoe het wél zit. Als steun aan mijn (ex) cliënten, maar ook als steun aan al die andere mensen die een burn-out hebben (gehad). 

    Mythe #1: Het zit tussen je oren

    Een burn-out geeft o.a. lichamelijke klachten en die zijn niet mals. Vermoeidheid danwel uitputting is vaak de voornaamste klacht, maar er zijn nog vele klachten die ook feitelijk waar te nemen zijn. Denk hierbij aan een verhoogde bloeddruk, pijnklachten, hartkloppingen, verkrampingen. Hiernaast geeft een burn-out ook geestelijke klachten, zoals verminderde concentratie of vergeetachtigheid. Ik heb hier eerder een artikel over geschreven, scroll even naar onderen naar het artikel "Overspannen of burn-out". Je leest dan alle klachten die bij een burn-out kunnen voorkomen.

    Mythe #2: Een burn-out is aanstellerij

    Een stelling die dicht tegen de eerste mythe aan zit, maar toch het vermelden waard is. Want dit kom ik zo vaak tegen... te triest voor woorden gewoon. Een burn-out is alles behalve aanstellerij. De mensen die dit overkomt, hebben vaak een lange weg afgelegd van chronische overbelasting door wat voor omstandigheden dan ook. Het zijn veelal juist de mensen die de lat hoog leggen en zich het liefst verre houden van aanstellerij. Het zijn juist de mensen die hard zijn voor zichzelf en steeds maar weer zichzelf oppeppen om door te zetten. Dus aanstellerij? Juist niet!

     

  • In 8 stappen naar meer zelfvertrouwen

    In 8 stappen naar meer zelfvertrouwen

    Author Ingrid

    Het is maandagmorgen, je voelt je niet helemaal lekker in je vel, dus hup naar de winkel om wat zelfvertrouwen te kopen. Zou dat niet mooi zijn? "Een onsje, mevrouw?" "Nee, doet u mij maar 2 ons vandaag". En klaar is Kees. Helaas is het niet zo simpel. Maar groeien naar meer zelfvertrouwen ligt wél binnen je bereik!

    Zelfvertrouwen is eigenlijk je geloof in jezelf dat je iets goed kunt. Mensen met zelfvertrouwen kunnen hun eigen kwaliteiten realistisch inschatten. Deels wordt dat bepaald door je jeugd waar je zelfbeeld wordt gevormd. Maar minstens zo belangrijk is hoe je jezelf waardeert. Kun je jezelf waarderen, ook als je een fout maakt? Zelfwaardering staat daarmee ook aan de basis voor je zelfvertrouwen. Dan is bij zelfvertrouwen ook nog bepalend of je in bijvoorbeeld je werk ervaart dat je iets kunt, dat je goed werk levert, dat je ervaart waar je goed in bent. Hoe vaker iets lukt of goed gaat, hoe meer je zelfvertrouwen de kans krijgt om te groeien.

    Wat kun je zelf doen voor meer zelfvertrouwen?

    1. Vraag jezelf af: wat is er goed aan mij? Wat zijn je positieve eigenschappen? Noem minstens 5 kwaliteiten van jezelf. Moeilijk? Hoe zouden de mensen die dichtbij je staan dit dan benoemen? Vraag het ze desnoods!

    2. Maak deze zin af: "Ik ben trots op ... ". Maak een lijst met alles waar je trots op bent van jezelf en lees hem regelmatig door.

    3. Accepteer je minpunten. Natuurlijk heeft ieder mens ook minpunten. Inderdaad, ieder mens, hier ben je niet alleen in. Is dat nou echt zo erg? Accepteer ze of kijk of je er iets aan zou kunnen en willen veranderen. En hoe zou het zijn als je jouw minpunt zo positief mogelijk bekijkt? Wees lief voor jezelf.

    4. Stop met jezelf afkeuren. De meeste mensen zijn milder voor hun vrienden dan voor zichzelf. Bedenk dat je ook zo mild voor jezelf kunt zijn. Je kunt je gedrag afkeuren, maar keur nooit jezelf af.


     

  • Mijn partner heeft een burn-out. Wat nu?

    Mijn partner heeft een burn-out. Wat nu?

    Author Ingrid

    Vaak ziet een partner al eerder dat de ander burn-out aan het raken is. Je merkt dat de ander prikkelbaarder is, steeds meer tijd gaat steken in het werk, steeds minder goed kan ontspannen. Zijn of haar gedrag wordt anders en er kan ook sprake van zijn dat men zich meer terugtrekt. Er zijn tal van signalen dat het niet goed met je partner gaat, maar toch zie je gebeuren dat hij of zij burn-out raakt. Dat is moeilijk voor je partner, maar zeker ook voor jou.

    Omgaan met je partner die burn-out is, is zwaar en emotioneel. Onderstaand wat aanwijzingen om je richting te geven hoe je hiermee om kunt gaan.

    • Probeer je partner te overtuigen om professionele hulp te zoeken. Baseer je hierbij op de feiten en klachten die je ervaart en geef voorbeelden. Probeer emoties buiten het gesprek te houden.
    • Informeer jezelf over een burn-out en waar je partner mee worstelt. Dit kan middels internet, een boek of informeer hiernaar bij de hulpverlener van je partner. Ga mee naar het eerste gesprek met de hulpverlener.

  • Wat ik geleerd heb van rouw en verlies

    Wat ik geleerd heb van rouw en verlies

    Author Ingrid

    Op 47-jarige leeftijd denk ik het een en ander geleerd te hebben over rouw en verlies. Rouwen is wat je doet als je iets of iemand voorgoed verliest. Dat kan niet alleen een dierbare zijn, maar ook bij verlies van je gezondheid, baan, relatie of huis kan er sprake zijn van rouw. Het is een stressvolle gebeurtenis die – afhankelijk van de grootte van het verlies – kan zorgen voor een aanhoudende stressreactie in je lijf. Rouw en verlies hoort bij het leven. Zo ook in mijn leven. Hoe groter het verlies in mijn leven was, hoe meer ik er van leerde. Acht jaar geleden moest ik na haar overlijden leren leven zonder mijn moeder. Dit jaar kwam daar het verlies van mijn vader bij. Het jaar 2013 zal altijd het jaar blijven waarin ik leerde leven zonder ouders. Er is genoeg te lezen over rouw en verlies en allerlei fases die je wel of niet doorloopt. Dit is wat ik geleerd heb, voor zover je dat kunt samenvatten in minder dan 1000 woorden. 

    Ontkenning is misschien wel één van de eerste emoties die je voelt. Ontkenning is als een soort overlevingsmechanisme. Als de klap van het verlies zó groot is, dat je het (nog) niet kunt bevatten, dan lijk je te bevriezen (een stressreactie, net als vechten of vluchten). Je gaat handelen op de automatische piloot, want de wereld draait gewoon door. Jouw wereld staat stil, maar alles gaat gewoon verder. Het gaat als het ware langs je heen. Langzaam maar zeker en beetje bij beetje dringt het tot je door: “Het is echt zo”. In de ochtenduren wakker worden en je de waarheid realiseren vond ik altijd het ergste. Mijn ervaring is dat je in deze fase ook de meest heftige, fysieke pijn ervaart. 

    Boosheid kan volgen als het besef verder door begint te dringen. Dit is niet voor iedereen zo. De (mate van) boosheid wordt mede bepaald door de grootte van het verlies. Als je iemand verliest op een leeftijd dat het te verwachten is, zal boosheid waarschijnlijk minder snel aanwezig zijn. Als iemand te jong overlijdt, zal het vaker voorkomen dat er sprake is van boosheid. In deze fase loop je ook vaak met vragen als “Waarom ik?”, “Waarom zij?” en ken je gevoelens van onrecht en onmacht. Vragen waarop je geen antwoord krijgt. Uiteindelijk ontdekte ik dat de “waarom-vraag” me niets opleverde. Er komen geen antwoorden die het verlies rechtvaardigen. Het beste antwoord is eigenlijk dat gerechtigheid niet altijd te vinden is in deze wereld (al denken we dat vaak wel). Vrijwel iedereen maakt vroeg of laat verlies mee in zijn of haar leven.

    Boosheid kun je maar het beste uiten. Doe je dit niet, dan hou je het vast in je lijf. En dat is niet fijn. Je kunt je boosheid uiten door je af te reageren op een boksbal, hard te schreeuwen wanneer niemand je kan horen, sporten, schrijven, praten, huilen, noem maar op. Het is voor iedereen weer anders. Verandert het iets aan de situatie? Nee. Lucht het op? Ja. 

Mijn partner heeft een burn-out. Wat nu?

Geschreven door Ingrid op maandag, 20 februari 2012. Posted in Blog

Mijn partner heeft een burn-out. Wat nu?

Vaak ziet een partner al eerder dat de ander burn-out aan het raken is. Je merkt dat de ander prikkelbaarder is, steeds meer tijd gaat steken in het werk, steeds minder goed kan ontspannen. Zijn of haar gedrag wordt anders en er kan ook sprake van zijn dat men zich meer terugtrekt. Er zijn tal van signalen dat het niet goed met je partner gaat, maar toch zie je gebeuren dat hij of zij burn-out raakt. Dat is moeilijk voor je partner, maar zeker ook voor jou.

Omgaan met je partner die burn-out is, is zwaar en emotioneel. Onderstaand wat aanwijzingen om je richting te geven hoe je hiermee om kunt gaan.

  • Probeer je partner te overtuigen om professionele hulp te zoeken. Baseer je hierbij op de feiten en klachten die je ervaart en geef voorbeelden. Probeer emoties buiten het gesprek te houden.
  • Informeer jezelf over een burn-out en waar je partner mee worstelt. Dit kan middels internet, een boek of informeer hiernaar bij de hulpverlener van je partner. Ga mee naar het eerste gesprek met de hulpverlener.

  • Je partner kan mogelijk worstelen met gevoelens van schaamte. Toon begrip. Geef ruimte om te praten.
  • Zoek samen ontspanning en activiteiten die energie geven. Ook als je partner zegt “geen zin of puf te hebben”, is het juist goed dat er iemand is die een zetje in de goede richting kan geven. Een wandelingetje van 15 minuten kan al bijdragen aan het herstel.
  • Geef de ander ruim de tijd om te herstellen. Oefen geen druk uit, dit werkt averechts.
  • Luisteren is vaak belangrijker dan met oplossingen komen.
  • Bespreek samen waar je de ander bij kunt helpen.
  • Als de burn-out een werkgerelateerde oorzaak heeft, dan kan het zijn dat je partner het contact met het werk als zeer stressverhogend ervaart. Kijk of je hierbij kunt helpen door op te treden als (tijdelijk) contactpersoon voor het contact met de werkgever.
  • Blijf betrokken, ook al is dat moeilijk als je partner prikkelbaar en negatief is.
  • Zorg ook goed voor jezelf. Je kunt niet alles overnemen. Geef ook goed je eigen grenzen aan.
  • Kijk of er iemand in je omgeving is bij wie je zelf steun kunt zoeken. Bij je partner zal je hiervoor minder ruimte krijgen.
  • Natuurlijk kun je ook contact met mij opnemen voor een oriënterend kennismakingsgesprek. Dit is gratis en vrijblijvend.

Comments (24)

  • Jessie

    Jessie

    06 maart 2013 at 08:59 |
    Mijn man is nu behoorlijk overspannen en het moeilijkste vind ik op dit moment dat hij het thuis op mij af reageert. Ik snap het wel, want ik ben de enige thuis met wie hij dit kan delen, maar ik kan hem zo moeilijk helpen. Hij gaat vaak zo te keer tegen mij met dat ik hem niet begrijp en dat ik hem niet steun dit in soms in bijzijn van onze dochter van 1,5. Zij begrijpt er niets van en komt dan naar mij toe om me te knuffelen of een hand op me neer te leggen. Ik leg dan aan haar uit dat papa problemen heeft en niet echt boos op me is.
    Hij is al naar de huisarts geweest, die heeft hem medicijnen gegeven om rustiger te worden en een doorverwijzing naar een psycholoog. Alleen zijn werkgever ziet niet in dat hij ziek is en wil dat hij gewoon komt werken. Ook de bedrijfsarts heeft niet geconcludeerd dat hij overspannen is. Dit alles komt door zijn werk, waarin hij naar zijn zeggen op de proef wordt gesteld en hij niet serieus wordt genomen.
    Ik weet het niet meer, ik wil hem zo graag helpen maar hoe? We krijgen alleen maar ruzie hierdoor. Ik merk dat het mij best zwaar valt omdat alles nu op mij neer komt. Heb je advies voor mij?
  • Ingrid Prent

    Ingrid Prent

    08 maart 2013 at 12:16 |
    Wat moeilijk voor je, Jessie. Heeft de huisarts wel een diagnose gesteld, begrijp ik?

    Heb je eerder tegen je man gezegd dat je hem wel wilt begrijpen en dat je hem wel wilt steunen? Luisteren is vaak belangrijker dan met oplossingen komen. Het is al fijn dat hij is doorverwezen naar een psycholoog; dit is in feite de persoon die hem hier nu verder bij gaat helpen. Wat jij wel voor hem kunt doen:
    - luisteren en hem laten praten, begrip tonen
    - stel desnoods als open vraag: wat kan ik voor je doen om je goed te helpen? Wat heb je van mij nodig? Jij hoeft dan ook geen oplossing te bedenken, je man kan dan aangeven wat hij van je nodig heeft.

    Wat je voor jezelf kunt doen:
    - zorg dat je zelf ook bij iemand terecht kunt om je verhaal kwijt te kunnen
    - blijf voor jezelf leuke dingen doen. Ook voor jou is deze situatie erg moeilijk. Soms kan het helpen om even afstand te nemen door dingen voor jezelf te blijven doen, soms kan dat al een klein wandelingetje zijn.

    Veel sterkte en lieve groet,
    Ingrid
  • Tanja

    Tanja

    03 mei 2013 at 20:19 |
    Mijn man is op dit moment bij zijn zus, nadenken over wat hij nog voelt voor mij. We zijn 12 jaar samen en hadden tot voor kort een geweldig huwelijk en leven.
    Ik ben kapot van verdriet want ik ben 20 weken zwanger en we hebben een zoon van 7 jaar. Ik ben met IUI zwanger geworden in december, een zeer bewuste keus dus. In februari op de wintersport, toen ik 11 weken zwanger was, ontdekte ik dat mijn man een relatie heeft met een 20 jaar jonger collegaatje (hij is 47) als sinds november, dus voor mijn zwangerschap.
    Het rare is dat de timing van de affaire "niet klopt", we waren in een piek van onze relatie (12 jaar), dat zegt mijn man ook en toch is er ruimte ontstaan. Na nu 5 weken knokken voor ons huwelijk, is hij nu vertrokken, want hij is in de war, voelt onrust en voelt de liefde niet meer voor mij en moet nadenken. Sinds 1,5 week heeft hij de diagnose burnout/depressie en is er niets van hem over. Veel van zijn extreem egoistische gedrag kan ik nu wel plaatsen want de dingen die hij deed, paste niet bij mijn man.
    Op zijn werk werd hij in januari tijdelijk ontheven van bepaalde taken want er liep een onderzoek naar hem. Uiteindelijk bleek hij niets misdaan te hebben maar het hele gebeuren heeft forse impact gehad op zijn eigenwaarde en zelfbeeld, plus zijn gevoel van rechtvaardigheid. Al met al diverse factoren waardoor een burnout/depressie me niet verbaasd.

    En ondanks alles wat er is gebeurd, wil ik mijn huwelijk en mijn gezin nog niet opgeven en wil ik mijn man graag thuis hebben zodat hij kan herstellen en genezen, al duurt dat lang en wordt dat voor mij zwaar. Hij twijfelt echter sterk aan zijn liefde voor mij en de verliefdheid op het collegaatje, helpt daarbij niet. Zij trekt aan hem, Joost mag weten waarom ze in zee wil met een man die 20 jaar ouder is, zo ziek is en over 4 maanden vader wordt van een baby, maar a la.

    Op welke manier kan ik mijn man overtuigen om thuis te komen en hier in alle rust te herstellen? Hij houdt zich nu vast aan de liefde voor mij die hij mist maar ik durf met alle vertrouwen te zeggen dat dat er nog is, alleen is het voor nu weg door alles wat er gebeurd is. Tzt zal het terugkomen. Ik weet dat ik hem niet zomaar kan overtuigen en ik weet ook dat ik niets kan zeggen waardoor hij direct terugkomt maar wat is in dit geval de beste aanpak met de meeste kans van slagen of waarbij ik hem in ieder geval niet afstoot ?
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      06 mei 2013 at 05:41 |
      Allereerst wil ik zeggen dat ik met je mee voel, Tanja. Heftig wat je meemaakt en dan ook nog terwijl je 20 weken zwanger bent.

      Om je vraag te beantwoorden: ik weet niet of ik je het antwoord ga geven waarop je hoopt. Dit is namelijk mijn ervaring: als een man zegt dat hij ruimte nodig heeft om na te denken, dan is dit ook zo. Hij is nu tenminste op een “onafhankelijke” plek waar hij die ruimte ook heeft. Als hij zegt dat dit is wat hij nodig heeft, dan kun je hem misschien beter daar laten. Ik denk juist dat je meer kans hebt op zijn terugkomen als hij je gaat missen en hij bewust zelf die keuze maakt (voor jou). Eigenlijk denk ik dus ook niet zo zeer dat je hem kunt “overtuigen” om thuis te komen en in alle rust te herstellen. Het kan juist zijn dat dit voor hem nog verwarrender en moeilijker wordt. Of erger: als je te hard aan hem “trekt” (zoals zij), dat hij juist bij je weggaat. Het beste wat je mijns inziens kunt doen, is hem laten weten dat je er voor hem wilt zijn als hij daar behoefte aan heeft.

      Ik wens je veel sterkte.
  • Ellebil

    Ellebil

    23 juni 2013 at 09:00 |
    Hallo allemaal.

    Mijn vriend zit tegen overspannenheid aan. Zegt de huisarts. Persoonlijk denk ik dat hij al veel eerder heen is. Hij is doorverwezen naar een eertelijnspsychoog alleen wil hij er nu niet eens meer naar toe. Ik probeer hem in alles te helpen maar dit word erg moeilijk omdat hij heel kortaf tegen mij doet! Als ik iets zeg krijg ik weinig reactie terug. Als we op visite zijn of hij praat met andere mensen dan is hij z'n oude zelf weer maar zodra we weer in de auto zitten is hij weer stil en kortaf! Hierdoor voel ik me weer afgewezen en word het voor mij moeilijker om positief te blijven. Zelfs nu ik net geopereerd bent reageert hij weinig en komt ook niet uit zichzelf mij helpen. Moet bijna om alles vragen! Is dit normaal bij iemand die overspannen is ? En kan ik er wat aan doen om hem te helpen! Want ik word hier zo onzekere van
  • Ingrid Prent

    Ingrid Prent

    28 juni 2013 at 05:28 |
    Lieve Ellebil,

    Als je vriend inderdaad overspannen is, kan het zeker zo zijn dat hij minder aandacht voor jou heeft. Misschien heeft hij al zijn aandacht voor zichzelf nodig om "overeind" te blijven. Voor veel mensen is het erg moeilijk om te erkennen dat ze overspannen of burn-out zijn. Er kan een gevoel van schaamte meespelen. Dit komt omdat men vaak denkt dat overspannenheid of burn-out een teken van zwakte is.

    Heb je je vriend wel eens gevraagd HOE je hem het beste kan helpen? Wat ik je als laatste nog mee wil geven: probeer het niet op jezelf te betrekken door onzeker te worden.

    Ik wens je veel sterkte toe.
  • irene

    irene

    28 juni 2013 at 23:11 |
    Heb hetzelfde probleem. Mijn partner heeft de de diagnose burn-out en zwaar overspannen. Ik kan hem op persoonlijk vlak niet bereiken. Voor mij is het extra zwaar, omdat ik zelf ook nog eens een chronische ziekte heb die zowel lichamelijk en geestelijk zo'n effect heeft. Probeer af en toe tijd voor mezelf te nemen, maar heb dan ook weer het gevoel dat ik hem in de steek laat. Iemand ideeën???
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      03 juli 2013 at 04:47 |
      Zijn er nog dingen die jullie samen kunnen doen, Irene? Waar jullie allebei van kunnen genieten... misschien iets wat jullie deden voor je partner een burn-out kreeg? Ik denk verder dat het goed is dat je juist wel die tijd voor jezelf neemt. Ook jij hebt het nodig om energie op te laden. Sterkte, Irene.
  • M

    M

    05 november 2013 at 06:23 |
    Mijn man heeft een Burn-out . Vorige week voor het eerst bij de psycholoog geweest. Het heeft veel met zijn werk te maken. Alleen het probleem is we zijn altijd thuis maar ook op het werk. Het gaat 24uur per dag door. We varen op een binnenvaartschip en zijn veel in het buitenland en zitten dus eigenlijk op een eiland. Niemand kan een kant op om even weg te zijn. Heb echt geen idee hoe ik het moet aanpakken zit er zelf aardig doorheen. Hij zegt niets en als ik probeer te praten speelt gelijk de woede op. Word kwaad om niets. Wat moet ik doen?
  • Ingrid Prent

    Ingrid Prent

    06 november 2013 at 13:29 |
    Beste M,

    Ik zou willen dat ik zó het antwoord voor je paraat had, maar dat heb ik niet. Jullie bevinden je in een moeilijke situatie. Als ik goed begrijp, is je man bij de psycholoog geweest. Als het goed is, gaat deze persoon ervoor zorgen dat hij handvatten krijgt om de situatie te verbeteren. Misschien heeft je man geen behoefte om erover te praten, lieve M. Je kunt misschien eens vragen hoe je hem het beste kunt helpen. Soms kunnen dat ook hele praktische zaken zijn. Het kwaad worden "om niets" is iets wat helaas ook erbij hoort.

    Ik wens je veel sterkte en alle goeds. En zorg ook goed voor jezelf.
  • me

    me

    13 januari 2014 at 13:15 |
    goedemiddag,

    ik weet niet meer wat ik moet doen. mijn vriend is overspannen en begrijp mijn vriend helemaal . ik heb zo vaak gevraagd of we iets kunnen doen samen en zegt steeds dat hij er geen in heeft en als zijn vrienden of broer of zus hem wat vragen dan kan het wel en dan voel ik me ook afgewezen en wordt daar erg onzeker van .. ik mag hem ook niet aan raken ...en doe ook alles zelf met de kinds wat ook zwaar is
    weten jullie mss wat ik nog kan doen?
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      13 januari 2014 at 15:45 |
      Heb je al gevraagd HOE je hem het beste kunt helpen, beste me?
  • Jenny

    Jenny

    27 januari 2014 at 12:42 |
    Na diverse reorganisaties 'overleefd' te hebben is mijn partner uiteindelijk via een massa-ontslag toch ontslagen. Gelukkig had hij binnen een half jaar al weer een andere baan. Die baan vindt hij wel leuk maar er heerst een nare bedrijfscultuur van steeds paniek schoppen. Bovendien staan er hier weer allerlei reorganisaties op stapel en vertrekt de ene na de andere collega. Mijn partner moet veel overwerken, ook vaak in het weekend standby staan en hij moet voor zijn werk per dag 200 kilometer reizen (file rijden).
    Dan is ook nog zijn vader anderhalf jaar geleden plotseling overleden. Daarvoor al maar nu nog meer trekt zijn moeder enorm aan hem: zij legt veel beslag op hem omdat ze nooit haar kinderen heeft kunnen loslaten. Door dit alles is mijn partner volgens mij overspannen geraakt/ aan het raken. Hij heeft het gevoel nergens meer tijd voor te hebben, steeds achter de feiten aan te lopen, wel te kunnen huilen als iets een beetje misloopt. Hij klaagt tegen mij dat hij toch nooit iets goed doet (wat ik helemaal niet met hem eens ben), hij vergeet de ene na de andere afspraak of belofte, hij is mopperig en hij is niet vooruit te branden.
    Ik probeer begrip op te brengen en hem met zo min mogelijk dingen te belasten. Het probleem is alleen wel, dat als ik hem de ruimte probeer te geven, zijn moeder die ruimte direct voor zichzelf inpikt. Maar mijn partner durft of wil niet tegen zijn moeder op.
    Door dit alles ben ik ook lang niet altijd meer tevreden over onze relatie. Ik probeer ook aan mijn trekken te komen maar wil hem toch niet belasten. Ik vind het balanceren maar ik zie dat hij toch slechter wordt. Ik heb al diverse keren aangegeven dat ik bang ben dat hij overspannen aan het worden is en ik heb hem gevraagd hoe ik hem kan helpen. Maar ik krijg nooit echt een reactie daarop.
    Wat nu? Wat kan ik nog meer doen om mijn partner te helpen?
  • Ro

    Ro

    20 maart 2014 at 11:19 |
    Hallo,

    Mijn vriendin is nu ongeveer 3 jaar overspannen/burnout en lichtje depressief. Ze is toen naar de dokter geweest en loopt sindsdien bij de psycholoog. Ze is na 2 jaar een tijdje stabiel geweest en is toen medicatie (paroxetine 20mg) af gaan bouwen tot 3mg en toen ging het mis, alle stress kwam weer terug waardoor ze niet meer at, sliep en alleen maar paniekaanvallen kreeg wat ze zelf ontwikkeld in haar hoofd. dat komt omdat haar perfectionisme in de weg zit, dat is haar grooote probleem! Dat heeft een paar weken geduurd voordat ze daar weer stabiel van werd en is op de 4 mg blijven zitten en ging aardig goed weer. Nu zijn net de stucador en tegelzetter klaar na 2 weken verbouwen wat de nodige spanningen meebrengt en nu zit ze weer een week thuis en is alleen maar bezig met angsten creeeren over dingen waar ze normaal totaal geen moeite mee heeft. Totaal geen zelfvertrouwen dus! I
    Ik vind het zo zielig en heb echt het gevoel dat ik niks voor haar kan doen. Ze probeert zelf van alles en is slim genoeg om alles precies te vertellen wat ze voelt, alleen haar lichaam (maag) waar ze nu een 2de maagzweer is op komst en haar geest kan niet stoppen met denken.

    Wandelen doen we en ik probeer haar te stimuleren voor yoga of sportschool, alleen de zenuwen zijn zo sterk op het moment dat dat kansloos is. Ik wil zo graag iets voor haar doen maar weet niet hoe meer.
    Wat kan ik nog doen?
    • Ingrid

      Ingrid

      28 maart 2014 at 05:58 |
      Ik denk dat je vooral kunt blijven stimuleren om actief buiten te blijven. Wandelen is goed om te blijven doen. Yoga (misschien thuis?) is ook een manier om tot rust te komen. Kijk ook even op de site of het boek Verademing van nut kan zijn. Veel sterkte.
  • Jolanda

    Jolanda

    12 mei 2014 at 18:30 |
    Mijn man is al 2 jaar depressief, tijdens onze vakantie is mij duidelijk geworden dat hij een burn-out had. Ik heb al zoveel meegemaakt met hem...dat kan ik hier in een paar woorden niet vertellen. De reden dat ik dit bericht achterlaat is omdat ik er nu zelf aan onderdoor ga...wij zijn al 22 jaar getrouwd we waren maatjes en wilden samen oud worden maar door de burn out lijkt t of ik een compleet andere man heb...hard, ongevoelig, muur opgetrokken, niet redelijk, geen warmte, geen intimiteit, geen begrip, geen aandacht...ik trek t gewoon niet meer maar ik hou nog steeds veel van hem. Ik wil zo graag dat t over is want ik hou dit niet meer vol maar ik wil ook niet scheiden..we hebben relatietherapie gehad, maatschappelijk werkster, en nu is hij onder behandeling van een psycholoog maar hij blijft zo hard. Ik weet niet meer waar ik heen moet met mijn gevoelens..ben compleet gesloopt en voel nu ook steeds een gloeiend gevoel in mn borst. Kan iemand me helpen? Ik weet t niet meer...
    • Ingrid

      Ingrid

      13 mei 2014 at 05:38 |
      Misschien is het dan tijd om hulp voor jezelf te zoeken, Jolanda. Ik zou zeker even naar de huisarts gaan als je deze klachten hebt. Als je eventueel een coachgesprek wilt, mail dan naar me op info@uwcoach.nu of naar ingrid@vooreengezondleven.nl.

      Sterkte.
      • Jolanda

        Jolanda

        14 mei 2014 at 14:28 |
        Ik ben vandaag bij de huisarts geweest, as maandag heb ik mn eerste gesprek met een maatschappelijk werkster, hopelijk kan zij me helpen mezelf sterk te maken en om te gaan met de situaties waar ik steeds tegen aan loop. Bedankt voor je reactie.
  • Daniee

    Daniee

    22 mei 2014 at 21:30 |
    Een jaar geleden leerde ik de liefde van mijn leven kennen en kregen wij een fijne relatie.
    Ik wist toen al dat ze een hectische baan had met weinig tijd voor haar zelf en in het weekend dood moe zijn.

    Twee weken geleden zijn we gaan samenwonen.
    Door ook de verhuizing naar mij toe is ze geknapt, half jaar geleden had ze de diagnose burn out gekregen maar ze bleef werken.
    Nu heeft ze zich wel ziek gemeld maar ze kan ook niets meer en ligt bijna alleen op bed ook al doet ze haar best om eruit te komen om even wat te doen.

    Poooh wat is dir zwaar zeg, woon je eindelijk samen maar ik voel meer afstand tussen ons dan ooit, niet samen ontbijten, lunchen eten of iets leuks doen.
    Niet samen slapen omdat mijn wekker vroeg gaat en zij haar slaap wil.
    Weet echt niet hoe haar te helpen.
  • Ingrid Prent

    Ingrid Prent

    24 mei 2014 at 05:12 |
    Ja, moeilijk Daniee. Heb je gevraagd aan haar HOE je haar het beste kunt helpen?
  • Daniee

    Daniee

    24 mei 2014 at 10:12 |
    Dank voor je reactie.
    Dat heb ik gevraagd en ze zegt dan "door mij te laten gaan, mijn eigen gang".

    Terwijl ik haar zo graag het belang wil laten in zien van ritme/structuur overdag ipv liggen, liggen liggen
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      25 mei 2014 at 05:31 |
      Het is zeker zo Daniee, dat energie op andere manieren opgebouwd kan worden dan door alleen maar te liggen (of rusten). Een hulpverlener zou haar kunnen begeleiden bij het opbouwen van energie. Vaak werkt dit beter dan dat de partner deze rol aanneemt.

      Sterkte.
  • Roos

    Roos

    19 augustus 2014 at 13:29 |
    Goedenmiddag.
    Sinds een tijdje is mijn (ex) vriend overspannen, we hadden een relatie van 1,5 jaar. Ik heb geprobeerd om hem de ruimte te geven, lief doen,boos worden en negeren ect. Ik ben in die tussen tijd zelf 2 keer weggaan voor rust en hem misschien in te laten zien wat hij mist. Hij deed vaak ook onredelijk tegen mij,

    Nu heeft hij er zelf een punt achter gezet en ben ik uit huis. Wat mijn foutis is dat ik het erg bij mezelf zocht ik was bang dat hij een ander had/vreemdging hij chat namelijk veel met woorden wat hij tegen mij zou moeten zeggen. Ik heb hem teveel op de huid gezeten en niet omdat ik wraak wil. Maar ik wil hem begijpen en ik wil dolgraag dat het goed komt.
    Nu heeft hij via via aangegeven dat ik te ver ben gegaan. Hoe moet ik er nou voorzorgen hem te laten inzien dat het mij spijt en dat ik het graag goed wil hebben?

    Groetjes R
    • Ingrid Prent

      Ingrid Prent

      28 augustus 2014 at 05:41 |
      Dit kun je dan toch gewoon zeggen, Roos? Dat je hem wilt begrijpen, dat het je spijt, dat je wilt dat het goed komt?

      Liefs,
      Ingrid

Leave a comment

You are commenting as guest. Optional login below.